All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 251 - Chapter 260

สิบวันผ่านไปข่าวเรื่องตำหนักฝ่ายในส่งเทียบเชิญสตรีจากตระกูลราชนิกูล ลูกขุนนาง และบรรดากงกง เพื่อคัดเลือกพระชายาให้องค์ชายเซียนเสียงอวิ๋นจี๋ก็ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งอาณาจักรฉางอานแต่บ่าวไพร่ในคฤหาสน์กุ้ยอ๋องกลับต้องผิดหวัง เพราะไม่มีการปรากฏตัวของเหล่าขันทีหรือเจ้าหน้าที่จากฝ่ายธรรมการที่หน้าประตูคฤหาสน์เลยแม้แต่คนเดียวจนกระทั่งวันที่ยี่สิบผ่านไปบ่าวไพร่ล้วนหน้าบานด้วยความสุขี เมื่อได้ยินข่าวแบบปากต่อปากอย่างทั่วถึง ว่ามีเทียบเชิญจากองค์ฮ่องเต้ส่งมาที่คฤหาสน์โดยตรงสามวันผ่านไปยังไม่ทันได้หายดีใจ ข่าวล่าสุดที่ได้รับก็ทำให้พวกเขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างกับคนเมาฝิ่น รู้สึกปลาบปลื้มแทนท่านหญิงของพวกเขา เพราะครั้งนี้มีเทียบเชิญจากองค์ชายเซียนเสียงอวิ๋นจี๋มาถึงนางโดยตรง.....................ภายในห้องโถงรับแขก“ข้าไม่ไปนะท่านแม่ ข้าไม่อยากแต่งงานกับองค์ชาย” ดรุณีน้อยแห่งคฤหาสน์อ๋องกุ้ยโวยวายดังลั่น โยนเทียบในมือทิ้งต่อหน้าต่อตาบุพการี“เป่าเปา” กุ้ยอ๋องปรามธิดาด้วยน้ำเสียงเข้มงวด เพราะแม้นางจะไม่ใช่สตรีที่เรียบร้อย แต่นางก็ไม่เคยทำตัวเสียมารยาทแบบนี้“แม่ไม่เคยสอนให้ลูกมีนิสัยเอาแต่ใจแบบนี้นะลี่

บุรุษผู้องอาจกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณศาลาที่เต็มไปด้วยสาวงาม ตั้งแต่ที่เขาเดินขึ้นบันไดมาสายตาก็มองหาดรุณีนางหนึ่งเท่านั้น และเขาก็เห็นนางแทบจะทันทีจากตำแหน่งที่นั่งของนางแต่น่าผิดหวังที่นางไม่พยายามที่จะชายตามองเขาเหมือนคนอื่นเลย เขามองกลับมาทางสตรีที่นั่งอยู่ใกล้ที่ประทับมากที่สุด มองไปที่หรงเหม่ยอิงแล้วคลี่ยิ้มนัยน์ตาพราว ก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง การแสดงออกของชายหนุ่มสร้างความพึงพอใจให้ฮองเฮาเป็นอย่างมาก พระนางมองไปที่หลานสาว สบสายตากับนางแล้วอมยิ้มมุมปากบางเบา “เป็นอย่างไรบ้างองค์ชาย”“งดงามมากพ่ะย่ะค่ะ” องค์เซียนตอบคำถามขณะที่สายตาทอดมองไปที่เหม่ยอิง ไม่ใช่ว่าเขาชอบนางหรอกนะ เพียงแต่ต้องการสร้างความหวังให้ใครบางคนก็เท่านั้น“ข้าดีใจที่ได้ยินแบบนี้ แสดงว่าความหวังของฮ่องเต้กับข้าจะเป็นจริงแล้วสินะ”“พ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แม้นางจะไม่สมหวังในความรักครั้งแรก แต่นางจะมีอนาคตที่สดใสอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ตลอดชีวิต“เราควรเริ่มงานได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะฮองเฮา พวกนางอาจจะหิวกันแล้ว”“นั่นสิ” ฮองเฮาเห็นด้วยแล้วหันไปส่งสัญญาณกับนางในฝ่ายงานพิธีเริ่มก

“อย่านะฮองเฮา นางไม่ได้ทำอะไรผิด” องค์เซียนห้ามเสียงเครียด“นางตบหน้าโอรสมังกรต่อหน้าต่อตาคนทั้งศาลา เจ้ายังจะว่าไม่ผิดอีกหรือองค์ชาย ศักดิ์ศรีของเจ้าไม่มีเลยหรือ”“ข้ายอมเป็นบุรุษไร้ศักดิ์ศรี เพราะบุปผาดอกนี้หอมเย้ายวนใจข้าเหลือเกินฮองเฮา” เขาตอบจักรพรรดินีขณะที่สายตาทอดมองใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาดุดันอย่างเอาเรื่องนั้นไม่วางตา“ท่านจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับข้า ข้าไม่ยอมจบแค่นี้แน่”“เราไม่ติดค้างกันแล้วนะเป่าเป้ย แต่ถ้าเจ้าจะให้ข้าชดใช้ให้อีกข้าก็ยินดี”หญิงสาวกระทุ้งเท้าอย่างขัดใจ ชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างโกรธเคืองจนแทบอยากจะกางเล็บข่วนใส่หน้ายิ้มยั่วนั้น“ท่านจูบข้าสองครั้งแล้วจะเรียกว่าไม่ติดค้างได้อย่างไร”“เมื่อกี้ข้าไม่ได้จูบเจ้านะ ข้าคืนจูบให้เจ้าต่างหาก เจ้าเป็นฝ่ายทวงคืนจากข้าเองนะเป่าเป้ย”“คนขี้โกง คนอย่างท่านไม่เหมาะจะเป็นองค์รัชทายาทหรอก”“ข้าไม่เป็นก็ได้ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าเป็น แต่ต้องแลกกับการได้เป็นสามีของเจ้านะเป่าเป้ย”“อย่ามาเรียกข้าเป่าเป้ยนะ” นางชี้หน้าเขาพร้อมกับกระทุ้งเท้าด้วยความขัดเคือง เขาไม่มีสิทธิ์มาเรียกนางว่าสุดที่รักแบบนี้นะ นางกับเขาไม่ได้รักกันสักหน่อย“ก็ข้ารัก

