All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 351 - Chapter 360

“ขอรับคุณหนู ข้าจะกลับมาตอบแทนแน่นอน”“ข้ากับเพื่อนจะรอท่านลุงกลับมานะ” มะลิตอบรับพร้อมรอยยิ้ม คุยกับชายชราอีกสองสามประโยคก็บอกลา เดินแยกกันไปคนละทางกุ้ยหย่งเฟิงเดินออกจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งถนน มองหญิงสาวทั้งสองที่เดินแบกของคุยกันไป..เสี้ยววินาทีที่ตัดสินใจจะเดินกลับคฤหาสน์หลังจากได้แอบเห็นเรื่องราวดี ๆ เขาก็เปลี่ยนใจเป็นเดินตามพวกนางไปแทน............................บนโต๊ะอาหารเช้า“ข้าขอโทษขอรับท่านพ่อ” กุ้ยหย่งเฟิงสำนึกผิดโดยไม่ต้องรอให้บิดาเอ่ยปากตำหนิขึ้นมาก่อน“เจ้ารับปากพ่อแล้วไม่ใช่หรืออาเฟิง” กุ้ยอ๋องถามเสียงขรึม ไม่ได้แสดงความยินดียินร้ายใด ๆกุ้ยถิงมองหน้าสามีและลูกชาย แต่ไม่ปริปากพูดใด ๆ เพราะรู้ว่าลูกชายทำผิดต่อบิดาของเขา ถึงแม้จะรักลูกชายมากเพียงใด แต่นางต้องให้เกียรติสามีในฐานะบิดาและประมุขของบ้าน“ขอรับ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหนีแต่มีความจำเป็นจริง ๆ”“แล้วเจ้าจะชดใช้ยังไง ประมุขฉีเป็นผู้อาวุโส ข้าไม่อยากทำเหมือนไม่ให้เกียรติเขาหรอกนะ”“ข้าจะไปขอโทษเขาวันนี้ ท่านพ่อว่าดีหรือไม่”“ก็ดีกว่าไม่ไปเลย กุ้ยถิง เอาโสมตากแห้งทำเป็นของกำนัลแด่ประมุขฉีสักหนึ่งชั่งด้วยนะ”“

“เอาสิ” เจี้ยนคังตอบแบบรักษาหน้า จงใจจะแกล้งเจ้านายแต่กลับผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย “ซาลาเปาหมดแล้วหรือแม่หนู” “หมดแล้วเจ้าค่ะป้าหรู แต่ข้าเก็บส่วนของท่านไว้ให้แล้ว” หญิงสาวยกหม้อนึ่งชั้นที่ว่างเปล่าออกไป ทำให้เห็นซาลาเปาที่ยังเหลืออยู่อีกหลายลูก “ของป้าหรูห้าลูกเจ้าค่ะ” “ขอบใจมากแม่หนู วันพระหน้าเก็บไว้ให้ข้าอีกนะ” หญิงชราหยิบเงินส่งให้หญิงสาวแล้วรับซาลาเปาเดินจากไป “ขอบคุณนะเจ้าคะป้าหรู” “เจ้าโกหกข้า” เจี้ยนคังหน้าตึงใส่หญิงสาวเมื่อลูกค้าของนางจากไปแล้ว “ข้าแค่ถามว่าจะเอาไหมเพราะลูกค้าขาประจำของข้ามาแล้ว ข้าพูดแบบนี้เรียกว่าโกหกตรงไหน” “เจ้า!” กุ้ยหย่งเฟิงอารมณ์ดีขึ้นเป็นกองหลังจากได้เห็นความขายขี้หน้าขององครักษ์ตัวแสบ “เจ้ายังมีซาลาเปาเหลืออีกไหม ขอซื้ออีกสักลูกได้หรือไม่เพราะข้ายังไม่อิ่มเลย” “ไม่มีแล้วนายท่าน ซาลาเปาซึ้งนี้มีคนจองเอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว แต่ถ้าท่านยังไม่อิ่มข้าแนะนำให้ท่านลองไปซื้อแป้งทอดร้านนั้นดู แป้งของเขามีรสชาติหวานมันอย่างลงตัว รับรองว่ากินแล้วต้องติดใจ”

“เริ่มชอบแล้วใช่ไหม” ฝ่ายสามียิ้มอย่างมีชัยเมื่อสามารถทำให้ชายาสุดที่รักครวญครางด้วยความเสียวสะท้าน สะโพกสอบที่ยังเต็มไปด้วยพละกำลังไม่ต่างจากวัยหนุ่ม เริ่มบดเบียดเสียดสี กระแทกกระทั้นใส่สะโพกกลมกลึงที่แทบจะไม่ได้เสียรูปทรงไปจากสี่สิบปีก่อน“ข้าเคยไม่ชอบบทรักของท่านด้วยหรือหย่งหมิง” นางตอบเสียงกระเส่าแล้วโอบรอบลำคอแกร่งของสามีเมื่อถูกเขาอุ้มตัวลอยจากโต๊ะ “เบา ๆ หน่อยนะหย่งหมิง” รีบกระซิบบอกก่อนที่เขาจะทำรุนแรงให้นางเสียวซ่านจนเผลอครางเสียงดัง“ไม่มีใครได้ยินหรอก เจ้าก็รู้ว่าข้าสั่งห้ามทุกคนเข้ามาในเขตส่วนตัวถ้าไม่ได้เรียก” ซู้ด... อา.. เขาครางกระเส่าสลับกับคำพูด จับร่างบางที่ซอยสะโพกโต้กับสะโพกสอบไม่หยุด “ไม่มีใครรู้ใจข้าเท่าเจ้าอีกแล้ว”ไม่ว่าจะลีลารักแบบไหนนางก็สามารถโต้ตอบได้อย่างช่ำชอง แม้ในท่าที่เป็นรองแบบนี้นางก็ยังทำให้มังกรของเขาหายใจแทบไม่ออก เสียวซ่านไปทั้งแก่นและลามไปทั่วร่างกาย“ท่านอยากโลมเล้าให้ข้าเคลิ้มทำไมล่ะ” อา... นางตอดรัดเจ้ามังกรยักษ์ของเขาทั้งที่ตัวเองกำลังถูกเล่นงานจนเสียวซ่าน “ข้าเสียวมากเลยหย่งหมิง ซู้ด.. ยอดรัก..ยอดรัก ข้าไม่ไหวแล้ว อา.. ซู้ด...”“ข้าก็เหมือน

