All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 341 - Chapter 350

เฮ้อ! เขาถอนหายใจและมองไปรอบ ๆ ห้องที่เงียบสงบ มีแต่ความวังเวงเหว่ว้าพาให้จิตใจห่อเหี่ยว หลับตาลงบังคับให้ตัวเองนอน ตาหลับแล้วแต่ใจไม่ยอมหลับ จะทำอะไรได้เล่านอกจากนอนนับแกะเพื่อให้เข้าสู่ภวังค์ แต่นับแล้วนับเล่าแกะก็ไม่ทำให้ง่วงเสียที จึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินไปที่ลานฝึกยุทธ์ ร่ายรำเพลงดาบ ขับพลังที่ฟุ้งซ่านออกจากตัวจนเหงื่อโซมกายเขาออกจากห้องฝึกซ้อมเมื่อล่วงเข้าวันใหม่ อาบน้ำชำระล้างเหงื่อไคลแล้วกลับไปที่เตียงนอน ความเหน็ดเหนื่อยทำให้เขารู้สึกง่วง กำลังจะเคลิ้มหลับก็สัมผัสได้ถึงความหอมกรุ่นอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับอาการยวบของฟูก เขาฝืนใจไม่ยอมลืมตาขึ้นมาดู ทำเหมือนกำลังหลับสนิทหัวใจเต้นระรัวเมื่อร่างบางที่คุ้นเคยเบียดกระแซะเข้ามาซุกในอก ยกแขนของเขาให้วางพาดบนลำตัว แล้วแขนเรียวก็โอบกอดเขาแนบชิด...เขาทนไม่ไหวแล้ว“หือ” เขาแกล้งส่งเสียงในลำคอแล้วลืมตา ก้มลงมองและได้ประสานกับสายตาดั่งกวางน้อยของนางอันเป็นที่รักพอดิบพอดี“ข้าทำให้ท่านพี่ตื่นหรือ” นางถามเบา ๆ อย่างไร้เดียงสา“...อือ” อึ้งสักพักก่อนตอบออกไปด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ แล้วหลับตาลงเมื่อใบหน้างดงามนั้นยื่นสูงขึ้นมา แนบริมฝีปากแน่

“ขอบใจนะหลินโม่ว” องค์เซียนกล่าวไล่หลังเมื่อนึกขึ้นได้ ส่งยิ้มให้สตรีที่เปรียบเสมือนญาติของพระชายา เขาหันกลับมามองแน่งน้อยในอ้อมกอด เห็นน้ำตาเม็ดโตยังหลั่งรินก็หัวเราะเบา ๆ “เจ้าร้องไห้เพราะดีใจหรือ”“เพคะท่านพี่” นางพยักหน้ายอมรับ “ข้าดีใจมากที่สามารถมีลูกให้ท่านได้ ข้าไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้”“แต่ข้าคิดเสมอว่าจะต้องมีวันนี้ร่วมกับเจ้าในเร็ววัน” เขาต้องให้รางวัลแก่หลินโม่วให้คุ้มกับความเก่งของนางเสียแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะยาบำรุงของนางเขาอาจจะไม่ได้ดีใจเร็วขนาดนี้ก็ได้“ท่านพี่”“หือ”“ข้าขอโทษที่ตลอดเวลาเอาแต่หงุดหงิดใส่ท่าน”“เจ้าอยากหงุดหงิดใส่ข้าอย่างไรก็ได้ ข้ายินดี ขอแค่อย่าเกลียดข้าก็พอ” นางหงุดหงิดเพราะตั้งท้องลูกของเขา เขาจะโกรธได้อย่างไร“ข้าไม่เกลียดท่านแล้ว พอรู้ว่ากำลังตั้งท้องลูกของท่านข้ารู้สึกรักท่านยิ่งนัก ไม่อยากอยู่ห่างจากท่านเลย.. จริง ๆ นะท่านพี่” เห็นเขาเอาแต่มองจ้องไม่ยอมพูดอะไรจึงกล่าวย้ำจริงจังนิ้วเรียวยาวบรรจงกรีดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวล ส่งยิ้มละมุนมอบให้นางผู้เป็นที่รัก“ข้าเชื่อ ทูนหัวของข้า” แล้วบรรจงแนบจูบลงไปบนกลีบปากอิ่มสีแดงระเรื่อกุ้ยจินลี่ฮัว

