All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 71 - Chapter 80

ซูหว่านก้มมองตัวเองพร้อมกับรอยยิ้ม แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องเข้ามาทำให้ดูสง่างามอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชุดกี่เพ้าแบบฟ้าขาวทำให้ดูสวยงามและสงบเยือกเย็น แต่ก็มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น เข้ากับบุคลิกของซูหว่านอย่างลงตัวฉายหยาเลิกคิ้วขึ้น พลางมองไปที่ซูหว่านจากหัวจรดเท้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ"อ่อ พี่เซิ่นหยี่ยนเข้าใจหาลูกค้านะคะ นางกำลังจะลงแข่งขันการปรุงอาหาร สวมอาภรณ์ที่มาจากผ้าเนื้อดีและตัดเย็บมาจากร้านหวงฝูเหอแบบนี้ เท่ากับช่วยโฆษณาสินค้าของร้านหวงฝูเหอสินะคะ เพราะว่านางเป็นหญิงเพียงคนเดียวที่ลงแข่งขันในครั้งนี้ ทุกสายตาในงานเทศกาลจะต้องจับจ้องมาที่นาง อาภรณ์ชุดนี้พออยู่บนตัวนางยิ่งทำให้นางดูงดงาม แบบนี้หญิงงามทั้งเมืองจะต้องอยากได้ชุดแบบนี้บ้างสินะคะแล้วร้านหวงฝูเหอก็จะ ทำยอดขายเป็นกอบเป็นกำสินะคะ พี่เซิ่นเหยี่ยนนี้สุดยอดจริงๆ"คำพูดของฉายหยาเหมือนมีแรงกดดันบางอย่าง และเมื่อพูดถึงร้านหวงฝูเหอ น้ำเสียงนั้นก็เหมือนจะตีความว่าเซิ่นเหยี่ยนกำลังใช้ซูหว่านเป็นเครื่องมือในการโฆษณา แม้ว่าคำพูดของฉายหยาออกจะดูเหมือนการชมเชย แต่ก็แฝงไปด้วยการวิจารณ์บางอย่างเซิ่นเหยี่ยนถอนหายใจ เขากลับรู้ส

เสียงสัญญาณการประกวดการแข่งขันดังขึ้นจากทุกทิศทาง ผู้เข้าแข่งขันต่างเตรียมพร้อมและทำอาหารด้วยความมุ่งมั่น บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวังจากทุกฝ่าย ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิดที่เต็มไปด้วยความพิเศษและรสชาติที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนท่านฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรไปยังเหล่าผู้เข้าแข่งขันแต่ละรายพร้อมกับขันทีข้างกายที่คอยรายงานข้อมูลและชี้ชวนให้ดูยังจุดต่างๆ ภายในบริเวณงาน การมองลึกๆ ของพระองค์สะท้อนถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียด และความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับการประกวดในครั้งนี้"นั่นใช่ไหม เปิ่นหลี่ของอ๋องแปด"ฮ่องเต้ถามพร้อมกับมองไปยังผู้เข้าแข่งขันในชุดประดับที่เด่นชัดขันทีข้างกายยิ้มและตอบอย่างนอบน้อม "พ่ะย่ะค่ะ ความจริงแล้วโรงเตี๊ยมที่ลงแข่งขันทั้งหมดล้วนมีจุดเด่น และเปิ่นหลี่ของอ๋องแปดก็เป็นหนึ่งในนั้น ข้าว่าท่านอ๋องแปดคงคิดหนักหน่อยเมื่อเห็นผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ ทุกคนล้วนมาเพื่อแข่งขัน"ฮ่องเต้พยักหน้าแล้วทอดพระเนตรต่อไปที่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่ซูหว่าน ที่กำลังก้มลงเติมฟืนในเตาอย่างมุ่งมั่นท่ามกลางเตาอาหารที่ยังคงคุกรุ่นไปด้วยความร้

ฮ่องเต้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังโต๊ะอาหารที่วางจานอาหารหลากหลายของโรงเตี๊ยม อื่นๆ และนั่นคือโรงเตี๊ยมเปิ่นหลี่ ภาชนะที่ทำจากหยกขาวเนื้อดีกักเก็บความร้อนเย็นได้ดีที่สุด ทำให้บรรยากาศดูหรูหราและลึกลับไปในตัว ฮ่องเต้พยักหน้าให้พ่อครัวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างใส่ใจแฝงไปด้วยความอยากรู้ "โรงเตี๊ยมเปิ่นหลี่มีสิ่งใดที่ข้าควรจะชิมก่อนอันดับแรกบ้าง"พ่อครัวของโรงเตี๊ยมเปิ่นหลี่ยกมือประสานด้วยความนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ทุกอย่างล้วนมีความพิเศษและล้วน เชิญชวนให้ชิมพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องแปดเองก็ชื่นชอบอาหารทั้งสามเมนูนี้มาก และได้บัญชาให้ข้าปรุงอาหารทั้งสามชนิดนี้เพื่อให้ฝ่าบาทได้ลิ้มลองในวันนี้"เหล่านักชิมและผู้ติดตามต่างชะเง้อมองไปยังจานอาหารฮ่องเต้พยักหน้าอย่างเข้าใจ และเดินไปหยุดที่จานแรกที่ตั้งอยู่ในกลางโต๊ะนั่นคือเป็ดตุ๋นเกาลัด เมนูที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความพิถีพิถัน"เป็ดตุ๋นเกาลัด…" ฮ่องเต้พึมพำเบา ๆ ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบชิ้นส่วนของเป็ดที่นุ่มจากการตุ๋นจนหลุดออกจากกระดูกง่ายๆ ราดด้วยซอสที่ใส่สมุนไพรจีนต่างๆ อย่างเช่น โสม แปะก๊วย และขิง ซึ่งทำให้กลิ่นหอ

