Lahat ng Kabanata ng ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Kabanata 211 - Kabanata 220

“ขอบคุณท่านเอียน ข้าจะทำให้ดีที่สุด” ลอยด์กล่าวอย่างยินดี แค่นี้ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายยอมใจอ่อนลงบ้างแล้ว ดังนั้นเขาจะทำให้ดีที่สุดเพื่อที่จะได้อยู่กับเขาจนตายจากกัน........................ห้องส่วนตัวของจอห์น“ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนี้ได้นะ” ฟาติมาเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ทำไมหรือท่านหญิง”“ข้ารู้สึกว่าทั้งอาหารและน้ำชาของท่านรสชาติดีกว่าของข้ายิ่งนัก” นางเอื้อนเอ่ยและจิบชาอีกอึกเพื่อประวิงเวลาอยู่ต่อไปอีกนาน ๆจอห์นคลี่ยิ้มบางเบา มองถ้วยน้ำชาในมืออย่างรู้เท่าทันความคิดของอีกฝ่าย“อาหารของข้ากับท่านหญิงก็ล้วนมาจากพ่อครัวคนเดียวกัน หม้อเดียวกัน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ของข้าอร่อยกว่า”“นั่นสิท่านหญิง ท่านไม่สบายหรือเปล่า ลิ้นของท่านจึงมีปัญหาเรื่องการรับรสเช่นนี้” หลินโม่วก็รู้เท่าทันความคิดของนางเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใยอย่างใสซื่อคนถูกถามกระตุกยิ้มหวานละมุน ตีหน้าใสซื่ออย่างยากเย็น ในใจนึกอยากจะลุกไปตบหน้าใส ๆ นั้นให้อาบเลือด“คงจะใช่อย่างที่เจ้าว่า ข้าควรกลับไปพักผ่อนหน่อยดีกว่า รบกวนเจ้าไปส่งข้าหน่อยได้ไหมอาจู”“แต่สาวใช้ของ”“ได้สิท่านหญิง” หลินโม่ว

“ข้าอยู่โดยไม่มีพระจันทร์กับดาวไม่ได้หรอก เพราะข้าไม่ชอบความร้อนของพระอาทิตย์” เขาดึงร่างบอบบางที่ผละหนีเข้ามากอดแนบอก เมื่อนางทำท่าจะเง้างอน “แต่ทุกวันนี้ข้ารู้สึกว่าพระจันทร์มันเย็นเกินไป ยามกลางคืนข้าจึงจำเป็นต้องมีเจ้าข้างกาย เจ้าคือความอบอุ่นในยามหนาวเหน็บ คือความสดชื่นในยามเหนื่อยล้า เจ้าคอยมาทดแทนสิ่งที่ข้าขาด ชีวิตข้าขาดเจ้าไม่ได้เลยหลินโม่ว”หวังว่าความรักของข้าจะทำให้เจ้าอยู่กับข้าไปจนแก่เฒ่า ไม่หลงกลส่งข้าให้สตรีนางอื่นนะหลินโม่ว“เข้าห้องนอนกันเถิด คืนนี้ข้ารู้สึกหนาวเหลือเกิน” เขากระซิบตบท้าย จัดการอุ้มร่างอุ่นลุกจากที่นั่ง สีหน้าบ่งบอกความปรารถนาชัดเจน“อย่ามองข้าแบบนี้สิ ข้าอายนะ” คนที่ถูกอุ้มกล่าวอย่างเขินอายแต่ก็สบสายตาสู้กับเขา“อายทำไม ข้าเห็นทุกอย่างของเจ้าหมดแล้ว” ใบหน้าคมเข้มแบบชาวตะวันตก โน้มลงไปให้เสมอกับใบหน้าสวยสะดุดตาที่แดงก่ำ “แล้วก็ชิมมาหมดแล้วด้วย” พูดจบก็แนบปากกับกลีบปากนุ่มละมุน ละเลียดชิมลิ้มรสอย่างอ่อนโยน และเชิญชวนให้คล้อยตามบรรจงวางเรือนร่างเบาหวิวลงบนเตียงอย่างถนอม.. ปลุกอารมณ์สวาทของนางให้ตื่นอย่างนุ่มนวล.. ไม่นานชุดแบบบุรุษที่ปกปิดร่างบางก็ถูกถอ

“ท่านไม่รู้สึกพิเศษกับนางบ้างหรือจอห์น”“ไม่เลยสักนิด นางไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ข้าชอบ”“แล้วถ้าท่านต้องแต่งงานกับนางเพื่อการค้าเล่า”คิ้วเข้มสีทองทำเป็นขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างเคลือบแคลงใจ“..เจ้าแปลกไปนะวันนี้ มีเรื่องอะไรอยากบอกกับข้าหรือเปล่าหลินโม่ว บอกข้ามาตรง ๆ ก็ได้นะ”“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง”“อย่างนั้นก็แล้วไป” นางไม่บอกเขาจริง ๆ ด้วย “แต่อย่าถามข้าอีกว่าจะแต่งงานกับนางหรือไม่ เพราะข้าไม่ใช่คนที่เอาเรื่องการค้ามาเป็นตัววัดหัวใจ ข้าจะแต่งงานกับคนที่ข้ารักเท่านั้น เจ้ารู้ใช่ไหมว่าคือใคร”“..ข้า” นางตอบเมื่อเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของเขาอย่างน้อยนางก็ยังรู้ตัว และเขาก็อยากให้นางจดจำเรื่องที่คุยกันตอนนี้เอาไว้ให้มั่น นางจะได้ไม่คิดวอกแวก ว่าเขาจะทำเรื่องอย่างที่นางกังวล“ถ้าเจ้าอยากให้ข้าไปกินข้าวกับฟาติมาข้าก็จะทำตาม เจ้าจะได้สบายใจ ไปกันเถิด”“ท่านไปเถิด ข้าจะรออยู่ที่นี่แหละ”เท้าที่กำลังก้าวนำออกไปหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมองคนพูด“ไม่ได้!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เป็นคนรับใช้ก็ต้องไปทำหน้าที่ดูแลข้าบนโต๊ะอาหารด้วยสิ จะทิ้งให้ข้าไปคนเดียวอย่างนี้มันเกินไปแ