ชายชรามองตามร่างระหงสมส่วนด้วยความซาบซึ้งใจ ยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาแล้วกัดซาลาเปาที่นางมอบให้ด้วยความหิวโหย ทุบหน้าอกให้แป้งที่ติดคอไหลลงท้องสะดวกขึ้น“ดื่มน้ำนี่สิ” ขวดน้ำเต้าที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่าถูกยื่นไปตรงหน้าชายชราชายชราเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของน้ำตรงหน้าไม่ชัดนักเพราะตาพร่าไปด้วยน้ำตา แต่ก็ดูออกว่าเขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ๆ แน่“ขอบคุณนายท่าน” เขาวางซาลาเปาลงบนตักแล้วรับขวดน้ำเต้าอย่างสุภาพ ดื่มน้ำด้วยความกระหายไปเกือบครึ่งขวดแล้วปิดจุกส่งคืน “ขอบคุณนายท่านที่เมตตา”“ข้าให้” เขาอยากจะให้เงินชายชราอีกสักก้อนเพื่อนำไปซื้อยารักษาลูกชาย แต่ถ้าทำแบบนั้นเขาก็จะไม่รู้ว่าวันมะรืนจะเป็นอย่างไรต่อ “เก็บเอาไว้ดื่มระหว่างทาง” พูดจบก็เดินจากไปทางเดียวกับหญิงสาวจิตใจดีนางนั้นบุรุษรูปงามนามว่ากุ้ยหย่งเฟิงเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยเหมือนมาเที่ยวตลาดที่เริ่มวาย ตลาดนานาชาติแห่งนี้เป็นของครอบครัวเขาเอง บิดาสร้างขึ้นเพื่อเป็นของขวัญให้มารดาที่เป็นชาวเซียนหลัว หรือที่มารดาเรียกว่าคนไทย เพื่อให้ท่านได้จับจ่ายใช้สอยสินค้าที่มาจากบ้านเกิดดังนั้นตลาดแห่งนี้จึงมีพ่อค้าแม่ค้าและสินค้าจากไทยเกินครึ่ง คนไทยหลา

“ก็น่าจะรสชาติใกล้เคียงกันนะ เพราะแม่เป็นคนบอกสูตรกับนางเอง” ตอนที่รู้เรื่องของหญิงสาวชาวเมืองละโว้ ซึ่งก็คือประเทศไทยในยุคสมัยที่นางข้ามมิติมา ทำให้นางนึกสงสารและเห็นใจอย่างมากเมื่อได้ชิมซาลาเปาที่หญิงสาวทำก็สัมผัสได้ถึงแป้งที่อร่อยนุ่มลิ้น แต่เพราะซาลาเปาไส้ถั่วแดงมีขายอยู่เกลื่อนเมืองจึงไม่มีจุดขายที่ดึงดูดใจ นางจึงบอกวิธีทำซาลาเปาฮ่องเต้ให้กับหญิงสาวเพื่อสร้างความต่างทางการตลาด ไม่นานซาลาเปาฮ่องเต้ที่ตลาดนานาชาติก็เป็นที่นิยมจนไม่พอขาย แต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะทำเพิ่ม ทำขายแค่วันละห้าสิบลูกเท่าเดิม“ท่านแม่รู้จักกับคนขายด้วยหรือ” เขาแปลกใจ“นั่นตลาดของแม่นะลูก แม่เดินตลาดบ่อยยิ่งกว่าเดินควงคู่กับพ่อเจ้าเสียอีกนะ” สตรีวัยหกสิบเจ็ดปีที่ยังงามสง่าดูสาวกว่าวัยไม่วายหยอกสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“เพราะเจ้าชอบหนีข้าไปต่างหากเล่ากุ้ยถิง” อ๋องใหญ่วัยเฉียด ๆ เจ็ดสิบได้ทีต่อว่าชายา“ข้าจะรอท่านได้อย่างไร วัน ๆ เอาแต่ไปช่วยงานลูกเขย” นางพูดถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่กี่ปี“จะให้ทำอย่างไรเล่า วัน ๆ มีแต่พวกขุนนางคอยสร้างปัญหาให้ฝ่าบาทมากมายนัก เรียกร้องแต่จะให้รับพระสนมเพิ่มเพื่อ

นางทำให้เขาอึ้งได้อีก คนประเภทไหนกันที่เอาแต่เป็นห่วงคนอื่นทั้งที่ตัวเองจำเป็นต้องใช้เงิน แทนที่จะขาย ๆ ของตัวเองให้หมดแล้วเก็บร้านไปทำงานอื่นต่อ“วันนี้ข้าอยากกินซาลาเปาของร้านเจ้าเท่านั้น ร้านอื่นข้าจะมากินวันหน้าก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวรีบหยิบกระดาษห่อซาลาเปาห้าลูกที่เหลืออยู่ “ทั้งหมดสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะนายท่าน”“รวมลูกที่ให้ข้าชิมด้วยก็เป็นสิบแปดอีแปะใช่ไหม”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะนายท่าน ลูกนั้นไส้น้อยเพราะเป็นเศษ ข้าตั้งใจจะให้ลูกค้าหน้าใหม่ชิมอยู่แล้ว”“ท่านน้า” ก่อนที่จำปีจะรับเงินค่าซาลาเปาจากลูกค้า เสียงเศร้าเคล้าสะอื้นของเด็กชายวัยเจ็ดขวบคนหนึ่งก็ดังขึ้น“อาหวัง ร้องไห้ทำไม”“ข้าถูกท่านแม่ทำโทษอีกแล้ว ข้าหิว”มือที่กำลังยื่นห่อซาลาเปาให้ลูกค้าหดกลับทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น นางมองหน้าเด็กน้อยที่เปื้อนคราบน้ำตา แล้วมองลูกค้าหนุ่มผู้มีบุคลิกทระนงองอาจ“ข้าคงขายซาลาเปาให้นายท่านได้แค่สี่ลูกเท่านั้น”“ไม่ได้หรอกแม่นาง ข้าตกลงซื้อแล้ว เจ้าจะเอาของข้าไปให้คนอื่นได้อย่างไร” หย่งเฟิงทำเสียงแข็งเพื่อหยั่งเชิงหญิงสาวว่าจะทำอย่างไรต่อจำปีวางห่อซาลาเปาลงบนโต๊ะ แล้วยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยสายตาอ