ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง

ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง

last update최신 업데이트 : 2026-01-29
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
201챕터
8.5K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ซูหว่านหญิงสาวยุคปัจจุบันถูกคนรักหักหลังจนเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับมาอยู่ในร่างของ หญิงที่สิ้นหวัง ซูหว่านแม่หม่ายลูกแฝด ในยุคโบราณ หญิงผู้มีชื่อเสียงเลวร้าย ถูกกล่าวหาว่าวางยาฆ่าสามี ถูกขับไล่ออกจากตระกูลสามี พร้อมกับลูกแฝดสองคนที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเธอเอง โชคชะตายังไม่สิ้นหวังซูหว่านได้รับ ระบบครัววิเศษ ที่มีระบบครัวและร้านค้าให้ตจับจ่ายพร้อมสูตรอาหารจากยุคปัจจุบันติดตัวมาด้วย ด้วยฝีมือการทำอาหารสุดล้ำ ความรู้การค้าสมัยใหม่ และความตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ซูหว่านเปิดร้านอาหารเล็กๆหาเลี้ยงลูก พร้อมเปลี่ยนภาพลักษณ์ แม่ม่ายอำมหิต ให้กลายเป็นหญิงแกร่งที่น่าชื่นชม ความลับใหญ่หลวงที่ซ่อนอยู่อาจพาเธอกลับสู่โลกเดิม…หรือตัดสินใจอยู่ที่นี่ตลอดไป

