Lahat ng Kabanata ng ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Kabanata 81 - Kabanata 90

พ่อครัวของหอโอชารสยืนอยู่ข้างๆ โต๊ะที่เต็มไปด้วยจานอาหารที่หรูหราทั้งหลาย พร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความเครียดและความกังวลใจ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าสิ่งที่เสิร์ฟออกมานั้นคือความพยายามที่จะสร้างความประทับใจให้กับฮ่องเต้ขุนนางและเหล่านักชิม"ทุกอย่างเป็นวัตถุดิบที่ดีที่สุดที่เรานำเข้ามาจากเรือสำเภาผ่านเส้นทางการค้าทางทะเล ไม่ใช่ของธรรมดาจากแคว้นนี้" พ่อครัวหอโอชารสกล่าวเสียงเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจในคุณภาพของวัตถุดิบ "ส่วนราคาของวัตถุดิบก็ไม่ใช่ราคาธรรมดา เนื่องจากต้องการให้นักชิมและทุกๆ ท่านที่ชื่นชอบการลิ้มรสอาหารอร่อยได้รับประสบการณ์ของการทานอาหารที่ดีที่สุด คุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไป"ฮ่องเต้ฟังแล้วก็ยิ้มเล็กน้อยด้วยความเห็นด้วย "จริงสินะ หากวัตถุดิบดี การปรุงก็ย่อมดีตามไปด้วย" เสียงหัวเราะเบาๆ จากเหล่าขุนนางและผู้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็เริ่มดังขึ้น ขณะที่พวกเขามองไปยังจานอาหารที่ได้รับการเสิร์ฟจากหอโอชารสฮ่องเต้ผละออกจากโต๊ะอาหารหอโอชารส และพยักหน้าให้ขุนนาง ที่กำลังรุมล้อมอาหารเหล่านั้นและเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ จนพวกเขาทยอยเดินไปชิมอาหารอย่างกระตือรือร้น ขณะที่ฮ่องเต้เริ่มเดินไปย

บนโต๊ะที่จัดไว้เพื่อการชิมนั้น มีจานอาหารจากโรงเตี๊ยมต่างๆ วางเรียงรายเต็มไปหมด บางจานยังคงมีควันร้อนๆ ลอยออกมา บางจานก็มีการจัดแต่งที่สวยงามจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นอาหารพื้นบ้านเช่นเดียวกับเนื้อหมูราดซอสโหระพาที่ถูกยกให้เป็นจานเด็ดจากโรงเตี๊ยมลี่เฉา เพราะไม่เหลือติดจานส่วนปลาเก๋านึ่งมะนาวยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นพร้อมกับน้ำซุปที่ชวนให้หยิบช้อนขึ้นมาซดต่อทันที ทั้งที่เนื้อปลาไม่เหลือแล้ว เหล่านักชิมและขุนนางยังแวะเวียนจานนั้นจานนี้ฮ่องเต้และขุนนางทั้งหลายได้ลิ้มลองอาหารจากโรงเตี๊ยมที่ชื่นชอบจนถึงเวลาให้คะแนน แต่การให้คะแนนในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติเท่านั้นแต่ยังเกี่ยวข้องกับการคำนึงถึงความประณีตในการจัดจาน ความสดใหม่ของวัตถุดิบ ความพิถีพิถันในการปรุงและแม้กระทั่งการนำเสนอที่ทำให้อาหารดูน่าสนใจมากขึ้น การตัดสินใจจึงยาก“พร้อมหรือยัง ได้เวลาวางเบี้ยเพื่อให้คะแนนแล้วเตรียมลงคะแนนได้แล้ว” เสียงพ่อครัวหลวงตะโกนขึ้นดังๆเสียงของนักชิมเริ่มดังขึ้นเมื่อพวกเขาพูดคุยถึงความพิเศษของอาหารที่พวกเขากิน ทั้งขุนนางที่มีรสนิยมสูงและพ่อครัวผู้ชำนาญ ต่างก็ตกลงใจในอาหารที่ตัวเองจะให้คะแนน แต่ละคนล้วน

“ได้เลยขอรับแต่ราคาการแลกเปลี่ยนตอนนี้โหดหินมากครับ เพราะมะม่วงน้ำดอกไม้สีทองในสมัยนี้ไม่มี ผมจำต้องเดินทางไปในโลกปัจจุบันเพื่อลำเลียงมะม่วงน้ำดอกไม้สีทองผ่านอุโมงค์กาลเวลามาตามระบบนำทาง พูดง่ายๆ คือต้องมีการบวกค่าขนส่งเพิ่มขอรับ” “ไม่ใช่ประเด็นข้าแค่อยากให้พวกเขาได้กินของดีดีบ้างเท่านั้นคราวนี้ทุ่มสุดตัว” ระบบหัวเราะเบาๆ “ได้เลยขอรับ” ซูหว่านคิดถึงการจัดจานให้น่าดึงดูด ทั้งการเสิร์ฟที่ไม่เพียงแค่รสชาติแต่ยังต้องดูดีและน่าตื่นตาตื่นใจ เพื่อเพิ่มโอกาสในการคว้าใจฝ่าบาทนักชิมและเหล่าขุนนางไปพร้อมกันข้าวเหนียวมะม่วงของซูหว่านจะต้องทั้งสวยและหวานอร่อย ยิ้มกับความลงตัวของเมนูหวานร้อน“และสำหรับของหวานเย็น...” ซูหว่านพึมพำเบาๆ ระหว่างที่เตรียมสูตรในหัว“เราจะทำไอศกรีมมะพร้าวที่มีความหอมมันจากมะพร้าว บวกกับเนื้อผลไม้สดๆ อย่างลิ้นจี่ และลูกพีชอบแห้ง เพิ่มความหวานสดชื่นและความเย็นจากไอศกรีมให้ความรู้สึกสดชื่นดีไหม”“ขอรับ แต่ว่าท่านผู้ใช้ท่านผู้ใช้เปลี่ยนเมนูอาหารทุกชนิดเลยนะขอรับจากที่เราเตรียมไว้ในครั้งแรก” ซูหว่านยิ้ม “มีบางอย่างที่ยังเล่าให้ฟังไม่ได้เสร็จจากงานนี้ ข้าจะเล่าให้ฟังรอจนกว่

