ลิขิตรักข้ามกาลเวลา의 모든 챕터: 챕터 371 - 챕터 380

423 챕터

371

“ข้าได้ยินข่าวลือแปลก ๆ มา”“ข่าวลืออะไรเจ้าคะ” หญิงสาวสงสัย“ข้าเคยได้ยินมะลิพูดให้ฟังว่าเจ้ามีคนรักแล้ว”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยอมรับอย่างหวั่นใจ ไม่ได้รู้สึกกระดากอายแต่รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก“คนรักของเจ้าเป็นใครมาจากไหน เจ้าพอจะบอกให้ข้ารู้ได้ไหม”“ป้า ที่ข้าไม่ได้บอกเล่าให้ป้าฟังตั้งแต่แรกก็เพราะข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกอย่างไร และยังไม่มั่นใจพอ เห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมก็เท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกป้าหรอกเจ้าค่ะ” จำปีรีบแก้ตัวเมื่อรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกอีกฝ่ายตัดพ้อ“ได้รู้ความคิดของเจ้าแล้วข้าก็สบายใจ ข้านึกว่าความรักจะทำให้เจ้ากลายเป็นคนบ้าไร้สติไปแล้ว”“ไม่หรอกเจ้าค่ะ มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และข้ากับเขาก็ต่างกันมาก ตอนที่ข้าตัดสินใจรับรักเขาข้าก็ได้เผื่อใจเอาไว้แล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ”เย็นมองหญิงสาวผู้อาภัพด้วยสายตาเห็นใจ ไม่เคยคิดกีดกันความรักของหนุ่มสาว แต่เมื่อรู้ว่าบุรุษที่นางรักนั้นเป็นชนชั้นสูงนางก็กลัวมาตลอด เพราะหลายคู่ที่นางรู้จักมักจะจบไม่สวย และยังไม่เคยเห็นใครได้เป็นเมียเอกสักราย ต้องกลายเป็นแค่อนุที่ตรอมตรมเพราะฐานะอันต่ำต้อยแล้ววันนี้สิ่งที่นางได้ยินม
더 보기

372

“ข้าไปดูแม่ของอาเส้ากับอาซันมา”“อาเส้า อาซัน.. เด็กสองคนเมื่อวานน่ะเหรอ”“เจ้าค่ะ”“นางเป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านหมอบอกว่าอีกประมาณเจ็ดวันก็น่าจะแข็งแรงขึ้น พักฟื้นต่ออีกสักหน่อยก็กลับมาเป็นปกติเจ้าค่ะ”“ได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ” คนตัวใหญ่โน้มตัวลงสบตา ใบหน้าห่างแค่คืบกับหญิงคนรัก “แต่ตอนนี้ข้าหิวมากเลย”“หิวก็รีบกลับคฤหาสน์ของท่านสิเจ้าคะ ข้าไม่มีเวลาทำอะไรให้ท่านกินหรอก”“เจ้ายังไม่หายน้อยใจข้าอีกเหรอ”“ข้าต้องรีบทำซาลาเปา ป้าเย็นแม่ของมะลิสั่งซาลาเปาข้าห้าสิบลูก ท่านจะเอาไปฝากญาติสามีแต่เช้า” นางยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากคุยกับเขา แต่วันนี้เวลาไม่เป็นใจจึงไม่อยากเอ่ยขึ้นมา“ถ้าอย่างนั้นข้าอยู่ช่วยนะ”“อย่าเลยเจ้าค่ะ อยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ กลับไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ของท่านเถิด”กุ้ยหย่งเฟิงเริ่มรู้สึกแปลกใจกับอาการไม่ยินดียินร้ายของนาง “เจ้าแปลกไปนะจำปี มีอะไรอยากพูดกับข้าหรือเปล่า”“ข้าเหนื่อยเจ้าค่ะ อยากทำซาลาเปาให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้พักผ่อนบ้าง”“ถ้าไม่อยากบอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ข้าจะยอมกลับไปก่อนก็ได้ แต่พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางไปต่างเมือง อีกสามวันถึงจะกลับ ข้าคงมาหาเจ้าไม่ได้”“เจ้าค่ะ” พูดจบหญิ
더 보기

