All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 331 - Chapter 340

เสวี่ยรีบปล่อยมือแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว “หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอประทานอภัยด้วยเพคะองค์ชาย” นางย่อกายกล่าวอย่างสำนึกผิด แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน “ได้โปรดให้หม่อมฉันเข้าไปหาคุณหนูเถิดเพคะ หม่อมฉันเป็นห่วงนางเหลือเกินเพคะ”“ดูอย่างเดียวเท่านั้นนะเสวี่ย ห้ามปริปากแม้แต่นิดเดียว ถ้าจะคุยให้ออกไปคุยกันข้างนอก รับปากสิ”“เพคะ”ได้ยินดังนั้นองค์เซียนจึงเล่าสิ่งที่ได้เห็นมากับตาให้สาวใช้คนสนิทของคนรักฟัง แล้วจึงพานางเข้าไปดูให้เห็นกับตาด้วยอีกคนสิ่งที่เห็นทำให้เสวี่ยแทบเป็นลมล้มทั้งยืน นางยกมือปิดปากแน่นเมื่อเห็นใบหน้าที่แก่ชราของคุณหนู น้ำตาไหลพรากอย่างกับทำนบพัง แล้วรีบหมุนตัวก้าวยาว ๆ ออกไปจากห้องเมื่อเห็นคนบนเตียงขยับตัวองค์เซียนไม่ได้ตามสาวใช้ออกไปในทันที เขายืนมองร่างบางบนเตียงที่พลิกตัวช้า ๆ พร้อมกับอาการนิ่วหน้าและสูดปากอย่างเจ็บปวด... แต่ใจของเขาเจ็บปวดยิ่งกว่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..หรือว่านางโดนยาพิษจริง ๆปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินแก้ เขายืนมองจนแน่ใจว่านางไม่ตื่นขึ้นมา จึงเดินออกไปจากห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ................

“แล้วถ้าไม่หายเล่า” นางอยากรู้ว่าเขาคิดอย่างไร จึงย้ำถามคำถามเดิม “ท่านจะรับได้ไหม จะรักข้าเหมือนเดิมไหม” น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกไปทางหางตา ตามด้วยเสียงสะอื้นเบา ๆ“เจ้าถามแบบนี้เพราะขวัญเสีย ข้าจะไม่โกรธเจ้าก็แล้วกัน”“ทำไมท่านถึงโกรธข้าเล่า”“เพราะเจ้าดูถูกหัวใจของข้า.. เจ้าคิดว่าที่ข้ารักเจ้าเพราะรูปโฉมเพียงอย่างเดียวกระนั้นหรือ.. ไม่ใช่หรอกนะเป่าเป้ย ข้ารักผม ปาก ตา จมูก รอยยิ้ม เสียงใส ๆ อก เอว สะโพก เท้า จิตใจที่บริสุทธิ์ คำพูดที่ซื่อตรง ทุกอย่างที่เป็นเจ้าทั้งหมดนี้ต่างหากที่ข้ารัก ข้าจะรักเจ้าคนเดียวไปจนแก่เฒ่าด้วยกัน”“แต่ตอนนี้ข้าแก่กว่าท่านแล้วนะ” มือเล็กข้างที่ไม่ได้ถูกกุมเอื้อมขึ้นลูบใบหน้าตนเองด้วยความรู้สึกทุกข์ระทมองค์เซียนดึงมือของนางมาจูบเพราะไม่อยากให้นางรู้สึกหดหู่กับใบหน้าที่เปลี่ยนไป“ถ้าเปลี่ยนกัน คนที่เป็นแบบนี้คือข้าเจ้าจะยังรักข้าไหม”“รักสิ” นางตอบแบบไม่ลังเล ดึงมือออกจากการเกาะกุมไปลูบตรงหน้าผากที่มีรอยย่นเส้นเล็ก ๆ สองเส้นพาดขวาง “เพราะข้ารักท่านตอนที่ท่านเป็นท่านลุงของข้าแล้วนี่”“เจ้ายังรักข้าได้แล้วทำไมข้าจะรักเจ้าไม่ได้เล่า”“แม้ข้าจะแก่หง่อมกว่าท่านอย่างน

“ฝ่าบาทช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ” ฮองเฮาหรงผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรร้องขอความช่วยเหลือจากสวามี สายตาของเขามองนางอย่างอาทร แต่เขากลับไม่ปริปากหรือเดินมาประคองนางให้ลุกขึ้นด้วยซ้ำ ใจของนางแหลกสลาย ทั้งกลัวทั้งเสียใจเมื่อรู้ชะตากรรมของตัวเองรำไร แต่นางจะไม่ยอมรับชะตากรรมที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อเด็ดขาด “หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะ หม่อมฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ได้โปรดเชื่อหม่อมฉันนะเพคะฝ่าบาท”“เจ้ามีข้อพิสูจน์หรือไม่ฮองเฮา ถ้าไม่มีข้าก็ต้อง..ลงโทษสถานหนักกับเจ้า” ยากเย็นนักกว่าจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดได้คำพูดของพระสวามีทำให้นางจุกเหมือนถูกกระแทกด้วยของแข็ง ตีบตันไปทั้งลำคอ ไม่แม้แต่จะหายใจ เนิ่นนานกว่าร่างกายจะยอมปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ตามด้วยน้ำตาเม็ดโต จะให้พิสูจน์อย่างไรเล่าก็ในเมื่อนางไม่ได้ทำ“หม่อมฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะเพคะฝ่าบาท” นางสะอึกสะอื้นน่าสมเพช คลานไปกอดขาของพระสวามี “หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ หม่อมฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในน้ำปรุงมียาพิษได้อย่างไร”“เจ้าเป็นคนให้นางมากับมือเจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร จิตใจของเจ้ามันทำด้วยอะไร ทำไมถึงมีแต่ความริษยาเยี่ยงนี้” เซียนเสียงอวิ๋นจี๋ตวาดเสียงดัง

