All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 321 - Chapter 328

328 Chapters

321

“องค์ชายได้โปรดวางใจเถิด องครักษ์ทุกคนล้วนทำหน้าที่อย่างเข้มแข็งอยู่แล้ว”“แม้จะทำงานกันอย่างเข้มแข็ง แต่ก็ยังเกือบพลาด” เขาพูดถึงเรื่องยาของเจ้าฝูลู่ แต่ไม่ได้กล่าวโทษพวกองครักษ์ เพราะมันเป็นเจตนาแอบแฝงที่พวกเขาก็คงไม่คาดคิด“เรื่องนั้นกระหม่อมยอมรับผิด องค์ชายลงโทษกระหม่อมได้เลย”“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก นางมาเหนือชั้นกว่าที่เจ้าจะคาดถึง แต่ถ้านางปองร้ายพระคู่หมั้นแบบถึงตัวข้าก็มั่นใจว่าพวกเจ้าจะต้องสละชีวิตปกป้องนาง”“ขอบพระทัยองค์ชายที่เข้าใจ กระหม่อมทูลลา”คล้อยหลังส่านเตี้ยนไปแล้วองค์เซียนก็ยังยืนนิ่งอยู่ในห้องฝึกวิทยายุทธ์ ครุ่นคิดถึงปัญหาที่ฮองเฮาจงใจสร้างขึ้นมาได้ตลอดเวลา แม้วิธีการจะไม่ได้ใหญ่โตแต่ถ้าสำเร็จมันก็มีผลกระทบที่ค่อนข้างรุนแรงแน่นอนทำไมนางต้องมาวุ่นวายกับชีวิตของเขานัก หรือคิดว่าตัวเองคือจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ สามารถบัญชาการเรื่องส่วนตัวของเขาได้ทุกเรื่อง จนลืมนึกถึงความกริ่งเกรงที่ควรมีให้กัน เขาคงต้องตักเตือนนางเสียหน่อยแล้ว จะได้รู้ว่าสิ่งไหนควรหรือไม่ควร.....................ตำหนักฮองเฮา“จริงหรือเหม่ยอิง” ฮองเฮาหรงยิ้มหน้าบานเกือบเท่าบานคันฉ่อง เมื่อได้
Read more

322

คำตอบที่ตอบแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดพร้อมรอยยิ้มที่คลี่กว้างขึ้น ทำให้นางไม่พอใจจนเผลอแสดงออกทางสีหน้า“แล้วทำไมวันนี้ถึงกล้าทิ้งนางมาหาข้าเล่า” นึกแล้วก็น่าโมโหนัก ทำไมนางถึงไม่ยอมขี่เจ้าฝูลู่ในตอนนั้นนะ ข่าวดีที่นางตั้งใจรอฟังจึงไม่ได้เกิดขึ้นเสียที“เพราะวันนี้กระหม่อมคิดถึงฮองเฮามากเหลือเกิน”ดวงตาเรียวแบบตากระต่ายเบิกโต ตามด้วยอาการเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ แล้วรีบหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่จับกันแน่นอยู่บนตัก“เจ้าคิดถึงข้าจริง ๆ หรือองค์ชาย” นางถามโดยไม่กล้าเงยหน้าไปสบสายตากับเขาเขากระตุกริมฝีปากอย่างเย้ยหยัน ควรแล้วหรือที่นางจะถามเขาด้วยอาการเอียงอายแบบนี้ นางยังมีสติดีอยู่หรือไม่“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา คิดถึงมากจนต้องทิ้งคู่หมั้นมาหา เพราะเก็บความสงสัยใคร่รู้เอาไว้ไม่ได้อีก”คนที่ก้มหน้าเอียงอายเงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน “อยากรู้อะไรหรือ”“ฮองเฮาแอบมีใจให้กระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ” เขาเจตนาถามออกไปตรง ๆ แล้วดูอาการที่ค่อนข้างจะมั่นใจไปแล้วให้แน่ชัด.. “เรื่องจริงใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”“.....”“ทำไมไม่ตอบเล่า ตอบให้กระหม่อมมั่นใจหน่อยเถิด”เสียงของเขายังละมุนละม่อม สีหน้าและแววตาก็ยังดูสุขุม แต่ทำไมนางรู้
Read more

