All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 321 - Chapter 328

“องค์ชายได้โปรดวางใจเถิด องครักษ์ทุกคนล้วนทำหน้าที่อย่างเข้มแข็งอยู่แล้ว”“แม้จะทำงานกันอย่างเข้มแข็ง แต่ก็ยังเกือบพลาด” เขาพูดถึงเรื่องยาของเจ้าฝูลู่ แต่ไม่ได้กล่าวโทษพวกองครักษ์ เพราะมันเป็นเจตนาแอบแฝงที่พวกเขาก็คงไม่คาดคิด“เรื่องนั้นกระหม่อมยอมรับผิด องค์ชายลงโทษกระหม่อมได้เลย”“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก นางมาเหนือชั้นกว่าที่เจ้าจะคาดถึง แต่ถ้านางปองร้ายพระคู่หมั้นแบบถึงตัวข้าก็มั่นใจว่าพวกเจ้าจะต้องสละชีวิตปกป้องนาง”“ขอบพระทัยองค์ชายที่เข้าใจ กระหม่อมทูลลา”คล้อยหลังส่านเตี้ยนไปแล้วองค์เซียนก็ยังยืนนิ่งอยู่ในห้องฝึกวิทยายุทธ์ ครุ่นคิดถึงปัญหาที่ฮองเฮาจงใจสร้างขึ้นมาได้ตลอดเวลา แม้วิธีการจะไม่ได้ใหญ่โตแต่ถ้าสำเร็จมันก็มีผลกระทบที่ค่อนข้างรุนแรงแน่นอนทำไมนางต้องมาวุ่นวายกับชีวิตของเขานัก หรือคิดว่าตัวเองคือจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ สามารถบัญชาการเรื่องส่วนตัวของเขาได้ทุกเรื่อง จนลืมนึกถึงความกริ่งเกรงที่ควรมีให้กัน เขาคงต้องตักเตือนนางเสียหน่อยแล้ว จะได้รู้ว่าสิ่งไหนควรหรือไม่ควร.....................ตำหนักฮองเฮา“จริงหรือเหม่ยอิง” ฮองเฮาหรงยิ้มหน้าบานเกือบเท่าบานคันฉ่อง เมื่อได้

เขาไม่แก้ตัวใด ๆ เพราะถ้านางกล้าพูดแบบนี้แสดงว่านางก็ต้องสืบเรื่องของจินลี่ฮัวมาอย่างละเอียด และคนที่ทำงานให้ก็คงเป็นบิดาผู้ทรงอิทธิพลของนางนั่นเองทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางหมายถึงโจเซฟ บุรุษหนุ่มลูกผสมชาวบริเตนผู้นั้นสนิทสนมกับคนรักและพี่ชายของนางมาตั้งแต่เด็ก เรียกว่าสนิทกันทั้งครอบครัวจะถูกต้องกว่า เพราะต่างก็มีอดีตที่ผูกพันกันและจากสายตาของบุรุษด้วยกัน และจากการที่ได้รู้จักผูกพันทางใจและกายกับกุ้ยจินลี่ฮัวมาจนถึงวันนี้ แม้มันจะผ่านมาแค่ไม่นาน ก็มั่นใจมากว่านางไม่ได้คิดกับโจเซฟแบบที่คิดกับตนเขาคือความรักแบบคู่ชีวิตของนาง ส่วนโจเซฟคือความรักแบบพี่น้องเท่านั้นครึ่งชีวิตที่ลืมตาอยู่บนโลกใบนี้เขาได้เรียนรู้อะไรมามาก ฮองเฮาหรงใช้วิธีนี้กับเขาไม่ได้หรอก เพราะเขาไม่ใช่คนหูเบาแม้จะหึงหวงไม่เข้าเรื่องก็ตาม“เขาไม่เหมาะกับนางเท่าข้าหรอก”“อย่าโอหังนักเลยองค์ชาย ท่านก็แย่งคนรักของคนอื่นมาเหมือนกันนั่นแหละ”“รู้ไม่จริงก็อย่าพูดเลยดีกว่าฮองเฮา เพราะมันจะทำให้ข้าอารมณ์เสีย”“ข้าอยากรู้นัก ถ้านางไม่มีรูปโฉมงดงามปานล่มเมือง เจ้าจะรักจะหลงนางเช่นนี้หรือไม่” ปากก็บอกว่าสตรีนางนั้นงดงามปานล่มเมือง แต่

