All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากที่ฮ่องเต้ได้ชิมอาหารจากโรงเตี๊ยมผิงจื้อจนพอใจ พระองค์ก็เดินจากไปพร้อมกับการยิ้มเล็กน้อยในขณะเดินไปยังโรงเตี๊ยมถัดไปโรงเตี๊ยมจือฮวา ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงในด้านการปรุงอาหารที่ใช้วัตถุดิบพื้นบ้าน ผสมผสานกับความคิดสร้างสรรค์ของพ่อครัวจากรุ่นสู่รุ่นพ่อครัวของโรงเตี๊ยมจือฮวาในวันนี้ได้นำเสนอเมนู ขนมผักกาดทอดกรอบ เป็นอาหารว่างที่ดูเรียบง่ายแต่มีความพิเศษ ซูหว่านเองก็เพิ่งได้เห็นเมนูนี้และรู้สึกทึ่งในความคิดสร้างสรรค์ของพ่อครัวจือฮวา ขนมผักกาดทอดกรอบคือผักกาดใบยาวๆ ที่ถูกนำมาหั่นเป็นเส้นบางๆ ก่อนนำไปทอดจนกรอบและโรยด้วยเกลือทะเลที่มีรสชาติเหมาะสม และเสริมด้วยน้ำจิ้มรสเปรี้ยวหวานที่ทำจากผลไม้หายากเมื่อฮ่องเต้เดินเข้ามาถึงซุ้มของโรงเตี๊ยมจือฮวา พ่อครัวของจือฮวารีบยกจานขนมผักกาดทอดกรอบมาเสิร์ฟด้วยท่าทางนอบน้อม ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางและนักชิมที่ยังคงจับตามองการชิมของฮ่องเต้อย่างใกล้ชิดฮ่องเต้ยิ้มบางๆ ขณะที่ยกขนมผักกาดทอดกรอบขึ้นมาชิม เขากัดคำแรก รสสัมผัสกรอบของขนมผักกาดทำให้รู้สึกถึงความนุ่มในภายใน ส่วนเกลือทะเลที่โรยด้านบนก็ดูจะเสริมรสชาติได้ดี แม้จะไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื

เซิ่นเหยียนยิ้มกว้างเต็มใบหน้าเมื่อเห็นความพึงพอใจของฮ่องเต้ที่ชื่นชมในอาหารว่างของซูหว่าน เขาเดินเข้าไปใกล้ซูหว่านและพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีและแฝงความรู้สึกจริงใจ“ยินดีด้วย” ซูหว่านยิ้มบางๆ"ขอบคุณคุณชายหวงที่แนะนำข้าเรื่องเป่าผิงหยวน"ซูหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงความขอบคุณถึงแม้ซูหว่านจะไม่ค่อยพูดตรงๆ แต่ก็คงไม่ปฏิเสธว่าคำแนะนำของเซิ่นเหยียนมีส่วนสำคัญในการช่วยให้ทำอาหารได้ดีขึ้น คำแนะนำที่ซูหว่านรู้ว่าคือความหวังดี"ไม่เป็นไรข้าดีใจที่เจ้าทำปรุงอาหารได้ถูกปากฝ่าบาท" เซิ่นเหยียนยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน และพูดกลับด้วยน้ำเสียงที่มีความเป็นมิตรและอบอุ่น“นั่นสินะฝ่าบาทสนใจเป่าผิงหยวนไม่น้อย” เซิ่นเหยี่ยนยิ้ม"ทุกโรงเตี๊ยมต่างก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชนะการแข่งขันครั้งนี้ เช่นนั้นข้าก็ต้องช่วยเหลือเจ้าบ้างเล็กๆ น้อยๆ หากเจ้ามีอารมณ์ดี ก็จะได้ทำอาหารอร่อยๆ ในทุกวันนั่น ข้าก็พลอยได้กินอาหารอร่อยๆ ของเจ้าด้วย จริงไหม"ซูหว่านหันไปมองเซิ่นเหยียน ท่าทางของเขามีความจริงใจและเป็นมิตรอย่างแท้จริง เขายิ้มให้ซูหว่านเหมือนกับว่าภารกิจของเขาคือการทำให้ซูหว่านสามารถแสดงฝีมือได้เต็มที่"ขอบคุณ