더 보기

1화

ตอนที่1 อุบัติเหตุ

「乃亜さん、私、妊娠したの。だから早く凌央さんと離婚して。子供が生まれて、父親がいないなんて可哀想でしょう?」

電話越しに聞こえる涙声。乃亜は眉間を押さえ、冷たく答えた。

「姉さん、他に言いたいことは?早く話して。このまま録音しておくから、離婚裁判で財産分与の時に役立てるわ」

「乃亜、このクソ女!録音なんてしてたの?」

相手はそう叫ぶと、電話を切った。

受話器越しのツーツー音を聞きながら、乃亜は手元の妊娠検査表を見つめた。「妊娠4週目」の文字がまるで自分を突き刺すように感じた。

本当は今夜、凌央に妊娠を知らせるつもりだったが、もうそんな必要はない。

この子供は、不意にやってきた。

しかし、乃亜にとっては唯一の救いだった。

仕事を終えて帰宅すると、小林が出迎えた。

「奥様、朝おっしゃったメニューに従って料理の準備をしました。お着替えになったら調理をお願いします」

乃亜は靴を履き替えながら、家の中に入った。

「作っておいて。私はお風呂に入りたい」

小林は驚いた様子で「え、ええ、わかりました!」とうなずいた。

奥様は以前、病気の時でさえ料理を自分で作るほどだったのに。今日は一体どうしたのかしら?少し心配だ。

疲れ切った体で浴槽に浸かる乃亜。気づけば、いつの間にか眠ってしまっていた。

ふと、体が浮くような感覚で目を覚ました。

目の前には、凌央の深い瞳があった。

「小林さんが、お前が具合悪そうだと言っていた。病気か?」

彼の表情はいつも通り冷たく、何の感情も読めなかった。

その瞳を見つめながら、乃亜はふいに美咲からの電話を思い出し、微笑んだ。

「あなたの義姉さんが妊娠したらしい。産ませるつもり?」

「……ああ」

乃亜は彼の顔から何かを読み取ろうとしたが、落胆するばかりだった。

彼女は彼を押しのけ、床に降り立つと、バスタオルで乃亜の体を包み込んだ。

「その子供を産ませるなんて、私は許さない」

どんな女性も、結婚生活に割り込む第三者を好むわけがない。ましてや、その女性の子供など認めるはずがない。

美咲の子供と乃亜自身の子供――どちらか一つしか選べない。

凌央がどうしても美咲の子供を守ると言うのなら、乃亜は迷わず離婚を切り出す。

その言葉を聞いた瞬間、凌央の鋭い目つきが乃亜に向けられた。

「その子に手を出すな、と警告したはずだ!」

3年間ともに過ごしてきた夫が、まるで彼女を引き裂こうとするかのように、凄まじい形相で睨みつけている。

乃亜の心は、刃物で深く刺されたように痛み、血まみれになる思いだった。

彼がこれほどまでにあの子供を庇うとは――

だから美咲は、あんなにも堂々と電話をして、離婚を迫ったのか。

初めて出会った時の衝撃。再会の時のときめき。そして、長年続けてきた一方的な愛。

この物語は、ようやく終焉を迎えたのだと乃亜は悟った。

暗く深呼吸をし、胸に押し寄せる激しい痛みを抑えながら、乃亜はゆっくりと口を開いた。

「凌央、私たち、離婚しましょう」

美咲の子供が生まれたら、自分も身を引かなければならない。どうせ追い出されるのなら、今のうちに離婚した方がいい。

美咲の妊娠は、凌央の浮気の証拠だ。離婚の時には少しでも多く財産をもらえるだろう。

凌央は「離婚」という言葉を聞いた瞬間、顔の表情が一気に暗くなった。

「お前が俺と離婚したい?それはお前が本当に愛している田中拓海が戻ってきたからか?」

乃亜は少し驚いたが、冷たく笑って答えた。

「そうよ。私が拓海を愛していると分かっているなら、さっさと離婚届にサインして。そうすれば、私たちは本当に結ばれることができるから」

結婚して3年間、乃亜はずっと良い妻であろうと努力してきた。実家ではあまり大切にされなかった彼女だったが、それでも箱入り娘として何もかも整った生活をしていた。それに、凌央のために仕事の合間を縫って料理を学び、パン作りやフラワーアレンジメントまで習った。

凌央の胃が弱かったため、彼女は3年間毎日栄養を考えた食事を作り、彼の胃の元気に戻した。

それほど努力しても、彼は乃亜が他の男を愛していると信じている。

それがどれほど乃亜を傷けたことか。

凌央は怒りで歯ぎしりしながら、突然乃亜の目の前に迫り、圧迫感たっぷりに言い放った。

「お前は俺の女だ。離婚したとしても俺のものだ!他の男と一緒になるなんて、夢見るな!」

乃亜は彼の視線をまっすぐ見つめ、恐れることなく答えた。

「サインしないなら、婚内不貞で告訴するわよ。その時は桜華市の誰もが美咲が浮気相手だと知ることになるでしょうね。あの人のことをあれほど大切にしているあなたなら、彼女の名声が地に落ちるのは嫌でしょう?」

以前なら、美咲が目の前に現れても無視することができた。しかし今、彼女は妊娠している。しかも、自分の子供と同じ父親の子供だ。これ以上見て見ぬふりを続けることなどできない。