373

“ข้าก็เคยเห็นคุณหนูไป๋ไปที่คฤหาสน์กุ้ยอ๋องอยู่บ่อย ๆ ข้าจำรถม้าของนางได้ ผ่านทีไรก็เห็นจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ทุกที”“ข้ายิ่งมั่นใจมากขึ้นก็ตอนที่ได้ยินชาวบ้านเขาคุยกันนี่แหละ”“ถ้าพวกเจ้าอยากคุยเรื่องคุณหนูไป๋กับอ๋องน้อยมากนักก็เชิญไปคุยกันที่อื่น พวกข้าจะขายของ อย่ามายืนบังหน้าร้านแบบนี้” มะลิหมดความอดทนที่จะฟังคำพูดบาดหู จึงขึ้นเสียงใส่บุรุษวัยกลางคนทั้งสาม“เจ้าจะมาอารมณ์เสียกับเรื่องที่น่ายินดีนี้ไม่ได้นะแม่หนู”“แล้วยังไง จะให้ข้าดีใจจนเอาไปพูดต่อเลยไหม”“ดีสิ เรื่องน่ายินดีแบบนี้ต้องรีบเล่าสู่ให้คนอื่นฟัง พวกเขาจะได้แสดงความยินดีกับอ๋องน้อยและคุณหนูไป๋ เพราะถ้าพวกเขาแต่งงานกันจริง ๆ คนที่ดีใจที่สุดก็คงไม่พ้นเจ้าของตลาดแห่งนี้ เพราะพวกเขาก็คงอยากมีหลานไว้สืบสกุลเหมือนกัน”“พวกท่านแน่ใจนะว่าสองตระกูลนั้นจะดองกัน”“แน่ใจสิ”“ท่านเห็นกับตาเลยใช่ไหมว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันเมื่อคืนก่อน”“ใช่ ๆ”“พวกท่านคงเข้าใจผิดแล้ว” จำปีเอ่ยปากพูดขึ้นหลังจากเป็นฝ่ายฟังเงียบ ๆ มาตลอด เพราะไม่สามารถทนเก็บความหึงหวงเอาไว้ได้อีกแล้ว เขากับนางรักกัน ส่วนคุณหนูไป๋คือมือที่สามที่แทรกเข้ามา นางจะไม่ยอมเสียเขาไป
더 보기

374

เมืองผิงหยวน“นางเป็นอย่างไรบ้าง” อ๋องน้อยกุ้ยหย่งเฟิงถามองครักษ์คู่ใจทันทีที่เสร็จภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้“นางสบายดี”“แน่ใจนะ”“ข้าเห็นกับตา”“นางถามถึงข้าบ้างไหม”“ไม่ได้ถาม เพราะนางไม่เห็นข้า ส่วนเรื่องข่าวลือที่ท่านให้ข้าสืบ ข้ารู้แล้วว่าเริ่มต้นมาจากใคร”“พูดมา” ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มแสดงออกอย่างไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อฟังคำรายงานของเจี้ยนคัง “จู่โจมได้ว่องไวนัก สมแล้วที่เกิดมาในตระกูลการค้า แต่ใช้กับข้าไม่ได้หรอก”“แล้วท่านอ๋องน้อยจะทำอย่างไรต่อ”“ปล่อยให้นางได้ใจไปก่อน แต่อย่าปล่อยให้คลาดสายตาเด็ดขาด ระวังอย่าให้นางลอบทำร้ายจำปี ส่งคนของเราคอยติดตามดูแลนางแล้วใช่ไหม”“ขอรับ”“ดี เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด คืนนี้เราต้องไปทำงานอีก” คืนนี้เขาต้องแฝงตัวไปรับข่าวในหอคณิกา เพื่อสืบเรื่องที่จะมีชนกลุ่มน้อยจากนอกเขตชายแดนเตรียมการก่อกบฏ“ขอรับ” เจี้ยนคังคารวะก่อนจะเดินจากไป....................ห้าวันผ่านไปตลาดนานาชาติ“จำปี ๆ ๆ” มะลิวิ่งไปหาเพื่อนรักที่ยังเดินมาไม่ถึงร้าน จับมือนางไว้มั่น“เป็นอะไร ทำไมหน้าตาตื่นแบบนี้ล่ะ” จำปีจับตอบมือที่เย็นเยียบของเพื่อนรัก รู้สึกไม่ดีตามสีห
더 보기