323

เขาไม่แก้ตัวใด ๆ เพราะถ้านางกล้าพูดแบบนี้แสดงว่านางก็ต้องสืบเรื่องของจินลี่ฮัวมาอย่างละเอียด และคนที่ทำงานให้ก็คงเป็นบิดาผู้ทรงอิทธิพลของนางนั่นเองทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางหมายถึงโจเซฟ บุรุษหนุ่มลูกผสมชาวบริเตนผู้นั้นสนิทสนมกับคนรักและพี่ชายของนางมาตั้งแต่เด็ก เรียกว่าสนิทกันทั้งครอบครัวจะถูกต้องกว่า เพราะต่างก็มีอดีตที่ผูกพันกันและจากสายตาของบุรุษด้วยกัน และจากการที่ได้รู้จักผูกพันทางใจและกายกับกุ้ยจินลี่ฮัวมาจนถึงวันนี้ แม้มันจะผ่านมาแค่ไม่นาน ก็มั่นใจมากว่านางไม่ได้คิดกับโจเซฟแบบที่คิดกับตนเขาคือความรักแบบคู่ชีวิตของนาง ส่วนโจเซฟคือความรักแบบพี่น้องเท่านั้นครึ่งชีวิตที่ลืมตาอยู่บนโลกใบนี้เขาได้เรียนรู้อะไรมามาก ฮองเฮาหรงใช้วิธีนี้กับเขาไม่ได้หรอก เพราะเขาไม่ใช่คนหูเบาแม้จะหึงหวงไม่เข้าเรื่องก็ตาม“เขาไม่เหมาะกับนางเท่าข้าหรอก”“อย่าโอหังนักเลยองค์ชาย ท่านก็แย่งคนรักของคนอื่นมาเหมือนกันนั่นแหละ”“รู้ไม่จริงก็อย่าพูดเลยดีกว่าฮองเฮา เพราะมันจะทำให้ข้าอารมณ์เสีย”“ข้าอยากรู้นัก ถ้านางไม่มีรูปโฉมงดงามปานล่มเมือง เจ้าจะรักจะหลงนางเช่นนี้หรือไม่” ปากก็บอกว่าสตรีนางนั้นงดงามปานล่มเมือง แต่
Read more

324

สวนดอกไม้ภายในตำหนักสือกุยหลง กุ้ยจินลี่ฮัวเริ่มหมดสนุกเมื่อเวลาผ่านไปพักใหญ่ ๆ แต่ยังไม่เห็นคนรักมาสักที เขาหายไปไหนทำไมไม่บอกไม่กล่าว แล้วป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก “เจ้าดูไม่ค่อยเป็นสุขเลยนะเป่าเปา คิดถึงองค์ชายหรือ” “ข้าแค่เป็นห่วงว่าเขาหายไปไหน ทำไมยังไม่กลับตำหนักอีก” นางตอบอย่างไม่มีเคอะเขิน “เขาอาจจะกลับมาแล้วก็ได้” “ยังหรอกพี่โจเซฟ ถ้าองค์ชายกลับมาเขาต้องมาหาข้าแล้ว ยิ่งถ้ารู้ว่าข้าอยู่กับพี่แค่สองคนเขายิ่งไม่นิ่งนอนใจ” “ทำไมหรือ เขาขี้หึงหรืออย่างไร” “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เขาต้องรีบมาต้อนรับท่านในฐานะแขกต่างหากเล่า” นางพูดไปหัวเราะไป โจเซฟมองใบหน้าพริ้มเพราที่กำลังเปล่งประกายไปด้วยความสุข ผิดกับเมื่อหลายเดือนก่อนราวฟ้ากับเหว แต่เห็นนางเป็นแบบนี้เขาก็ดีใจและมีความสุขไปด้วย “ก่อนหน้านี้เจ้าแทบเป็นแทบตายกับเรื่องแต่งงาน แต่วันนี้ไม่หลงเหลือเค้าในวันนั้นเลยสักนิด เจ้าคงรักเขามากสินะ” สาวน้อยวัยสิบหกปีพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง“ข้ามีความสุขมากที่ได้รักองค์ชาย..” นางสบตากับโจเซฟที่มอ
Read more