ตลาดนานาชาติ“เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิเพ่ยจู ทำตัวเหมือนใกล้จะตายไปได้”“ข้าเดินมาหลายร้านแล้วนะเจ้าคะคุณหนู” สาวรับใช้วัยสิบเจ็ดพูดกับคุณหนูที่นั่งรออย่างสบายใจอยู่ในเพิงหลังหนึ่ง ปล่อยให้นางต้องเดินหาน้ำผึ้งกับเมล็ดกาแฟคั่วไปทั่วทุกร้านตั้งแต่ทิศเหนือจรดใต้ ทิศตะวันออกจรดตะวันตกอยู่คนเดียว“แล้วได้มาไหม”“ยังไม่ได้เจ้าค่ะ”“งั้นก็เดินต่อไปจนกว่าจะได้ของมา ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”“ขอข้านั่งพักสักครู่นะเจ้าคะคุณหนู”“ห้ามพักจนกว่าจะได้ของที่ข้าต้องการ ไปสิ!” ไป๋หลานตะคอกใส่สาวใช้อย่างหมดความอดทน ไม่สนว่าใครจะผ่านมาได้ยิน เพราะพวกมันไม่ใช่ชนชั้นสูงที่นางต้องให้เกียรติ หรือกลุ่มคนที่นางต้องทำการค้าร่วมด้วย“เจ้าค่ะคุณหนู” สาวใช้ผู้ต่ำต้อยจำต้องทนฝืนความเมื่อยล้าของขาแข้ง รีบวิ่งไปจากนายสาวผู้เอาแต่ใจ…………………..กุ้ยหย่งเฟิงรีบลุกจากที่นั่งเมื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลมองเห็นเพื่อนสนิทของคนที่ตั้งใจจะมาหาเดินออกมาจากบ้านของนาง“แม่นาง”“เรียกข้าหรือ..ท่านนั่นเอง” จากคำถามเปลี่ยนเป็นแปลกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายถนัดตา “ข้าชื่อปิงปิง หรือจะเรียกมะลิเหมือนที่จำปีเรียกก็ได้นะ”“แม่นางปิงปิง ข้าชื่อหย่

“ข้าว่าไม่ดีหรอก เราควรไปตามหานางตอนนี้ดีกว่า หรือไม่ก็ลองถามชาวบ้านพวกนั้นดู นางเพิ่งจะฟื้นไข้นะ ถ้าเกิดไปเป็นลมอยู่ในป่าจะทำยังไง”มะลิได้แต่มองตามร่างใหญ่ที่เดินไปหาชาวบ้านที่กำลังหาหอยเหล่านั้นทีละคน สักพักก็เดินหน้านิ่วกลับมา“มีคนหนึ่งบอกว่าเห็นนางเดินไปทางนั้น น่าจะเข้าไปหาของป่าอย่างที่เจ้าคิดไว้นั่นแหละ”“แล้วจะเอาอย่างไร”“ตามไปดูสิ เขาบอกว่านางไปนานแล้วนะ ตั้งแต่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่คนเดียว แล้วตอนนี้คนอื่น ๆ หาหอยได้เต็มกระบุงแล้ว แต่นางยังไม่กลับมาแบบนี้ เจ้าไม่เป็นห่วงเพื่อนบ้างหรือ ถ้าเจ้าไม่ไปข้าไปคนเดียวก็ได้”“ไปก็ไปเจ้าค่ะ” มะลิเห็นความห่วงใยที่เขามีต่อเพื่อนก็ไม่ลังเล รีบเดินตามคนใจร้อนไปทันที“ป่าทึบขนาดนี้นางยังกล้าเข้ามา จิตใจนางทำด้วยดีหมีหรืออย่างไร” เขาเริ่มบ่นอย่างไม่พอใจเมื่อเข้าสู่เขตป่าได้ไม่นาน“นางต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้องนะเจ้าคะ ไม่ได้เกิดมามั่งมีเช่นท่าน” มะลิประชดใส่คนที่ขี้บ่นเกินเหตุ เพราะนางยังไม่รู้สึกว่าป่านี้รกทึบอย่างที่เขาว่าตรงไหนเลย“ทำเลี้ยงปากเลี้ยงท้องหรือเอาไปเลี้ยงคนอื่นหมด ข้ารู้นะว่านางเอาเงินไปทำอะไร”“ก็นางเป็นคนจิตใจดี นางกำพร้าพ่อแม