375

“ถ้าเขาไม่กลับมาหาข้าล่ะมะลิ”“เจ้าเคยบอกข้าว่าอย่าคิดร้ายไม่ใช่เหรอจำปี แล้วทำไมเจ้าถึงคิดเสียเองล่ะ”“เพราะก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรักใครไงล่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน“เจ้าจะไปไหน” มะลิถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นเพื่อนรักเอาตะกร้าคล้องไหล่“ข้าจะเอาซาลาเปาไปบริจาคที่โรงทาน แล้วจะไปนั่งสวดมนต์ที่วัด”“ให้ข้าไปเป็นเพื่อนไหม” มะลิไม่ห้าม นางไปวัดก็ดีกว่าไปเมืองผิงหยวน“ไม่เป็นไร” จำปีจับมือเพื่อนรัก “ถ้าได้ข่าวของท่านอ๋องน้อยต้องรีบไปบอกข้านะ..ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้าย..รับปากสิมะลิ”มือที่นุ่มนิ่มกว่ากุมทับมือที่แห้งกร้านของเพื่อน “เจ้าก็ต้องรับปากข้าด้วยว่าจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ เกินตัว”“อือ ข้าจะไปสวดมนต์ไหว้พระที่วัดหนานผู่ถัว ถ้ามีข่าวคืบหน้าอย่างไรเจ้าไปหาข้าที่นั่นนะ”“อือ ถ้าข้าขอแม่ได้ ข้าจะตามไปถือศีลเป็นเพื่อนเจ้านะ”“อย่าตามข้าไป เจ้าอยู่รอฟังข่าวทางนี้ดีกว่า เผื่ออ๋องน้อยหรือเจี้ยนคังกลับมาจะได้เจอเจ้า”“ก็ได้ ข้าจะรอฟังข่าวจากทางนี้ให้เจ้าก็แล้วกัน”“ขอบใจมาก ข้าไปก่อนนะ” แล้วปาดน้ำตาด้วยแขนเสื้อก่อนจะเดินจากไป……………….คฤหาสน์ประมุขฉีผู้เฒ่าฉีมองหลานสาวที่เดินวนไปวนมาอยู่
더 보기

376

“แล้วฮองเฮาคิดว่าอย่างไร”“ข้าเชื่อพี่ใหญ่เจ้าค่ะ เพราะก่อนหน้านี้ประมาณสามเดือน ฝ่าบาทเล่าให้ข้าฟังว่าเหล่าเสนาบดีฝ่ายซ้ายต่างเสนอให้พระองค์รับกุ้ยเฟย เพื่อแบ่งเบาภาระของข้าเจ้าค่ะท่านพ่อ”“แล้วฝ่าบาทว่าอย่างไรบ้าง”“ฝ่าบาทปฏิเสธไปเจ้าค่ะ”“ได้ยินแบบนี้แล้วกระหม่อมก็สบายใจ กระหม่อมก็คงต้องลากลับเสียที ป่านนี้ท่านแม่ของฮองเฮาคงร้อนใจแย่แล้ว”“เจ้าค่ะท่านพ่อ แล้วไปเที่ยวมาสนุกไหม”“ไปกับแม่ของท่านที่ไหนก็สนุก แต่พอกลับมาถึงบ้านแล้วมาได้ยินเรื่องนี้เข้า แม่ของท่านก็รีบไล่ให้กระหม่อมมาถามข่าวคราวทันที ไม่คิดเลยว่าไม่อยู่แค่ไม่กี่วันจะเกิดเรื่องวุ่นวายได้ขนาดนี้.. เรื่องนี้กระหม่อมจะปล่อยให้อ๋องน้อยจัดการก็แล้วกัน กระหม่อมจะรอเป็นฝ่ายหนุนก็พอ”“เจ้าค่ะ ท่านพ่อรีบกลับไปแจ้งข่าวแก่ท่านแม่เถิด ป่านนี้คงกระวนกระวายใจแย่แล้ว”“กระหม่อมทูลลา”.....................วันต่อมาเพ่ยจูมองหญิงสาวที่เดินแบกตะกร้ามาแต่ไกล รู้สึกเห็นใจอีกฝ่าย แต่นางก็เป็นแค่คนรับใช้ ครั้นจะขัดใจไม่ทำตามคำสั่งของเจ้านายก็อาจจะเจ็บตัว และอาจจะส่งผลถึงปากท้องของคนทางบ้าน“คุณหนู นางมาแล้วเจ้าค่ะ”สิ้นคำพูดของสาวใช้ ร่างบางท
더 보기