เขาหัวเราะดังลั่นกับข้อแก้ตัวของนาง ฝ่ามือประคองใบหน้างดงามแล้วจูบปากอิ่มดูดดื่มอย่างสุดจะหักห้ามใจ เนิ่นนานกว่าจะตัดใจผละออก“เจ้าทำให้ข้าเตลิดอีกแล้วนะเป่าเป้ย” เขากล่าวโทษเสียงอ่อนโยน แล้วจูบซ้ำ ๆ ที่ริมฝีปากและทั่วใบหน้า “ข้าต้องหักห้ามใจแค่ไหนรู้ไหมที่จะไม่ล่วงเกินเจ้า ห้ามพูดจาออดอ้อนให้ข้าได้ยินอีกจนกว่าเจ้าจะหายดี ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว”หญิงสาวเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วพยักหน้ารับทั้งน้ำตา นางเองก็ถวิลหาไออุ่นจากร่างหนาเหมือนกัน แต่ก็ต้องหักห้ามใจรักษาตัวเองให้หายดีก่อน อีกแค่สิบห้าวันเท่านั้น“ข้าอยากนอนพักแล้วท่านพี่” นางต้องพักรักษาตัวให้มาก ร่างกายจะได้ฟื้นตัวได้เต็มที่……………..สิบห้าวันผ่านไป และแล้ววันที่องค์เซียนเฝ้ารอคอยก็มาถึง เขาให้การต้อนรับหลินโม่วอย่างดี ดูนางตรวจอาการของคนรักด้วยใจที่จดจ่อ แม้หมอหลวงจะยืนยันหนักแน่นไปก่อนหน้านี้ตั้งแต่สามวันก่อนว่าร่างกายของพระคู่หมั้นหายเป็นปกติดีแล้วทุกอย่าง แต่เขาก็ยังไม่เชื่อใจเท่าคำพูดของแม่หมอคนนี้ จึงอดทนรอจนถึงวันนี้“เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามทันทีที่เข็มทองเหลืองเล่มสุดท้ายถูกดึงจากบริเวณหน้าอกของคนรัก“ปก

ไม่นานเสื้อผ้าอันแสนน่ารำคาญของพวกเขาก็หลุดออกจากร่างด้วยฝีมือของกันและกัน เริ่มบรรเลงเพลงรักด้วยความเร่าร้อนและจบลงในเวลาเพียงหนึ่งเค่อ“เป่าเป้ย” ร่างใหญ่ที่แนบชิดจับร่างระหงขึ้นมานั่งทับบนร่างใหญ่อย่างช่ำชอง “อีกสักครั้งนะ ข้ายังไม่หายอยากเลย” ร้องขอหลังจากจบเพลงรักเพลงแรกไปได้ไม่นาน“ข้าว่าท่านควรจะนอนพักผ่อนได้แล้วนะเซียนเสียง” นางก็ปรารถนารสรักที่ห่างเหินเป็นแรมเดือน แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าเขาควรพักผ่อนเพราะอาการมึนเมา“ผิดที่แบบนี้ข้าคงนอนไม่หลับ เจ้าทำให้ข้าเหนื่อยหน่อยสิ” เขาร้องขออย่างมีชั้นเชิง แววตาปริ่มไปด้วยความโหยหา“จะดีหรือท่านพี่ ข้ากลัวเราจะเผลอทำเสียงดัง” นางลังเล “รอกลับไปที่ตำหนักของท่านก่อนดีกว่าไหม”“ถ้าเจ้ากลัวข้าจะเริ่มต้นให้ก่อนก็ได้” เขาไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งนั้น เพราะมั่นใจว่าเรือนหลังใหญ่ขนาดนี้ แค่ห้องนอนก็กินพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ ใครจะมาได้ยินมือใหญ่จับต้นขานุ่ม ดึงร่างระหงที่คร่อมทับขึ้นมาหาจนเนินน้อยอยู่ตรงระดับใบหน้า แล้วจึงยื่นปลายลิ้นอุ่นแตะไปทั่วทั้งเนินเพื่อสร้างความรัญจวน บรรจงลากไปตามรอยแยก ฉกชิมความหวานที่ยอดสีชมพูจนเจ้าของบิดตัวเร่า ครางกระเส่าไ