เมื่อเสียงของเด็ก ๆ ที่วิ่งกันมาจากทุกทิศทางเพราะฟงหงเหยินกับฟางหลินที่ไปเกณฑ์เด็กๆ มาดังขึ้นในลานกว้าง มีแต่เสียงหัวเราะและความตื่นเต้นที่แสดงออกทางใบหน้าของพวกเขา เด็กชายเด็กหญิงอายุยังน้อยต่างตื่นเต้นที่จะได้ลิ้มรสไอศกรีมกะทิสดที่ซูหว่านเตรียมไว้ให้ ทุกคนต่างพากันมารวมตัวที่ซุ้มของโรงเตี๊ยมลี่เฉาอย่างรวดเร็ว พวกเขาต่อแถวกันยาวเหยียดยิ่งกว่างานเทศกาลใด ๆ ซูหว่านยืนมองเด็ก ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ขณะที่ทุกคนต่างยืนจ้องไปที่ถังไม้ที่เต็มไปด้วยไอศกรีมที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ“สักครูใจเย็นๆ เด็กๆ รอข้าปั่นไอศกรีมให้เข้าที่ก่อน” ซูหว่านหมุนถังด้านในไปมาเพื่อให้ไอศกรีมแข็งตัวเซิ่นเหยี่ยนที่เดินมาพร้อมกับการสังเกตท่าทางของซูหว่านและเด็ก ๆ ก็ไม่อาจละสายตาจากการจัดการอันราบรื่นของซูหว่าน เขายิ้มบางๆ มองไปที่ถังไม้และกระซิบถามเบา ๆ“เจ้าตั้งใจแจกจ่ายเช่นนั้นหรือ” เสียงของเซิ่นเหยี่ยนแฝงไปด้วยความประหลาดใจ พร้อมรอยยิ้มที่แสดงออกอย่างชัดเจนซูหว่านยิ้มหวานพร้อมกับตอบคำถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไอศกรีมมีมากมาย ข้าแบ่งให้เด็กๆ ได้ชิมบ้างเพราะปกติแล้วเด็กๆ ชอบกินของหวานเย็น”เซิ่นเหยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เสียงของหัวหน้าพ่อครัวหลวงดังลั่น ก้องไปทั่วบริเวณอย่างมั่นใจ ทุกคนต่างหยุดในทันที สายตาของทุกคนจดจ่อไปที่ซุ้มของลี่เฉาอย่างพร้อมเพรียง เสียงพูดคุยเริ่มเงียบลงในช่วงเวลาที่กำลังจะถึง“ข้าว่าเราชิมของลี่เฉาก่อนดีกว่าข้าแทบจะอดใจไม่ไหวแม้กระทั่งฝ่าบาทเองก็ยังอดใจไม่ไหว”“จริงด้วยข้าอย่้างไรต้องชิมของลี่เฉาก่อนแน่ๆ”ทุกคนพากันพุ่งตรงไปยังซุ้มของซูหว่าน นักชิมทั้งหลายและขุนนางต่างยืนหันหลังให้กับซุ้มของโรงเตี๊ยมอื่นๆ และรีบเข้าไปในซุ้มของโรงเตี๊ยมลี่เฉา ใจจดจ่อกับการชิมไอศกรีมที่ทุกคนต่างตั้งตารอคอยกันมานาน ไอศกรีมที่รสชาติหอมหวานเย็นชื่นใจนั้นรอคอยอยู่ในถ้วยที่ประดับด้วยดอกหลานฮวาสีม่วง (ดอกกล้วยไม้) บ่งบอกถึงความพิถีพิถันและความสวยงามในการจัดวาง แม้แต่ในรายละเอียดเล็กน้อย ซูหว่านไม่เคยละเลยที่จะทำให้มันสมบูรณ์แบบ“เชิญเลยเจ้าค่ะเร่เข้ามาเร่เข้ามา ไอศกรีมของท่านแม่อร่อยที่สุดเลยเจ้าค่ะ” อาอวี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตะโกนเสียงดัง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความภาคภูมิใจ และในขณะเดียวกันทุกคนก็เริ่มหยิบถ้วยไอศกรีมของตนขึ้นมาชิมพร้อมกัน แต่เวลาเดียวกันนั้นสายตาต่างไม่วายจับจ้องไปที่ข้าวเหนียวสีม่วง ที่