“วันนี้เจ้าทำให้ข้าได้รู้จักกับรสชาติใหม่ๆ ที่หายากจริงๆ อาหารของเจ้าไม่เพียงแต่มีรสชาติที่ดี แต่ยังมีประโยชน์มากมายอีกด้วย ข้าจะจดจำอาหารของลี่เฉาไว้เสมอ อาหารทั้งสามจานนี้ ล้วนแล้วแต่มีความละเอียดและความพิถีพิถันในการทำ ข้ารู้สึกประทับใจในรสชาติที่ดีของมัน" ฝ่าบาทกล่าวและยิ้ม“นอกจากรสชาติที่น่าพอใจแล้ว ท่านยังให้ความสำคัญกับสรรพคุณของอาหาร ซึ่งข้าหมายถึงว่าอาหารเหล่านี้ไม่เพียงแค่ดีต่อร่างกาย แต่ยังมีความรู้ลึกซึ้งในการปรุง"ซูหว่านยิ้มกว้างขึ้น รู้สึกภูมิใจที่สามารถนำเสนออาหารที่ทั้งอร่อยและมีประโยชน์ได้อย่างดีเยี่ยม"ขอบพระคุณฝ่าบาทที่ทรงพิจารณาอาหารของข้าน้อยก่อนใคร" ซูหว่านกล่าวเบาๆ ขณะที่รอยยิ้มของฮ่องเต้ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าซูหว่านตักตัมยำกุ้งใส่ข้าวโพดใส่ในถ้วยกระเบื้องเคลือบกลิ่นหอมลอยฟุ้งส่งให้กับฮ่องเต้อย่างนอบน้อมฮ่องเต้ยกถ้วยต้มยำกุ้งที่ซูหว่านส่งให้ขึ้นมาแล้วจรดไปที่ริมฝีปาก น้ำซุปที่ร้อนจัดลอยควันขึ้นมา พร้อมกับกลิ่นหอมของเครื่องต้มยำที่กรุ่นอยู่ในอากาศคำแรกที่จิบลงไปทำให้เขาถึงกับสะดุด เพราะรสชาติที่เคยคุ้นเคยในอาหารรสจืดในวังหลวงมานานกลับหายไปในทันที ความเปรี้ยว

“ไม่ใช่แค่ดีนะขอรับ…อาหารของนางน่าสนใจมากจริงๆ น่าสนใจจนทำให้คนทั้งหมดต้องหยุดชิม”“ไม่เพียงแต่รสชาติจะดี แต่ยังมีประโยชน์มากมายจากสมุนไพรที่ใส่ลงไป ข้าเองก็รู้สึกสนใจอยากลองรสชาติของมันเสียแล้ว” ขุนนางที่รายล้อมเริ่มพูดความในใจ“จริงด้วยได้ยินว่านางขายอาหารนี่แต่ลงแข่งขันในนามโรงเตี๊ยมลี่เฉา ต่อไปหากข้าไปที่ลี่เฉาจะมีโอกาสได้ชิมฝีมือของนางใช่ไหม” อีกคนหนึ่งกล่าวฟงหงเหยินถอนหายใจรู้ดีกว่าใครเรื่องนี้“อาหารไม่เพียงแค่ต้องอร่อย แต่ยังต้องดีต่อสุขภาพด้วย ถึงจะเรียกว่าของดีจริงๆ”ซูหว่านยิ้มบางๆ เมื่อเห็นความสนใจจากทุกคน แม้แต่ฮ่องเต้ก็มีท่าทีพึงพอใจที่เห็นทุกคนให้ความสนใจในอาหารของซูหว่าน แต่ไม่ว่ายังไงก็ยังคงยิ้มอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางการเฝ้าดูเซิ่นเหยี่ยนและฟงหงเหยินฟงหงเหยินยืนอยู่ข้างๆ ค่อนยข้างหนักใจกับอนาคตข้างหน้า แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่เห็นการแสดงออกของซูหว่านในวันนี้นางช่างเก่งในการนำเสนอ อาหารที่นางเตรียมขึ้นมาไม่เพียงแต่ทำให้ฝ่าบาทพอใจแต่ยังทำให้เขาเองก็ต้องยอมรับในฝีมือและความสามารถของหญิงสาวคนนี้อย่างเต็มที่เผลอยิ้มเมื่อคิดว่าซุหว่านช่างแตกต่างจากหญิงงามคนอื่น