All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 391 - Chapter 400

“ถ้าแม่เจ้าปลื้มนางขนาดนี้ ไม่ต้องพานางมาดูตัวให้ยุ่งยากหรอก พามากราบไหว้ฟ้าดินได้เลย”“ท่านพ่อ!”“ท่านพี่!”“ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นด้วย ข้าพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ”“ก็ที่ท่านพูดออกมาท่านแน่ใจแล้วหรือ”“ข้าคือกุ้ยอ๋องกุ้ยหย่งหมิงนะ คำพูดของข้าเชื่อถือไม่ได้แล้วหรือ”“แต่มันง่ายจนข้างง”“ข้าก็แค่อยากให้ลูกชายของข้ามีความสุขให้เร็วที่สุด ดังนั้นวิธีการที่มันเสียเวลาก็ข้าม ๆ มันไปเถิด เรื่องนี้เจ้าเป็นคนสอนข้าเองนะยิปซีที่รัก”กุ้ยหย่งเฟิงลุกจากเก้าอี้แล้วคุกเข่าหมอบลงกับพื้นพร้อมกับรอยยิ้มยินดี “ขอบคุณท่านพ่อ”ผู้เป็นบิดาคลี่ยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน“ดีใจมากเลยหรืออ๋องน้อย”“ขอรับ”“หมดหน้าที่ของพ่อแล้ว ตอนนี้เหลือแต่แม่เจ้าเท่านั้น ถ้านางไม่อนุญาตพ่อก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้นะ”“แม่ไม่มีปัญหาหรอก ลูกรักใครแม่ก็รัก

“ตั้งแต่ที่เราเคยคุยกันมา ข้าคิดว่าครั้งนี้คุณหนูพูดได้จริงใจมากที่สุด ข้าชอบนะเจ้าคะ”“แล้วเจ้าจะยอมทำตามที่ข้าบอกไหม” ดวงตาแดงช้ำมองจ้องอย่างมีความหวัง“ไม่”ไป๋หลานขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ชักสีหน้าที่ซูบซีดอย่างไม่พอใจ “เจ้าไม่รักศักดิ์ศรีแล้วสินะ”“ข้ารักศักดิ์ศรีเจ้าค่ะ แต่ข้าขอเลือกทำอะไรตามใจตัวเองดีกว่า”“แล้วเจ้าไม่กลัวเจ็บช้ำเลยหรือ ที่ข้าพูดกับเจ้าไม่ใช่เพราะหวังดีหรอกนะ แต่ข้าอยากบอกให้เจ้ารู้ตัวเอาไว้ เพราะแม้อ๋องน้อยจะรักเจ้าเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วคนที่ใหญ่ที่สุดก็คือพ่อแม่ของเขา ถ้าพวกท่านยังอยู่ความรักของเขากับเจ้าก็ไร้ค่า”“ไม่เป็นไร เพื่ออ๋องน้อยข้าจะยอมทน”“ถ้าเจ้าจะทนเพื่อเขาเจ้าก็ต้องทนไปจนตาย ต่อให้สิ้นบุญพ่อแม่ของเขาเจ้าก็ต้องทนต่อไปอีก เพราะยังมีข้าอยู่อีกคน”“เจ้าค่ะ”คำตอบรับสั้น ๆ ของอีกฝ่ายทำให้ไป๋หลานอยากจะลุกไปกระชากหนังศีรษะนางแล้วตบตีให้ตายไปต่อหน้าต่อตา“ถ้าเจ้าคิดดีแล้วข้าก็คงไม่มีอะไรจะพูดอีก กลับไปได้แล้ว”จำปีโค้งศีรษะให้อีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย “หายไว ๆ นะเจ้าคะ” “เดี๋ยวก่อน” ไป๋หลานเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่นางจะเดินพ้นประตู “ข้าอยากให้เจ้าลองไปคิดดูให้ดี

“พี่เฟิง..” หญิงสาวสะท้านวาบเมื่อยอดอกที่อยู่ในปากอุ่นถูกตวัดด้วยปลายลิ้นหนา “ข้าเสียว อา..” นางครางฮือ เมื่อถูกสะโพกสอบดันใส่เนิบ ๆ แต่หนักหน่วงจนร่างคลอนทั้งส่วนบนและส่วนล่างต่างก็ถูกเขาปรนเปรอจนซาบซ่านไปหมด ทำอะไรไม่ได้นอกจากก่ายกอดร่างหนาที่โยกอยู่ด้านบน สูดปากร้องครวญครางด้วยความสุขสมแทบไม่เป็นภาษา ให้เขานำพาไปสู่สรวงสวรรค์กุ้ยหย่งเฟิงทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างร่างระหง หลังจากบรรเลงเพลงรักขนานใหญ่ใส่นางไปหลายเพลงจนเหนื่อยหอบ แต่ยังไม่ทันไรมือใหญ่ก็คว้าร่างบางให้ขึ้นมาเกยทับอยู่บนตัว จับใบหน้างามต้องใจนั้นจูบอย่างดูดดื่มให้สมรัก ลูบไล้มือใหญ่ไปตามแผ่นหลังนวลเนียนชื้นเหงื่อจนถึงร่องก้นเต่งตึง สอดนิ้วลึกลงไปเรื่อย ๆ จนไปถึงรอยแยกส่วนหน้าที่ชุ่มฉ่ำลื่นมือค่อย ๆ กดนิ้วกลางเรียวยาวเข้าไปสำรวจเหวสวาทที่กลืนกินแก่นกาย กลืนกินชิวหาของเขาหลายต่อหลายครั้ง หยอกเย้าหยอกเอินให้นางร้องครวญคราง ให้นางซ่านกระสันจนอยากจะเริงรักอีกครั้ง“พี่เฟิงเจ้าขา..” สะโพกกลมกลึงกระดกสูงเพราะความซาบซ่าน ร้องครวญครางเสียงกระเส่าตามจังหวะนิ้วแกร่งที่ขยับอยู่ในตัว“เจ้าขาทูนหัว” ชายหนุ่มตอบรับเสียงเรียกที่สั่นพร่า“

