جميع فصول : الفصل -الفصل 390

แก่นกายที่ชูชันรอการปลดปล่อย จ่อประชิดกลางรอยแยกที่ชุ่มฉ่ำ เสียดสีหยอกเย้าจนตัวเขาเองเสียวสะท้านไปทั้งร่างใหญ่ พร้อมที่จะจู่โจมสู้ศึกรักอย่างเต็มที่อีกครั้ง“ยอดรัก ข้าสัญญาว่าจะนุ่มนวลกับเจ้า แต่แม้จะพยายามแล้วข้าก็คงสร้างความเจ็บปวดให้เจ้าอีกแน่ เจ้าอดทนหน่อยนะ ความเจ็บปวดนี้มันจะค่อยๆ จางหายไปหลังจากที่ข้ากับเจ้ารักกันอีกแค่ไม่กี่ครั้งหรอก” เขาอธิบายข้างหูนางอย่างอ่อนโยน สอดใส่อย่างใจเย็นเพื่อสร้างความเจ็บปวดให้นางน้อยที่สุด“เจ้าค่ะ” มือบางโอบกอดแผ่นหลังหนา หลับตารับจูบแสนรัญจวนของเขาความคับแน่นและความไม่ประสาของนางทำให้เขาต้องอดทนอดกลั้นอย่างมาก ค่อย ๆ ดันสะโพกขณะที่เล้าโลมให้นางผ่อนคลายไปด้วย ไม่นานก็สามารถนำพาแก่นกายที่น่าเกรงขามมุดเข้าไปในร่างเล็กจนมิด“ยังเจ็บมากไหมทูนหัวของข้า”หญิงสาวส่ายศีรษะ เม้มปากแน่นอย่างเขินอาย รอบนี้นางรู้สึกเจ็บน้อยกว่าครั้งแรกจริง ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะความตื่นตระหนกหายไป หรือร่างกายของนางอาจจะเริ่มคุ้นชินกับร่างใหญ่มากขึ้น มันเลยผ่านไปได้อย่างราบรื่น ซาบซ่านไปกับการเล้าโลมของเขาจนลืมเจ็บ“ถ้าอย่างนั้นข้าขอรักเจ้าต่อเลยนะ” เขาจูบหน้าผากกลมกลึงแล้

“เจ้ากำลังต่อรองข้าหรือ”“ข้าขอร้องท่านต่างหาก”“ข้าอยากจะต่อต้านเจ้านะ แต่ข้าจะไม่ทำเพราะข้ารักเจ้า อะไรที่ทำให้เจ้าสบายใจได้ข้าก็จะทำ แต่อย่าถึงขั้นห้ามไม่ให้ข้ามาพบเจ้าเลยนะ ข้าคงลงแดงตายเพราะคิดถึงเนื้อหอม ๆ ผิวนุ่ม ๆ ของเจ้า”นางค้อนใส่เขาที่พูดดีน่าฟังในตอนแรก แต่ลงท้ายได้เจ้าเล่ห์เหมือนเคย “แบบที่ท่านกำลังทำนี่ต่างหากที่เรียกว่าต่อรอง”“ข้ายอมรับ เจ้ายอมให้ข้าหน่อยนะ”“ก็ได้ แต่ห้ามมาทุกวันนะ มาแล้วก็รีบกลับด้วย”“จะให้ข้ามากกกอดเจ้าอย่างเดียวแล้วกลับเลยหรือไร จะไม่ให้ข้าอยู่กินข้าว คุยเล่นกับเจ้าบ้างเลยหรือ”มือบางตบบนริมฝีปากช่างพูดนั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนกระดากอาย “พูดจาน่าเกลียดนัก”“ข้าพูดเรื่องจริงน่าเกลียดตรงไหน”“ท่านนี่นะ” หญิงสาวถอนหายใจอย่างเอือมระอา “ทำไมถึงเอาแต่ใจนักนะ ให้ตายสิ”“ไม่รู้แหละ ข้าจะมาอย่างที่ใจข้าต้องการ แต่ข้าจะไม่ค้างคืนอย่างที่เจ้าขอร้องก็แล้วกัน คนละครึ่งทางแบบนี้ถือว่ายุติธรรมดี” เขาตัดบทแล้วลุกขึ้น โน้มตัวไปหาร่างบาง จูบปากอิ่มหนักหน่วง เนิ่นนานกว่าจะยอมปล่อย “ข้ากลับก่อนนะ พรุ่งนี้เสร็จงานแล้วจะแวะมาหาใหม่ ปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาล่ะ”“ข้าโตแล