325

องค์เซียนพยักหน้า เขารู้จักลอร่าเพราะนางเคยเล่าให้ฟัง และรู้ว่าฝ่ายนั้นแต่งงานกับคุณชายหวังแห่งเมืองเฉิงตู จึงไม่แปลกที่จะฝากของผ่านทางคู่แฝดมาให้ “เพราะเหตุนี้ใช่ไหมโจเซฟถึงได้มาหาเจ้า” “ใช่ พี่โจเซฟไปที่บ้านข้าและได้เจอกับท่านพ่อ ท่านพ่อกำลังจะเข้าวังพร้อมพี่ใหญ่อยู่พอดี ก็เลยชวนเขามาเยี่ยมข้าด้วยกัน” “แล้วเขาได้พูดอะไรถึงข้าบ้างไหม” นางแกล้งขมวดคิ้วสงสัย “ทำไมต้องพูดถึงท่านด้วยเล่า” แล้วค่อยคลี่ยิ้มเมื่อเห็นหน้างอของอีกฝ่าย “พี่โจเซฟถามถึงท่านว่าสบายดีไหม รักและดูแลข้าดีหรือเปล่า” “แล้วเจ้าตอบไปว่าอย่างไร” “ข้าก็ตอบไปตามความจริงว่าข้ามีความสุขมากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับท่าน” เขาดีใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่านางแค่พูดเอาใจหรือพูดจริง“จริงหรือ”“ท่านไม่เชื่อที่ข้าพูดหรือ”“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าหึงหวงเจ้ามากเพียงใด”“ก็พอจะรู้” แต่นางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวอะไรกัน“ข้าถึงคิดว่าเจ้าอาจจะพูดปดเพื่อให้ข้าสบายใจ”คำตอบของเขาทำให้นางหัวเราะ “โธ่เอ๋ยท่านพี่ ท่านจะหึงจะหวงข้าไปทำไมให้หน่วงหัวใจ ในวังหลวงแห่งนี้
Read more

326

“ข้าเล่าสิ่งที่จำได้หมดแล้ว ต่อไปนี้ก็ถึงตาเจ้าบ้าง”“ท่านก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าข้าเหม็นขี้หน้าท่านมากเพียงใด”“ข้าไม่ได้อยากรู้ความรู้สึกของเจ้าสักหน่อย”นางทำหน้าเหวอ “แล้วท่านพี่หมายถึงอันใด”“ข้าหมายถึงเจ้าควรทำพิธีมอบรางวัลต่างหาก” พูดจบก็พลิกร่างบางที่นอนทาบอยู่บนตัวลงกับฟูก แล้วขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว ตามด้วยจูบดูดดื่มไม่ให้นางอุทธรณ์ใด ๆ ออกมาให้ระคายหู“ท่านพี่” จินลี่ฮัวถูกจูบดูดดื่มเล่นงานพร้อม ๆ กับมือซุกซนจนใจสั่นเทา เรียกเขาเสียงกระเส่าชายหนุ่มกรีดนิ้วลงบนกลีบปากที่ถูกดูดจนแดงเจ่อ “ข้าไม่อยากได้ยินอย่างอื่นนอกจากเสียงครวญครางของเจ้า”“ท่านพี่”“ห้ามบอกให้ข้ารอคอย ให้ข้าใจเย็น เพราะอยู่กับเจ้าทีไรร่างกายข้าเหมือนถูกไฟราคะแผดเผา ข้าสุดจะหักห้ามใจ”“เรื่องแบบนี้ข้าไม่เคยชนะท่านสักที อยากทำอะไรก็เชิญ ข้าไม่ห้ามท่านแล้ว” ใบหน้างดงามขยับเปิดทางให้ใบหน้าคมสันที่คลอเคลียกับลำคอระหง กระตุ้นอารมณ์พิศวาสของนางให้บรรเจิดจูบที่เรียกร้อง ค่อย ๆ เลื่อนต่ำจากลำคอขาวผ่องไปหาเนินอก“ถอดออกดีกว่า” จับนางให้ลุกขึ้นนั่งแล้วจัดการปลดเสื้อผ้าที่น่ารำคาญออกจากร่างระหงตามด้วยของตัวเอง.. แล้วซุกใบหน
Read more

