All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 91 - Chapter 100

เสียงฝีเท้าของฮ่องเต้ดังก้องบนพื้นหินอ่อนเมื่อพระองค์เดินผ่านซุ้มต่างๆ ที่ตั้งอยู่ในสนามใหญ่เพื่อชมและชิมอาหารจากโรงเตี๊ยมที่เข้าประกวดครั้งนี้ ท่ามกลางฝูงชนและขุนนางที่มุ่งหน้ามาเพื่อชิมอาหารของแต่ละโรงเตี๊ยม ฮ่องเต้ค่อยๆ เดินมาหยุดที่ซุ้มของ โรงเตี๊ยมไห่ถัง ซึ่งตั้งอยู่ในตำแหน่งเด่นสุด โรงเตี๊ยมไห่ถังวางภาชนะทองคำที่เรียงรายอยู่เต็มไปหมดทั้งขนมหวานเย็นและหวานร้อน ดึงดูดความสนใจของฮ่องเต้ทันทีโรงเตี๊ยมไห่ถัง เสนอ ลูกท้อสวรรค์เชื่อมสีมันวาวด้วยน้ำเชื่อมที่เรียงสวยงามในภาชนะทองคำแวววาว สีทองของภาชนะตัดกับสีส้มสดใสของลูกท้อ ทำให้ขนมนี้ดูหรูหราทันทีที่เห็น โดยลูกท้อจะถูกเชื่อมด้วยน้ำผึ้งธรรมชาติ และเสิร์ฟในจานทองคำเคลือบเงางาม ดูน่าดึงดูดไม่น้อย เมื่อฮ่องเต้ยืนมอง ภาพของลูกท้อสวรรค์ดูเหมือนจะสะท้อนถึงการรอคอยการเฉลิมฉลองบางอย่าง“และนี่คือขนมอี้ถั่วแดง (บัวลอย) ” พ่อครัวของไห่ถังประสานมือตรงหน้า แม้คำว่าขนมอี้จะดูธรรมดา ถูกจัดวางในภาชนะทองคำที่ทำจากโลหะผิวสัมผัสเงางาม แต่เมื่อฮ่องเต้ได้ยินชื่อ ก็พอรู้ได้ว่าขนมนี้ต้องเป็นของแปลกประหลาดที่ไม่เคยชิมมาก่อน ขนมนี้ทำจากถั่วแดงที่มีรสหวานกลมก

พ่อครัวกล่าวเสียงสุภาพ ขณะที่รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความมั่นใจในฝีมือการทำขนมของตนฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนที่จะยกก้อนช็อกโกแลตขึ้นมาอย่างไม่ลังเล รสสัมผัสแรกที่พระองค์ได้รับคือความหวานนุ่มของช็อกโกแลตที่ห่อหุ้มเนื้อกรอบหอมมันของ อัลมอนต์ ที่อยู่ข้างใน เมื่อเคี้ยวไปก็ได้รสชาติที่ค่อยๆ ระเบิดออกมา ผสมผสานระหว่างความหวานและความกรอบมันอย่างลงตัว ทำให้ฮ่องเต้เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว"รสสัมผัสนี้...ต่างออกไปนะ แต่ข้าก็ชอบ" ฮ่องเต้พูดเบาๆ ขณะเคี้ยวช็อกโกแลตในปาก และพยักหน้าเห็นด้วยกับรสชาติที่พึงพอใจ "หวานหอมกรอบนอกนุ่มใน... อร่อยจริงๆ หนานชิงเหริน (อัลมอนต์ใหญ่) ยังหอมมันอีกด้วย”“พ่ะย่ะค่ะหนานชิงเหรินข้าน้อยเรียกอีกชื่อว่าอัลมันต์ทางแทบตะวันตกเราเรียกหนานชิงเหรินว่าอัลมอนต์”ฮ่องเต้ยิ้มบางๆ ก่อนที่จะหันไปยังหัวหน้าพ่อครัวหลวง "ของหวานชนิดนี้ข้าคิดเว่าวังหลวงควรศึกษาและทำไว้สำหรับองค์หญิงองค์ชายนะเพราะรสสัมผัสเหมาะสำหรับเด็กๆ พวกเขาจะต้องชอบแน่ๆ อีกทั้งยังแปลกใหม่” หัวหน้าพ่อครัวหลวงประสานมือพ่อครัวของจือฮวาที่ได้รับคำชมจากฮ่องเต้ก็ยิ้มกว้างขึ้น และปร