มือที่ปกปิดส่วนนั้นถูกเขาดึงออก และขาของนางก็ถูกเขาจับพาดกับแขน จากนั้นนางก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะถูกปลายชิวหาหนานุ่ม เล็มความหวานของธารน้ำรักที่หลั่งออกมาด้วยฝีมือของเขา ลิ้นหนาตวัดเย้าเบา ๆ ถี่ ๆ อย่างช่ำชองทั่วทุกซอกทุกมุม จนนางดิ้นพล่านอยู่บนท่อนแขนเมื่อจอห์นเห็นอารมณ์ของนางกำลังปะทุได้ที่ จึงขยับตัวลุกขึ้นยืน ทั้งที่ยังมีสองเรียวขาพาดอยู่บนแขนจ่อแก่นกายหาปากถ้ำ ค่อย ๆ ดุนดันเข้าไปอย่างใจเย็นจนเนื้อแนบเนื้อ มองใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เสน่หา แล้วก้มลงไปหอมแก้มนวลหนึ่งที ตามด้วยจูบดูดดื่มและอ่อนโยน ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอจนมาถึงปทุมคู่งามจากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลงรัก ขยับซ้ายขยับขวา โยกสูงโยกต่ำ หนักบ้างเบาบ้าง งัดกลเม็ดพิชิตใจ เพื่อรั้งไม่ให้หนีห่าง ทำให้นางสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่าหลินโม่วแอ่นกายขึ้นรับเรียวปากของเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติ สูดปากร้องเสียงหลงเมื่อถูกสะโพกสอบบดเบียด แลกเรียวลิ้นเพื่อหาความสุขกับเขาอย่างเมามัน จนพานพบกับความสุขอีกครั้งแต่มีหรือที่จอห์นจะพอเท่านี้ เธอปลดปล่อยแต่เขายัง เขาผละจากริมฝีปากนุ่ม อุ้มสะโพกกลมกลึงให้ลอยขึ้นให้พอเหมาะพอเจาะแล้วสอดใส่.. เริ่มขยับสะโพกกร

แต่.. คิ้วบาง ๆ ที่ขึ้นไม่เป็นระเบียบขมวดเข้าหากันเมื่อฉุกใจคิดขึ้นมา แล้วท่านหญิงฟาติมาให้สาวใช้ไปตามพวกเขามาพบทำไมหรือว่าเรื่องนี้เป็นแผนของนาง!“ท่านหญิงให้คนไปตามข้ามาทำไมขอรับ” เขาไม่เก็บความสงสัยเอาไว้ให้หนักใจ เปิดปากถามอย่างตรงไปตรงมา“มันสำคัญด้วยหรือว่าเรื่องอะไร ในเมื่อตอนนี้มีเรื่องที่น่าอับอายกว่าเกิดขึ้น” แจ็คตะคอกใส่หัวหน้าจั๊วแล้วหันไปชี้หน้าคนรับใช้ผู้ไม่เจียมตัว “เจ้าทำแบบนี้ไม่รักษาหน้าท่านจอห์นสักนิด ท่านจอห์นให้ทั้งความรักและความเอ็นดูแก่เจ้า แม้แต่ตอนนอนก็ยังให้นอนเตียงเดียวกับท่าน เจ้ายังกล้าทรยศต่อความรักของท่านอีกหรืออาจู”“ที่แท้เจ้า.. เจ้า” อาจั๊วจนต่อคำพูด ไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมา เพราะแค่นี้เขาก็อับอายจนร้อนระอุไปทั้งใบหน้าแล้วตอนแรกเขาก็คิดว่าแจ็คโกรธที่อาจูทำรุ่มร่ามกับท่านหญิงฟาติมา แต่กลายเป็นว่า..“พอเถิดทุกคน อย่าเพิ่งเข้าใจอาจูผิด” ฟาติมาเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งฟังคนอื่นถกเถียงกัน “ตอนนี้ข้าไม่สะดวกใจที่จะคุยกับพวกท่านแล้ว เชิญพวกท่านกลับไปก่อนเถิดนะ ส่วนเรื่องที่พวกท่านเห็น.. ขอให้จบแค่ตรงนี้ก็แล้วกัน ดารี” พูดจบนางก็เรียกหาดารีให้ส่งแขกที่ยืนอยู่หน้าประ