327

เขาคลี่ยิ้มกว้าง มองใบหน้าแดงระเรื่อกับแววตาเอียงอายนั้นด้วยสายตาเปี่ยมรัก “เป่าเป้ยของข้า ข้ารักเจ้ามากเหลือเกินรู้ไหม”“เพคะ” นางตอบแล้วมองตามร่างใหญ่ที่ค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้า เผยอปากรับจูบของเขา โรมรันพันตูกันด้วยปลายลิ้นอย่างดูดดื่ม...ใบหน้าคมคายโน้มต่ำไปหาอกเต่งตึง หยอกเย้าเพียงเล็กน้อยก็เลื่อนต่ำลงไปอีก.. ใจนางเต้นรัวเมื่อริมฝีปากของเขานาบลงบนเนินเนื้อ พรมจูบอย่างอ่อนโยนก่อนจะฉกชิม...นางหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำความเสียวซ่านที่นางชอบมากเป็นพิเศษ ก่อนจะลืมตาและมองการกระทำของเขา ยิ่งเห็นก็ยิ่งเร่าร้อน สั่นกระเส่าไปทั่วทุกรูขุมขนองค์เซียนยืนขึ้นเต็มความสูงเมื่อทำให้คนรักมีอารมณ์ร่วมได้อีกครั้ง ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบาง แทรกแก่นกายอุ่นเข้าไปเยือนในบึงพิศวาสของนาง... สองมือรั้งสะโพกงอนงาม ขยับให้รับกับสะโพกสอบของเขาไม่เบานัก แต่ก็ไม่หนักและรุนแรงจนเกินไป เสียงร้องครางอย่างมีความสุขจากปากของนางทำให้อารมณ์เขาเตลิด ขยับสะโพกหนักหน่วงกว่าเดิม ส่งเสียงครางกระเส่าดังขึ้นเรื่อย ๆ มันทั้งเสียวทั้งซ่าน สุขสันต์ยากจะบรรยายเขายกร่างบางขึ้นมาอุ้ม จูบอย่างหลงใหลใคร่รักแล้วโยกร่างบางขึ้นลงรับกับสะโพก
Read more

328

“ที่เจ้าร้องไห้เพราะกลัวว่าจะมีลูกให้ข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ..” เขาคลี่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อนางพยักหน้ายอมรับ กรีดเส้นผมที่ตกมาปิดบังใบหน้าเปื้อนน้ำตาทัดกับซอกหู “ข้ายอมรับว่าอยากมีลูกกับเจ้ามาก และอยากมีหลาย ๆ คนด้วย แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถมีให้ข้าได้ข้าก็ไม่คิดจะต่อว่าเจ้าสักคำ อย่าเสียใจไปเลยนะ เพราะจะช้าหรือเร็วข้าก็มั่นใจว่าเจ้าจะต้องมีลูกให้ข้าแน่นอน”“แล้วถ้าข้าตั้งท้องลูกของท่านไม่ได้เล่า”“ต้องได้สิ เจ้าบอกให้ข้ามองโลกในแง่ดี คิดแต่เรื่องดี ๆ ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเจ้าถึงคิดแต่เรื่องแย่ ๆ เล่า”“ท่านก็รู้ว่าทำไม”“แต่มารดาของเจ้าก็ให้กำเนิดเจ้ากับพี่ชายออกมา เจ้าเพิ่งจะสิบหก ถ้าต้องรอถึงสิบปีก็ยังไม่สายเกินไปไม่ใช่หรือ แต่ก็ไม่แน่หรอกนะ เจ้าอาจจะมีลูกให้ข้าถึงสิบคนเลยก็ได้ใครจะรู้”หญิงสาวมองใบหน้ายิ้มละมุนของคนรัก ดึงมือใหญ่มากุมไว้“ท่านรอได้แน่นะ”“แน่สิ รอไปอีกหน่อยก็ดีเหมือนกัน ให้หน้าข้าหายเป็นปกติก่อนเราค่อยมีลูกด้วยกัน เพราะข้าก็ไม่อยากให้ลูกเกิดมาเห็นความอัปลักษณ์ของข้านักหรอก” เขายกเอาเรื่องหน้ามาอ้างเพื่อให้นางสบายใจขึ้น“ท่านพี่ไม่ใช่คนอัปลักษณ์เสียหน่อย และข้าเชื่อว่าลูกก็คิด
Read more
PREV
1
...
282930313233
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status