เซิ่นเหยี่ยนยืนอยู่ข้างๆ ซูหว่าน สายตาของเขาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของหยางลู่และซูหว่าน ใบหน้ายังคงเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์ใดๆ บรรยากาศรอบๆ ค่อยๆ เงียบลงเมื่อเสียงประกาศจากพ่อครัวหลวงดังขึ้นกลางลาน"ผลการตัดสินอาหารหวานร้อนและอาหารหวานเย็น สำหรับการแข่งขันครั้งนี้…" เสียงพ่อครัวหลวงดังกังวานไปทั่วบริเวณ เสียงพูดคุยต่างหยุดชะงักลงในทันที สายตาของทุกคนหันไปมองยังท่านพ่อครัวที่ยืนอยู่หน้าเวที"ผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ คือ โรงเตี๊ยมลี่เฉา" เสียงพ่อครัวหลวงประกาศขึ้นเสียงดัง พร้อมกับผายมือไปทางซุ้มของโรงเตี๊ยมลี่เฉาอย่างภาคภูมิเบี้ยจำนวนมากที่วางอยู่บนโต๊ะมองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่ามากมายเกินใคร พร้อมกับเสียงปรบมือจากเหล่าขุนนางและนักชิมที่ให้ความยินดี หนึ่งในนั้นคือเบี้ยจากฝ่าบาทที่วางลงมาเป็นจำนวน 5 ตัว ตามมาด้วยเบี้ยจากเหล่าขุนนางและนักชิมอีก 30 ตัว รวมทั้งหมดเป็น 35 ตัวเบี้ย“35 ตัวเบี้ย” เสียงปรบมือจากผู้ชมดังขึ้นอย่างกึกก้องเซิ่นเหยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูหว่านมองการประกาศด้วยรอยยิมบางๆ ไม่เกินคาดหมาย เพราะว่าซูหว่านก็ได้รับการยอมรับและแสดงให้เห็นถึงความสามารถของตนเองในระดับที่สู

พ่อครัวของลี่เฉามองไปที่หยางลู่และกล่าวต่อ "ข้าน้อยเองก็สงสัยขอรับ... คุณชายฟงไม่ถามสักคำเรื่องรายการอาหารที่เปลี่ยนไป หรืออาจบางทีอาจแค่ไม่กล้าก้าวก่ายแม่นางซูหว่าน"พ่อครัวของลี่เฉายังคงคาดเดาต่อไป แต่หยางลู่กลับเงียบลงไป นางคิดไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างซูหว่านและฟงหงเหยิน ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นเกินกว่าจะเป็นแค่การทำอาหารร่วมกัน รู้ดีว่าซูหว่านเป็นคนที่ยึดมั่นในความคิดและความตั้งใจของตัวเอง นั่นทำให้เซิ่งเจี๋ยไม่ชอบซุหว่านตรงจุดนี้"ถ้าเป็นอย่างนั้น... งั้นก็เป็นไปตามที่คิดไว้" หยางลู่พึมพำกับตัวเอง ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้น แต่ความคิดในหัวกลับหมุนวนไปอย่างรวดเร็ว หยางลู่รู้ดีว่าซูหว่านไม่ได้เป็นคนที่จะยอมให้ใครมาบงการได้ง่ายๆ และหากเลือกที่จะไม่ทำเมนูตามที่ได้แจ้งไป นั่นแสดงว่าจะต้องมีเหตุผลบางอย่างพ่อครัวของลี่เฉาได้แต่ยืนเงียบ ไม่กล้าเถียงหรือโต้แย้งอะไร เพราะเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าซูหว่านมีการวางแผนอะไรอยู่ในหัวบ้าง“ข้าน้อยเกรงว่าหากพวกเขารู้ว่าข้าน้อยส่งข่าวถึงคุณหนูเฉียว…” หยางลู่ยิ้มเย็น“นี่เงิน ข้าถือว่างานของท่านสำเร็จไปแล้วถึงจะล้มเหลวใช้ไม่ได้ก็เถอะ” สงเงินใ

สิ้นเสียงของพ่อครัวหลวงฮ่องเต้เดินเข้าไปยังซุ้มของหอโอชารส หันไปมองพ่อครัวของหอโอชารสที่กำลังยืนจัดจานอาหารว่างอย่างตั้งใจ บนโต๊ะสีมะฮอกกานีมีอาหารว่างที่จัดวางไว้อย่างงดงาม พ่อครัวของหอโอชารสรีบขยับตัวมาประสานมือตรงหน้า“เชิญฝ่าบาทลิ้มรสได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ยิ้มน้อยๆเมนูที่หอโอชารสเตรียมไว้สำหรับรอบนี้คือ หยวนเสียง ขนมที่ทำจากแป้งบางกรอบคล้ายกับขนมปั้นขลิบ แต่มีไส้หวานและอ่อนนุ่ม ภายในห่อหุ้มด้วยผลไม้แห้ง เช่น ลูกเกดและพุทราเชื่อม และสาลี่น้ำผึ้งเชื่อม เพื่อเพิ่มรสชาติที่ลงตัว เมื่อทานคู่กับน้ำชาร้อนๆ หรือเครื่องดื่มรสชาติเปรี้ยวหวานอย่างน้ำผึ้งมะนาว ก็จะให้ความรู้สึกเหมือนกับการได้พักผ่อนในช่วงยามเย็นที่สงบ“หยวนเสียงอย่างนั้นหรือ”"ขอรับฝ่าบาท ขนมนี้เป็นเมนูหยวนเสียงที่ข้าภูมิใจเสนอ ฝ่าบาทจะได้ลิ้มรสหวานจากผลไม้และความกรอบจากแป้งที่ทำมาอย่างพิถีพิถัน" พ่อครัวหอโอชารสกล่าวด้วยความเคารพฮ่องเต้พยักหน้าหยิบขนมขึ้นมาชิมคำแรก รสชาติหวานมันของผลไม้แห้งผสมผสานกับความกรอบของแป้งทำให้พระองค์เผลอหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำกับรสชาติที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย และสัมผัสถึงช่วงเวลาที่เป็นสุข"อืม..." ฮ