377

หอนางโลมเมืองผิงหยวนกุ้ยหย่งเฟิงคิดถึงหญิงคนรักใจแทบขาด ยิ่งเมื่อรู้ว่านางต้องเสียน้ำตาเพราะคำพูดของไป๋หลานก็อยากจะกลับไปปลอบใจ อธิบายความจริงให้นางรู้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นแผนที่วางไว้ก็ต้องพังไม่เป็นท่า ดังนั้นเขาจึงต้องอดทนเพื่อความสุขระยะยาว“นางร้องไห้หนักเลยหรือ มากแค่ไหน”เจี้ยนคังถอนหายใจกับคำถามของผู้เป็นนายน้อย “เรื่องนี้ข้าจะถามเซียวเหยาให้อีกครั้ง”“ถ้าเป็นเรื่องของนางต้องถามมาให้ละเอียดทุกเรื่อง ละเอียดถึงขั้นต้องเสียน้ำตากี่หยดได้ยิ่งดี”“ขอรับ ๆ” เขาอยากจะบ้ากับท่านอ๋องน้อยผู้คลั่งรักของเขา“แล้วเรื่องที่ให้ไปสืบ คืบหน้าบ้างหรือยัง”“ขอรับ ตอนนี้คนสนิทของใต้เท้าเฉินเริ่มเคลื่อนไหวกันเงียบ ๆ ไปตามจวนของใต้เท้าคนอื่น ๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นกองหนุนสำคัญของเขาแล้ว” เจี้ยนคังรายงานความเคลื่อนไหวของบรรดาใต้เท้าฝ่ายซ้าย“แล้วใต้เท้าหวังยังไม่มีการเคลื่อนไหวอีกหรือ” หย่งเฟิงถามถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย คนที่เขามั่นใจมากว่าน่าจะเป็นตัวการสำคัญในเรื่องนี้“ตั้งแต่วันที่เห็นเขาไปที่จวนของใต้เท้าเฉินก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก”“แสดงว่าใต้เท้าหวังต้องมอบหมายงานนี้ให้ใต้เท้าเฉินจัดการแทน”“เป็นไปได้สู
더 보기

378

“ข้าจะไปตามคนมาช่วยนะเจ้าคะ” หญิงสาวพูดเสียงสั่นเครือด้วยความห่วงใยระคนตกใจ“อย่าไปนะ ข้าหน้ามืด มองอะไรก็เป็นคลื่นไปหมด ขอข้านอนพักสักหน่อยนะ” แล้วคนตัวโตก็รีบเอนตัวลงนอนบนตักของนางให้หายคิดถึงเสียเลย“คุณชาย”“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นถ้าอยากให้ข้าหายดี” มือใหญ่ของคนที่นอนหนุนตักโอบรัดเอวคอดกิ่ว “ข้าคิดถึงเจ้า อย่าทิ้งข้าไปไหนนะ”คำพูดของเขาทำให้นางนึกถึงเรื่องที่คุยกับป้าสีขึ้นมา นางอยากจะถามแต่กลับอ้าปากไม่ขึ้น ช่างเถอะ นางขอตักตวงความสุขนี้เอาไว้สักครั้ง แล้วนางจะตัดใจจากเขาเองมือบางแห้งกร้านถือวิสาสะลูบศีรษะ มองใบหน้าที่มีแต่ความงดงามเหนือบุรุษทั่วไป ไม่หลบสายตาสีนิลที่มองอยู่ก่อนแล้ว“ข้าดีใจที่ท่านกลับมาอย่างปลอดภัย”“เจ้าได้ยินว่าข้าบาดเจ็บหรือ”“เจ้าค่ะ”“ได้ยินจากใครกัน” ถามทั้งที่มั่นใจว่าเป็นไป๋หลาน“พ่อแม่ของมะลิไปเยี่ยมญาติที่เมืองผิงหยวน แล้วได้ยินข่าวลือเรื่องของท่าน” นางไม่เอ๋ยถึงไป๋หลานเพราะรับปากเอาไว้แล้ว“อ้อ”“คุณชาย”“หือ”“ถ้าหายดีแล้วก็ลุก”“ข้ายังเวียนหัวอยู่เลย เจ้าอย่าชวนข้าคุยสิ” พูดจบแล้วหลับตาลง “มนุษย์เราโกหกได้ทุกเรื่องทุกเวลาเพื่อที่จะเอาตัวรอด แม้กำล
더 보기