องค์เซียนพยักหน้า เขารู้จักลอร่าเพราะนางเคยเล่าให้ฟัง และรู้ว่าฝ่ายนั้นแต่งงานกับคุณชายหวังแห่งเมืองเฉิงตู จึงไม่แปลกที่จะฝากของผ่านทางคู่แฝดมาให้ “เพราะเหตุนี้ใช่ไหมโจเซฟถึงได้มาหาเจ้า” “ใช่ พี่โจเซฟไปที่บ้านข้าและได้เจอกับท่านพ่อ ท่านพ่อกำลังจะเข้าวังพร้อมพี่ใหญ่อยู่พอดี ก็เลยชวนเขามาเยี่ยมข้าด้วยกัน” “แล้วเขาได้พูดอะไรถึงข้าบ้างไหม” นางแกล้งขมวดคิ้วสงสัย “ทำไมต้องพูดถึงท่านด้วยเล่า” แล้วค่อยคลี่ยิ้มเมื่อเห็นหน้างอของอีกฝ่าย “พี่โจเซฟถามถึงท่านว่าสบายดีไหม รักและดูแลข้าดีหรือเปล่า” “แล้วเจ้าตอบไปว่าอย่างไร” “ข้าก็ตอบไปตามความจริงว่าข้ามีความสุขมากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับท่าน” เขาดีใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่านางแค่พูดเอาใจหรือพูดจริง“จริงหรือ”“ท่านไม่เชื่อที่ข้าพูดหรือ”“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าหึงหวงเจ้ามากเพียงใด”“ก็พอจะรู้” แต่นางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวอะไรกัน“ข้าถึงคิดว่าเจ้าอาจจะพูดปดเพื่อให้ข้าสบายใจ”คำตอบของเขาทำให้นางหัวเราะ “โธ่เอ๋ยท่านพี่ ท่านจะหึงจะหวงข้าไปทำไมให้หน่วงหัวใจ ในวังหลวงแห่งนี้

เขาคลี่ยิ้มกว้าง มองใบหน้าแดงระเรื่อกับแววตาเอียงอายนั้นด้วยสายตาเปี่ยมรัก “เป่าเป้ยของข้า ข้ารักเจ้ามากเหลือเกินรู้ไหม”“เพคะ” นางตอบแล้วมองตามร่างใหญ่ที่ค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้า เผยอปากรับจูบของเขา โรมรันพันตูกันด้วยปลายลิ้นอย่างดูดดื่ม...ใบหน้าคมคายโน้มต่ำไปหาอกเต่งตึง หยอกเย้าเพียงเล็กน้อยก็เลื่อนต่ำลงไปอีก.. ใจนางเต้นรัวเมื่อริมฝีปากของเขานาบลงบนเนินเนื้อ พรมจูบอย่างอ่อนโยนก่อนจะฉกชิม...นางหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำความเสียวซ่านที่นางชอบมากเป็นพิเศษ ก่อนจะลืมตาและมองการกระทำของเขา ยิ่งเห็นก็ยิ่งเร่าร้อน สั่นกระเส่าไปทั่วทุกรูขุมขนองค์เซียนยืนขึ้นเต็มความสูงเมื่อทำให้คนรักมีอารมณ์ร่วมได้อีกครั้ง ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบาง แทรกแก่นกายอุ่นเข้าไปเยือนในบึงพิศวาสของนาง... สองมือรั้งสะโพกงอนงาม ขยับให้รับกับสะโพกสอบของเขาไม่เบานัก แต่ก็ไม่หนักและรุนแรงจนเกินไป เสียงร้องครางอย่างมีความสุขจากปากของนางทำให้อารมณ์เขาเตลิด ขยับสะโพกหนักหน่วงกว่าเดิม ส่งเสียงครางกระเส่าดังขึ้นเรื่อย ๆ มันทั้งเสียวทั้งซ่าน สุขสันต์ยากจะบรรยายเขายกร่างบางขึ้นมาอุ้ม จูบอย่างหลงใหลใคร่รักแล้วโยกร่างบางขึ้นลงรับกับสะโพก