“เราจะทำอย่างไรกันดีล่ะจำปี” มะลิถามเพื่อนเสียงสั่นเครือเมื่อมั่นใจว่าปลอดภัย แต่ใจนั้นก็แสนเป็นห่วงเจี้ยนคังยิ่งนัก“ข้าจะไปตามคนมาช่วย เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก่อนนะ” แม้ต้นไม้จะสูงใหญ่มาก แต่นางเคยเข้าป่าหาน้ำผึ้งมาหลายครั้ง จึงคุ้นเคยกับการปีนป่ายมากกว่าเพื่อนรักที่ถนัดแต่เย็บปัก“ไม่ได้ ถ้าจะไปก็ต้องไปด้วยกันสิ”“อย่าทำให้ข้าต้องเป็นห่วงสิมะลิ ข้าบอกให้รอก็รอ แล้วข้าจะรีบกลับมา”“ไม่ได้เด็ดขาด มันต้องการฆ่าเจ้าไม่ใช่ข้า ถ้าจะมีใครต้องซ่อนตัวก็เจ้านั่นแหละ” มะลิค้านเสียงแข็ง“แต่”“ไม่มีแต่ใด ๆ ทั้งสิ้น เจ้าซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ ข้าจะรีบไปตามคนมาช่วย” แล้วหญิงสาวผู้ไม่เคยถนัดงานปีนป่ายก็ถลกชายเสื้อนอนมาฉีกเป็นเส้น ๆจำปีเห็นดังนั้นก็รีบทำตามจนชายเสื้อสั้นมาถึงแค่เข่า ทั้งสองผูกผ้าต่อกันและมัดเป็นปมเพื่อเพิ่มความแข็งแรง แล้วมัดกับกิ่งไม้ก่อนจะทิ้งชายลงไป“เจ้าแน่ใจแล้วเหรอมะลิ” จำปีถามเพื่อนรักเมื่อมองเห็นชายผ้าทิ้งลงไปไม่ถึงพื้น แต่ก็ห่างกันไม่มาก“ก็น่าจะทิ้งตัวลงไปได้ ข้าจะต้องช่วยเจ้าให้ได้ เมื่อข้าลงไปแล้วรีบดึงผ้าขึ้นมาเลยนะ”“อือ ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าไม่มั่นใจก็รีบซ่อนตัวเลยนะ”“อือ”
Read more
LOGIN
