All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 221 - Chapter 230

ส่วนบ้านของเขาก็คือบริเวณชั้นสี่ของโรงแรมแห่งนี้ทั้งชั้น เพราะเขาไม่อยากอยู่อย่างเหงา ๆ ในสถานที่ที่เรียกว่าบ้านเพียงลำพัง จึงเลือกที่จะพักอยู่ที่นี่เพื่อได้พบปะกับผู้คน ได้ดูแลกิจการอย่างทั่วถึงแต่หลายวันมานี้ขณะที่ล่องเรือกลับมา เขากลับคิดถึงเรื่องที่จะสร้างบ้านอย่างจริงจัง เพราะตอนนี้เขาไม่ใช่บุรุษตัวเปล่าที่ไร้คนเคียงข้างอีกต่อไป ข้างกายเขายังมีสตรีอีกนางหนึ่งที่เขารักสุดหัวใจ และพร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่กับนางไปจนสิ้นลมหายใจสตรีนางนั้นก็คือบุรุษหน้ามนที่ยืนหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับอยู่ข้าง ๆ เขาตอนนี้ เพราะเง้างอนที่ถูกเขาจับแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน แต่พอได้อาบน้ำแล้วก็เผลอใจเลยเถิดไปทำอย่างอื่นอีกหลายครั้ง“ถ้าไม่มีบ้านแล้วท่านทำอย่างไร เมื่อกลับมาถึงฝั่งแบบนี้”“ข้าก็พักที่นี่บ้าง ที่เรือบ้าง”บุรุษผู้นี้ร่ำรวยจริงหรือ แม้แต่บ้านสักหลังก็ยังไม่มีเป็นของตัวเอง บิดาของนางได้ยินคำเล่าลือผิด ๆ มาหรือเปล่า“ท่านน่าจะสร้างบ้านสักหลัง อนาคตของท่านก็ต้องแต่งงานสร้างครอบครัว มีภรรยาและลูก”“เรื่องนั้นข้ายังไม่คิดหรอกท่านหญิง ขอบคุณที่แนะนำ”“ข้าขอละลาบละล้วงสักนิด ท่านมีคนที่คิดว่าเหมาะสมกับท่านแล

เขาเคยได้รับจดหมายลับแบบนี้มาแล้วสามครั้ง และทุกครั้งก็เป็นจริง เขาไม่เคยผิดหวังกับการให้ข่าวของบุคคลผู้นี้ ด้วยความอยากจะรู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร จึงส่งคนสนิทออกไปติดตามข่าว จึงทำให้รู้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือท่านกฤษณะ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นภารตะนั่นเอง แต่ก็ไม่เคยปริปากบอกเรื่องนี้กับคนของตัวเอง“ท่านจะทำตามหรือไม่”“เป็นโจรไม่ปล้นชิงแล้วจะเป็นทำไม ส่งคนของเราออกไปประจำหน้าที่เดี๋ยวนี้” สั่งเพียงแค่นั้นก็หันหน้ากลับไปทางหัวเรือตามเดิม“ได้” ชายตาเดียวรับคำสั่งแล้วเป่าสัญญาณมือ เรียกลูกเรือกองโจรมารวมตัว สั่งการด้วยเสียงที่ดังฟังชัดเพียงครั้งเดียว ทุกคนในนั้นก็ตอบรับอย่างรู้งาน แล้วแยกย้ายไปคนละทิศละทาง ไม่นานบริเวณนั้นก็เหลือเพียงหัวหน้าโจรยืนอยู่คนเดียว............................เข้าสู่วันที่สามเรือสินค้าของจอห์นก็เข้าสู่เขตน่านน้ำของแคว้นซามู คืนต่อมาก็เข้าสู่เขตรอยต่อของน่านน้ำแคว้นภารตะหัวหน้าจั๊วผู้คุ้นเคยกับมหาสมุทรแห่งนี้ รู้สึกไม่ไว้วางใจทุกครั้งที่ต้องล่องเรือผ่านน่านน้ำบริเวณนี้ เขาจึงสั่งการอย่างเข้มงวด โดยการเพิ่มลูกเรือให้ช่วยกันเฝ้ายามมากเป็นสองเท่าพร้อมกับอาวุธ และยังจ

“ถนอมนางด้วย อย่าทำให้นางเจ็บแม้แต่ปลายนิ้ว” หัวหน้าโจรสั่งลูกน้องที่ถนัดใช้แต่กำลังทั้งสอง“อย่าเอานางลงไปจากเรือ ไม่อย่างนั้นเราจะได้เห็นดีกัน” จอห์นประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น นัยน์ตาเป็นประกายดุดัน มุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือฟาติมาให้รอดพ้นจากจอมโจรให้ได้ขณะนั้นเองที่นักรบรับจ้างทุกคนก็เข้ามารวมตัวกันพร้อมกับสมุนโจรอีกประปราย ทุกคนต่างตั้งท่าเตรียมต่อสู้ รอแค่คำสั่งของผู้เป็นเจ้านายเท่านั้น“จับตัวนางไป” หัวหน้าโจรไม่สนใจคำขู่จอห์นสะบัดแขนจากการถูกมัดจนเป็นอิสระ เพราะก่อนหน้านี้เขาพยายามแอบปลดเชือกจนมันคลายจากกัน และทันทีที่เป็นอิสระเขาก็รีบจู่โจมอย่างไม่กลัวเกรงหัวหน้าโจรหัวเราะก้องอย่างสะใจ สะบัดแขนเท่าท่อนซุงออกไปทีเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายกระเด็นไปไกล“จอห์น!” หลินโม่วที่แอบซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มของลูกเรือที่ถูกจับ ตะโกนลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนรักถูกทำร้ายนางลืมคำสั่งของเขาที่บอกให้ซ่อนตัวให้มิดชิด อย่าให้ถูกจับได้เด็ดขาดของเขาไปหมดสิ้น รีบวิ่งออกจากกลุ่มลูกเรือที่ถูกบังคับให้ศิโรราบไปหาเขาทันที“ออกมาทำไม กลับไปเดี๋ยวนี้ไอ้ขี้ข้า” จอห์นเจ็บจุกทั้งทรวงอกที่ถูกกระแทก แต่ก็ยังแข็งใ