การกล่าวหาดังขึ้นในห้องโถงทำให้บรรยากาศที่แสนเงียบสงบกลายเป็นการปะทุของความตึงเครียด พ่อครัวของโรงเตี๊ยมเปิ่นหลียิ้มเย็น ดวงตาเยือกเย็นทอประกายเสียดสีขณะมองไปยังพ่อครัวโรงเตี๊ยมไห่ถัง“กล่าวหากันเดินไปแล้ว ท่านมีหลักฐานอะไรถึงบอกว่าโรงเตี๊ยมไห่ถังของเราจ่ายสินบน” เสียงเซิ่งเจี๋ยดังขึ้น พร้อมทั้งก้าวไปข้างหน้า สีหน้าของเขาตึงเครียดจนเกือบจะหลุดคำพูดในลำคอ พยายามที่จะไม่ปล่อยอารมณ์ให้หลุดออกไปมากกว่านี้พ่อครัวโรงเตี๊ยมเปิ่นหลีไม่สะทกสะท้าน เขายิ้มบางๆ ท่าทางไม่แยแสกับคำกล่าวหาของเซิ้งเจี๋ย “นั่นสินะ… กล่าวหาลอยๆ อย่างนั้นสินะ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ย“ข้าไม่มีหลักฐานหรอก แต่… ข้าได้จดหมายเชิญให้ร่วมงานเลี้ยงที่โรงเตี๊ยมเปิ่นหลี่ ของนักชิมผู้หนึ่ง เอหรือว่าแค่เพื่อพบปะพูดคุยกันธรรมดาของเหล่าขุนนางและนักชิมทั้งหลาย เอ๊ะแต่ท่านดูสิ… พวกนักชิมกับขุนนางทุกคนกลับไปกินข้าวที่โรงเตี๊ยมไห่ถังวันเดียวกันทั้งหมด มันบังเอิญเกินไปไหม”คำพูดของพ่อครัวเปิ่นหลีเหมือนจะเจาะเข้าไปในจุดที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา ทุกสายตาจับจ้องไปที่เซิ่งเจี๋ยและพ่อครัวของโรงเตี๊ยมไห่ถัง บรรยาก

"สวัสดีผู้ดูแลระบบ” เสียงทักทายจากระบบซุหว่านดังขึ้นเหมือนการรายงานตัวในโลกนี้มีเพียงผู้ดูแลระบบที่มีอำนาจเหนือทุกสิ่ง ทุกการกระทำ ทุกการตัดสินใจ ทุกระบบที่ได้รับการควบคุมจากเขาและทีมงานมักจะถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด ในขณะนี้ “มาแล้วหรือ ผมรอนานแล้วนะ”ผู้ดูแลระบบได้เรียกระบบของซูหว่านมาเพื่อตรวจสอบผลการดำเนินการและผลลัพธ์ที่ได้รับจากการใช้ระบบที่ถูกออกแบบให้พัฒนาและเติบโตตามเส้นทางของผู้ใช้เสียงกระหึ่มจากเทคโนโลยีที่ล้ำยุคดังขึ้นในห้องเงียบๆ เมื่อระบบของซูหว่านถูกเรียกขึ้นมาเพื่อประเมินผลงานที่ได้ทำผ่านการดำเนินธุรกิจอาหารและการพัฒนาสวนที่ของซูหว่านเกี่ยวกับการผลิตและการปรุงอาหาร การใช้ระบบอย่างมีประสิทธิภาพเต็มที่ทำให้ระบบนี้ต้องได้รับชื่นชมในความสำเร็จที่ได้สร้างขึ้นมาในโลกที่ซูหว่านกำลังดำเนินการอยู่“ระบบซูหว่าน” เสียงจากผู้ดูแลระบบดังก้อง แม้ว่าเสียงจะไม่มีตัวตนแต่รู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ที่แฝงอยู่ในคำเหล่านั้น“ขอชื่นชมการใช้ระบบที่ยอดเยี่ยม การพัฒนาอาหารและการดูแลสวนการขายอาหารของผู้ใช้ซูหว่านนั้นนับว่าเกินมาตรฐานที่ระบบตั้งเอาไว้ ขอให้ท่านยังคงดำเนินตามเส้นทางนี้ไปและไม่หยุดย

“ข้าไม่อยากเสวนากับนางเพราะ... ไม่เห็นความจำเป็นใดที่จะต้องคบหากับนาง”คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวเปารู้สึกถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของคุณชาย แต่เขาก็ยังคงยิ้มอมยิ้มเล็กน้อยอย่างขบขัน "อืม...แล้วแม่นางซูหว่านเล่าขอรับ มีความจำเป็นใดต้องพบนางหรือไม่"คำถามจากเสี่ยวเปาทำให้เซิ่นเหยี่ยนเงียบไปชั่วขณะ เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างระเบียงสูงราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง "ซูหว่าน..." เขาครุ่นคิดในใจ "นางต่างจากหยางลู่" เซิ่นเหยี่ยนพูดเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันมามองเสี่ยวเปา“นางไม่เหมือนกัน... ซูหว่านเป็นคนที่... ข้าคิดว่าไม่มีอะไรผิดที่ข้าจะให้ความสนใจในตัวนาง” เซิ่นเหยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ แต่ก็ยังคงไม่เปิดเผยอะไรมากเกินไปเสี่ยวเปาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มอ่อนๆ แม้จะไม่สามารถเข้าใจทั้งหมด แต่เขาก็รู้ว่าท่าทีของเซิ่นเหยี่ยนกับซูหว่านนั้นแตกต่างจากการที่เขาคิดกับหยางลู่"ถ้าอย่างนั้น... ข้าจะไปจัดการเรื่องอื่นขอรับ" เสี่ยวเปาพูดไปพร้อมกับยิ้มให้เซิ่นเหยี่ยน ก่อนจะเดินจากไปเซิ่นเหยี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงสูง ท่ามกลางความเงียบสงบของบ้านหวง เขานิ่งคิดไปถึงคำพูดของเสี่ยวเปา คว