“เพราะข้ารู้สึกเสน่หาเจ้ายิ่งนัก” ตอนแรกที่มาพบนาง เขาตั้งใจมาเพื่อช่วยพี่สาวเพียงอย่างเดียว แต่เมื่อได้มาเจอและได้มาคุยกับนางด้วยไม่กี่ประโยค เขาก็รู้สึกถูกใจในความตรงไปตรงมาพอ ๆ กับความงดงามแปลกตาแบบชาวต่างชาติของนาง“ท่านกำลังดูถูกศักดิ์ศรีข้าอยู่นะเจ้าคะ”“อย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ให้เพราะหวังผลอย่างที่เจ้าคิดเลยนะ ข้าให้เพราะอยากให้ ให้ด้วยความเสน่หาอย่างบริสุทธิ์ใจ”“ในเมื่อท่านยืนยันหนักแน่นข้าก็จะรับเอาไว้” หญิงสาวยอมรับเงินจากอีกฝ่ายหยางหลงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่นางรับเงินตำลึงทองของตน เพราะคิดว่านางจะแตกต่างจากสตรีที่เคยพบเจอมา แต่สุดท้ายก็ไม่ต่างเลยสักนิด แค่ทำเป็นเล่นตัวให้เขาใจเต้นไปแค่นั้นเอง“พรุ่งนี้ข้ามาหาเจ้าอีกได้ไหม”มือที่กำลังสาละวนกับการเก็บร้านหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ควรกลับไปได้แล้ว“ได้สิเจ้าคะ ถ้าคุณชายจะมาซื้อซาลาเปาของข้าอีก”“ข้าให้เจ้าไปตั้งหนึ่งตำลึงทองแล้ว เจ้ายังจะขายซาลาเปาให้ข้าอีกหรือแม่นาง”“คุณชายจะเอาเงินคืนไปก็ได้นะเจ้าคะ”คิ้วเข้มพาดเฉียงย่นเข้าหากันเมื่อได้ยินคำพูดไร้เยื่อใย นางทำให้เขาสับสนทั้งความคิดและความรู้สึก“พรุ่งนี้เจ้าเลี

จำปีมองสำรวจเรือนร่างแข็งแกร่งที่ดูดีไปทุกสัดส่วน ที่นอนไร้อาภรณ์อยู่บนที่นอน มองละเอียดทุกส่วนเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ เพราะทุกครั้งนางมักจะจมอยู่กับไฟตัณหาที่เขาจุดชนวน เคลิบเคลิ้มจนไม่มีแก่ใจจะทำอะไรมากไปกว่าการจดจ่อกับลีลารักที่เร่าร้อนของเขาขนกายของนางลุกซู่ ร้อนรุ่มไปทั้งเรือนร่างเมื่อเห็นเสากระโดงเรือที่ตั้งเด่อยู่กลางลำตัว มันเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดมากที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ จากสิ่งเล็ก ๆ เท่านิ้วโป้งที่นอนนิ่งไม่มีพิษภัย อยู่ดี ๆ ก็ผงาดกร้าวขึ้นมาเท่าข้อมือได้อย่างอัศจรรย์สิ่งนั้นของเขาว่าน่าทึ่งแล้ว แต่นางทึ่งตัวเองมากกว่าอีก ที่สามารถให้มันสอดผ่านเข้ามาในร่างกายได้“เจ้าคงชอบมันมากสินะ ถึงได้มองตาไม่กะพริบแบบนั้น” กุ้ยหย่งเฟิงเห็นหญิงสาวเอาแต่จ้องแก่นกายที่ขยายเต็มที่ของตนก็เอ่ยเย้า“ข้าแค่ทึ่งกับมัน” หญิงสาวตอบตามความซื่อ “มันจะใหญ่กว่านี้ได้อีกไหม” แม้กระดากอายแต่นางก็ยังอยากรู้อยากเห็นอ๋องน้อยหัวเราะ จับมือบางไปยังตรงนั้น “สัมผัสดูสิถ้าอยากรู้ ทำให้มันมีความรู้สึกเหมือนที่ข้าเคยทำให้เจ้า.. ข้าอยากให้ปากอุ่น ๆ ลิ้นอุ่น ๆ ของเจ้าครอบครองมัน”มือข้างที่ว่างจับปากตัวเอง “ข

“ข้าไม่กลัวหรอก เพราะพ่อแม่ข้าตายหมดแล้ว”คำตอบของเขาแตกต่างจากคนรักของนางอย่างสิ้นเชิง นางเคยกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้และเล่าให้เขาฟัง แต่เขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของนาง เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ทุกคนซึ่งคำพูดของเขานั้นแทบไม่ต่างกับคำสอนของไต้ซือที่นางนับถือ จึงทำให้นางยอมเปิดใจ ให้เขาเข้ามามีบทบาทในชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความกลัว“เลิกยุ่งกับข้าได้แล้ว กลับไปเถิดคุณชาย”“ข้าทำไม่ได้ เพราะหัวใจของข้าไม่ต้องการ”“ไม่มีประโยชน์หรอก” เสียงขรึมเสนาะหูดังขึ้นขัดการสนทนา“พี่เฟิง” จำปีเรียกเขาอย่างสนิทสนมด้วยความลืมตัว แล้วรีบดันตัวหนีแขนที่โอบรัดไหล่แต่ไม่ได้ผล“อย่ามายุ่งกับคนรักของข้า”“คุณชาย!” หญิงสาวตกใจกับคำประกาศกร้าวของคนรัก นางไม่อยากให้เขาทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้เขาถูกนินทา “ท่านกลับไปก่อนได้ไหม”“ข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องออกไปจากตรงนี้” แล้วมือใหญ่ก็โอบไหล่กลมกลึงอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ยอมผ่อนแ