นางมองหน้าเขาอย่างเห็นใจและรู้สึกผิดในคราวเดียว “ท่านจะไม่มีโอกาสมีลูกได้อีก เพราะยาถอนพิษที่ข้าให้ท่านกินไปนั้น มีผลข้างเคียงคือทำให้ท่านเป็นหมัน”“......”“ท่านเสียใจหรือ” เห็นเขาเอาแต่มองหน้านางด้วยท่าทางเคร่งเครียดก็รู้สึกสงสารยิ่งนัก แต่นางก็ไม่เสียใจกับการกระทำของตัวเองสักนิด เพราะสำหรับนางแล้ว ชีวิตของเขาสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด“แล้วเจ้าไม่เสียใจหรือที่เราจะไม่มีลูกด้วยกัน” เขาจะเสียใจมากกว่าถ้านางรู้สึกเสียใจ“ไม่เลยสักนิด เพราะสำหรับข้าแล้วชีวิตของท่านสำคัญที่สุด” นางตอบในสิ่งที่คิด“สำหรับข้าแล้วความรู้สึกของเจ้าก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ในเมื่อได้ยินเช่นนี้แล้วข้าจะเสียใจไปทำไม” เขาลูบแก้มใสแดงระเรื่อของนางอย่างรักใคร่สุดหัวใจ “แล้วมีเรื่องอะไรอีก ว่ามา”หลินโม่วเม้มปากเล็กน้อย คำถามของเขาทำให้นึกไปถึงสตรีชาวภารตะผู้นั้น“ทำไมท่านหญิงถึงได้จงเกลียดจงชังข้านัก ข้าทำอะไรให้ท่านหรืออย่างไร”“แค่เห็นเจ้าเสนอหน้าอยู่ใกล้ ๆ ท่านจอห์นข้าก็เกลียดแล้วอาจู แต่นี่เจ้ายังได้นอนร่วมห้องร่วมเตียงกับเขาอีก” ฟาติมามองหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นบุรุษด้วยแววตาเกลียดชังสุดหัวใจ “ผู้หญิงแพศยาอย่างเจ้าอยู่

“สบายดีพี่ยิปซี ขอบคุณที่ท่านเป็นห่วง”“นางโกหกท่านแล้วพระชายา” จอห์นเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองภรรยาด้วยสายตาตำหนิ“ข้าไม่ได้โกหกนะ พี่ยิปซีอย่าไปเชื่อ เขาชอบพูดเล่นอยู่เรื่อย” นางส่งสายตาค้อนให้สามีแล้วหันมาบอกกับหญิงสาว“ไม่สบายตรงไหนบอกข้าได้นะหลินโม่ว เจ้าก็เหมือนน้องสาวของข้าคนหนึ่ง การที่เจ้ากลับมาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ข้ามีความสุขมากนะ ดังนั้นในฐานะพี่สาว ข้าก็ต้องดูแลน้องสาวอย่างดีที่สุด มีปัญหาหรือขาดตกบกพร่องตรงไหนบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”“ข้าไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ข้ากับจอห์นอยู่ที่นี่สุขสบายดีมาก บ่าวรับใช้ก็ดูแลเราอย่างดีไม่มีขาดตก ที่จอห์นเขาพูดแบบนั้นก็คงเพราะเป็นห่วงข้า เห็นว่าข้ากินข้าวไม่ค่อยลงในช่วงสองสามวันมานี้ เรื่องมันก็มีแค่นี้แหละ”“หลินโม่วเอาแต่อาเจียน นางก็เลยไม่ค่อยอยากกินอะไร แค่สามวันก็ซูบลงไปจนผิดตา” จอห์นบอกกับพระชายากุ้ยอ๋อง โอบกอดภรรยาอย่างห่วงใย“อาการแบบนี้แก้ไขได้ง่ายนิดเดียว” ยิปซีนึกถึงครั้งที่ยังอยู่ในโลกที่จากมา นางเคยอ่านเจอในหนังสือและพอจำได้ว่าต้องทำอย่างไร“ทำอย่างไรหรือพระชายา” จอห์นให้ความสนใจอย่างมาก“ตื่นเช้าขึ้นมาอย่าเพิ่งลุกจากเตียง ให้กินขนมปัง