379

“บางเรื่องที่ข้าไม่พูดก็เพราะข้า..” นางไม่อยากพูดเพราะไม่อยากจะรั้งเขาไว้อีก“เพราะเจ้าทำไม พูดมาให้หมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายเพียงใดข้าก็อยากรู้.. พูดมาสิ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”“เพราะข้ารักท่านมากเกินไปล่ะ” นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ“รักข้ามากแต่จะทิ้งข้า ความรักของเจ้าพิลึกนัก”“ก็เพราะรักท่านข้าถึงต้องทำ”หย่งเฟิงเอื้อมมือไปดึงคนที่ยืนเถียงเสียงเครือจนร่างบางถลาเข้ามาหา ให้นางนั่งลงบนตักแล้วกอดรัดไม่ให้ดิ้นหนี“ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แต่อย่าให้เราต้องเลิกกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยนะจำปี”“อย่าทำแบบนี้” หญิงสาวใจเต้นรัวเมื่อถูกเขาถึงเนื้อถึงตัว พยายามจะดิ้นหนีแขนแกร่งที่โอบกอด“เกลียดข้ามากเลยเหรอ ถึงได้ผลักไสรุนแรงแบบนี้”“ไม่ได้เกลียด” นางก็บอกอยู่ว่ารักเขามาก“ถ้าอย่างนั้นก็จบ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”“..ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะข้าคงอกแตกตายแน่”“ถ้าอย่างนั้นก็พูดมาให้หมด.. บอกข้ามาสิว่าเกี่ยวกับคุณหนูไป๋หลาน” นางไม่ยอมพูดเขาจึงถามตามที่สงสัย และสายตาของนางก็ฟ้องว่าใช่ “นางบอกกับเจ้าว่าข้าจะแต่งงานกับนางล่ะสิ เจ้าถึงได้ปั้นปึ่งกับข้าขนาดนี้”“แ
더 보기

380

ชายหนุ่มหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ กระชับร่างบางแนบแน่นแล้วขึ้นคร่อมทับบนตัวนาง จูบปากกระจับสีแดงแสนยั่วยวนนั้นอย่างสุดจะหักห้ามใจ“อือ” หญิงสาวอุทานในลำคอ พยายามผลักไสเขาด้วยแรงอันน้อยนิดชายหนุ่มยอมผละจากปากบาง มองคนรักด้วยสายตาเป็นประกาย“ทำไม ไม่ยอมแล้วหรือ” แล้วคลี่ยิ้มกว้างพร้อมส่งสายตาล้อเลียนนางหลบสายตาแพรวพราวอย่างเขินอาย ใจเต้นระรัวเมื่อมือใหญ่เริ่มลูบไล้ ไม่เชื่อคำคัดค้านของนาง“คุณชายเจ้าคะ”“ข้าเป็นสามีของเจ้าแล้วนะ ทำไมถึงยังเรียกข้าว่าคุณชายอยู่อีก”“ท่านอ๋องน้อย”“ท่านอ๋องน้อย!” เขาอุทานเสียงสูง ทำหน้าตาเหลือเชื่อ“ก็ท่านไม่ให้ข้าเรียกว่าคุณชายข้าก็ต้องเรียกว่าท่านอ๋องน้อยสิ”“ข้าเป็นของเจ้าแล้ว เจ้าควรเรียกข้าอย่างเป็นกันเองสิ ไม่ใช่ยิ่งห่างเหินเหมือนคนห่างไกลกันแบบนี้” เขาตำหนิเสียงเขียว แล้วซุกปลายจมูกที่ซอกคอหอมกรุ่น พรมจูบยั่วเย้าให้นางใจแตก ยอมตกเป็นทาสรักของเขาอีกครั้ง“เดี๋ยวสิคุณชาย” คนถูกรุกเร้าจนใจสั่นหวิวรีบห้ามเสียงพร่า“คุณชายงั้นหรือ” คนถูกห้ามไม่ยอมหยุดแต่รุกเร้าหนักมือขึ้น “ดื้อนักใช่ไหม ข้าจะกำราบให้เข็ดหลาบ”มือบางที่ผลักไสเริ่มโอบกอดรอบลำคอแกร่ง และลูบไล้ไ
더 보기
이전
1
...
3637383940
...
43
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status