“ข้าจะมาที่นี่ในฐานะอะไรเจ้าคะพระชายา”“ในฐานะคนรู้จักกัน”“ถ้าพระชายาไม่รับปากว่าจะมอบฐานะสะใภ้ให้ข้า ข้าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก ความสัมพันธ์ของเราสองตระกูลก็คงจะจบลงเพียงแค่นี้”กุ้ยถิงถึงกับนิ่งอึ้งเพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าขู่นางแบบนี้ นางพยายามจะใจเย็นเพราะเห็นแก่ปู่ของนางแล้วนะ แต่คงต้องพอกันทีไม่ทงไม่ทนมันอีกแล้ว“ข้าชอบสตรีที่มีความมุ่งมั่นเช่นเจ้านะไป๋หลาน แต่ถ้าไร้มารยาทแบบนี้ข้าก็รับไม่ได้เหมือนกัน ออกไปจากบ้านข้าได้แล้ว ต่อไปนี้เจ้ากับข้าไม่ต้องมาคบหากันอีก”“แล้วพระชายาจะเสียใจที่ทำกับข้าแบบนี้” ความเสียใจ ความโกรธ ทำให้นางควบคุมอารมณ์ไม่ได้ จึงพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด“ออกไป”ไป๋หลานมองอีกฝ่ายด้วยสายตาชิงชัง แสดงความรู้สึกโกรธเกลียดอย่างไม่เสแสร้ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป“เดี๋ยวก่อน”เท้าที่กำลังกระแทกกระทั้นเดินจากไปหยุดชะงัก กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองคนเรียก “เอาของเจ้ากลับไปด้วย ของแบบนี้ข้ามีเยอะแล้ว ข้าไม่ต้องการ” รอยยิ้มบางเบาหุบฉับ สองมือกำแน่น รู้สึกเสียหน้าอย่างมาก เดินกลับไปฉวยของบนโต๊ะแล้วสะบัดหน้าเดินจากไป.. นางไม่ใช่สตรีที่ยอ

ไม่นานหลังจากนั้นก็เห็นร่างระหงคุ้นตาที่วิ่งมาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ความอัดอั้นตันใจหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นนางยังอยู่ดีมีความสุข เขากางแขนกว้างรอรับ แต่นางกลับหยุดนิ่ง ยืนทิ้งห่างออกไปหลายก้าว“ไม่คิดถึงข้าหรือ” เขาถามเสียงขรึม ทำหน้าไม่พอใจ“คิดถึงมากเจ้าค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาหาข้าสิ” เขายังกางแขนรอจำปีส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ข้าจะไม่ไปหาท่านเด็ดขาด อย่าเข้ามานะ!” แล้วรีบส่งเสียงขู่คนที่ทำท่าจะเดินเข้ามาหาพร้อมกับถอยหลังหนีคนถูกขู่ชะงักฝีเท้า ชักหน้าไม่พอใจหนักกว่าเดิม “ทำไม”“ข้าอยากเก็บความคิดถึงท่านเอาไว้จนกว่าจะถึงวันวิวาห์ เมื่อถึงวันนั้นข้าจะกอดท่านให้สมกับที่รักและคิดถึงเลยเจ้าค่ะ ข้าจะกอดท่านไม่ปล่อยเลยคอยดู”ได้ฟังคำสารภาพของนางเขาก็ยิ้มออก “ข้าจะยอมให้เจ้าก็ได้ มานั่งก่อนสิ” เขากวักมือเรียกนางให้เดินไปนั่งด้วยกัน “เจ้าสบายดีใช่ไหม”“เจ้าค่ะ ตอนนี้ป้าเย็นไม่ให้ข้าทำอะไรเลยนอกจากอาบน้ำปรุง ขัดผิวด้วยขมิ้น หัดเดินนั่งขณะสวมหมวกเจ้าสาวเพื่อให้ข้าชิน” หญิงสาวเล่าความพร้อมรอยยิ้ม“เจ้าดูมีความสุขแบบนี้ข้าก็ดีใจ”“ข้าต้องมีความสุขสิ ในเมื่อข้าจะได้แต่งงานกับคนที่ข้ารัก”“ได้ยิ