“ข้าก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องคุยกับองค์เซียนและฮ่องเต้ให้รู้เรื่อง ถ้าพวกเขาอยากได้จินลี่ฮัวก็ต้องยอมรับข้อต่อรองของตน “เจ้าไปพักผ่อนเถิดกุ้ยถิง ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้สักหน่อย”“ตอนนี้เลยหรือ มันเย็นมากแล้วนะ”“ต่อให้ดึกแล้วข้าก็ต้องไป ข้าทนให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหวหรอก ข้าจะรีบไปรีบกลับ” เขาบอกกับพระชายาแล้วรีบเดินจากไป...................ตำหนักฮ่องเต้“เป็นเรื่องจริงหรือ” ฮ่องเต้คลี่ยิ้มละมุนเมื่อฟังเรื่องราวจากปากของฮองเฮาที่ทำท่าคล้ายจะเป็นลมแต่เล่าเรื่องได้อย่างออกรส“ถ้าได้ยินจากปากคนอื่นหม่อมฉันคงไม่เชื่อและสั่งลงโทษพวกเขาแน่นอน แต่นี่หม่อมฉันเห็นกับตาของตัวเองเต็มสองตา..” มือที่ทาบอยู่บนอกตบเบา ๆ ขณะที่อีกมือกำลังจับยาดม “หม่อมฉันไม่อยากเชื่อสายตาเลยเพคะฝ่าบาท ไม่อยากเชื่อเลยว่าองค์ชายจะทำได้ขนาดนั้น ช่างไม่รักเกียรติของตัวเองบ้างเลย”ฮ่องเต้มองชายา...อยากถามนางว่าที่มาคร่ำครวญอยู่ตรงนี้เพราะเป็นห่วงองค์เซียนหรือเป็นห่วงตัวเองกันแน่ เพราะสิ่งที่นางหวังกับสิ่งที่มันเกิดมันต่างกันราวฝ่ายบู๊กับฝ่ายบุ๋น แต่สิ่งที่เขาทำคือการกลั้วหัวเราะกลบเกลื่อน“คนเรายามรักแล้วมั

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือองค์เซียน เจ้าก็เห็นแล้วว่ากุ้ยอ๋องไม่เหมือนใคร เขาหยิ่งทระนงและโอหังมาก ไม่ใช่คนที่เจ้าจะล้อเล่นด้วยได้หรอกนะ” ถังโจวมีโอกาสอยู่กับโอรสสองต่อสองอีกครั้ง จึงถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“แต่เสด็จพ่อก็มั่นใจในตัวท่านอ๋องนี่พ่ะย่ะค่ะ”“ใช่ พ่อไม่เคยเชื่อใจใครเท่าเขาอีกแล้ว”“กระหม่อมก็ไม่เคยรักใครเท่ากุ้ยจินลี่ฮัวเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบที่แน่วแน่ของลูกชาย ทำให้ถังโจวนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต เขาหลงรักมารดาของจินลี่ฮัวแต่ไม่ได้ครอบครองนาง แต่ตอนนี้โอรสของเขากำลังจะได้ครอบครองธิดาของนาง เด็กสาวที่มีความงามปานล่มเมืองไม่ต่างกับมารดา เขาเผลอคลี่ยิ้มออกมากับโชคชะตาที่เล่นตลก“เสด็จพ่อ” องค์เซียนเห็นบิดายิ้มก็แปลกใจ“เจ้าไม่ชอบเหม่ยอิงบ้างหรือองค์เซียน เจ้าก็น่าจะรู้ว่าฮองเฮาหวังเอาไว้อย่างไร”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบบิดาทันที“ทำไมเล่า นางงดงามทั้งหน้าตาและกิริยา ในสายตาของพ่อนางเพียบพร้อมทุกอย่าง นอกจากความงามแล้วจินลี่ฮัวเทียบนางไม่ติดเลย ที่ถามไม่ใช่เพราะฮองเฮาหรอกนะ แต่เพราะพ่ออยากรู้ความคิดของเจ้าก็เท่านั้น”“สำหรับกระหม่อมแล้ว เหม่ยอิงร้อยคนยังงามสู้จินลี่ฮัวคนเดียวไม่ได้เลยเสด็จพ