凌央は長い指で乃亜の顎を掴み、冷たい視線を浴びせた。

「久遠グループを倒産させたくなければ、大人しくしていろ。美咲には手を出すな!」

彼の言葉一つ一つが、心に重く響き、まるで槌で打たれるようだった。

乃亜は背筋に冷たいものを感じた。

凌央は彼女を放して、服を整えた。その姿は再び上流社会のエリートのようだった。

彼が去った後、乃亜は自分の惨めな姿を見下ろし、自嘲の笑みを浮かべた。

「これでも桜華法律事務所の看板弁護士、桜華市のトップ弁護士なのに。外では堂々とした姿を見せても、凌央の前ではこんなに惨めになるなんて」

すぐに気持ちを切り替え、乃亜は部屋着に着替えて階下へ向かった。

ダイニングに入ると、耳に優しい男性の声が入った。

「泣かないで。すぐに行くから」

その後、凌央は慌ただしく部屋を出て行った。

テーブルに並べられた4品1汁を見ても、乃亜の食欲は湧かなかった。

お腹の中の子供を思い出し、無理やり食べ物を口に運んだが、味が全く分からなかった。

部屋に戻ると、依頼人からの電話が鳴った。酔った様子の依頼人は延々と夫との過去を語り始めた。

「結婚した頃は何もなかったけど、一緒に頑張って幸せだった。でも今ではお金を手にして、夫は浮気を繰り返すようになったの」

乃亜は自分の結婚生活を思い出さずにはいられなかった。

結婚して3年、彼女たちが夫婦であることを知るのは身近な数人だけ。外では誰も彼らが夫婦だとは知らない。

少なくとも依頼人には、かつて幸せな時間があった。

その事実に、なぜか胸が苦しくなった。

かつては、愛する人と一緒にいられるなら、どれほど卑屈な思いをしても幸せだと思っていた。今ではそれがただの愚かさだったと気づいた。

結局、依頼人は電話の途中で眠ってしまい、乃亜はスマホを置き、目を閉じた。

「目を覚ませば、新しい人生が始まる」

深夜、携帯電話の音で目を覚ました。ぼんやりする中で耳に届いたのは、

「乃亜さん、すみませんが夢幻館まで来て兄さんを迎えに来てくれませんか?酔っ払っているんです」

言葉を聞き終える前に電話は切れた。

乃亜は深く息を吸い込み、明日の朝に市役所で離婚手続きをする予定があるのを思い出した。今迎えに行かないと、凌央が二日酔いで手続きに遅れる可能性がある。

仕方なく、布団を跳ね除けて立ち上がった。

「明日離婚すれば、凌央が会所で酔い潰れていようが、もう私には関係ない」

結婚して3年、夢幻館に凌央を迎えに行くのは一度や二度ではなかった。乃亜は慣れた足取りで個室を探した。

その部屋には、美咲がいた。彼女の存在に乃亜は驚かなかった。

美咲はこのグループの富裕層たちと親しくしており、凌央の正妻である乃亜は、彼らにとっては異物のような存在だった。

「乃亜さん、こんな夜遅くに呼び出してしまって、本当に申し訳ないです!」

電話をかけてきた田中裕樹は、彼らの中で最年少で、凌央を心から尊敬しているようだった。

「いいえ、大丈夫です」

乃亜は微笑みながら、柔らかな声で答えた。

凌央の周りの富裕層たちは彼女を見下し、名前で呼び捨てにするのが常だった。そんな中、唯一彼女を「乃亜さん」と呼んでくれるのが裕樹だった。

裕樹が拓海の弟であることもあり、乃亜は彼に良い印象を持っていた。

その時、冷たく鋭い声が響いた。

「美咲さんが来たからには、凌央の面倒は彼女に任せればいい。あなたがここにいる必要はない。帰れ」

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

หลิวซินอี้
หลิวซินอี้
ปังๆๆๆๆๆๆ...
2025-10-22 13:07:08
5
1
201 챕터
ตอนที่1 อุบัติเหตุ
ทิวทัศน์ของภูเขาที่ล้อมรอบไปด้วยหมอกบางๆ ดูเหมือนจะเป็นการเดินทางที่สวยงามและแสนสงบสำหรับซูหว่าน เมื่อวันเสาร์อันแสนสุขมาถึง ซูหว่านและเซิงเจี๋ยแฟนหนุ่ม รวมทั้งหยางลู่เพื่อนสนิทของเธอตัดสินใจออกไปปีนเขาด้วยกัน ในวันหยุดที่ทั้งสามมีไลฟ์สไตล์เหมือนๆ กัน พวกเขาทั้งสามเดินไปบนเส้นทางปีนเขาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยที่รื่นเริง"วันนี้ต้องถึงจุดหมายให้ได้ แคมป์สามตามเป้า" หยางลู่พูดขณะที่ยิ้มให้ซูหว่านด้วยท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษยิ้มร่ามาเชียว"จริงสิ ต้องถึงกันให้ได้ อยากรู้จริงๆ จะโหดหินแค่ไหน ฉันต้องถึงก่อนเธอแน่เลยระดับนี้แล้วซะอย่างฮะฮะฮ่าาาา" ซูหว่านตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานเซิงเจี๋ยหันมามองทั้งสองคน เขาเดินเข้ามายืนตรงหน้าซูหว่านเกือบจะชิดตัว ซูหว่านใจเต้นตึกตัก“ตัวเล็ก ให้ผมจัดการจัดการกับเชือกและอุปกรณ์สำหรับปีนเขาให้ดีไหม"ซูหว่านที่เงยหน้ามองเขาพร้อมกับยิ้มตาหยี“นี่ครับ จะต้องรัดกุมและแข็งแรงแบบนี้ความปลอดภัยสำคัญที่สุดและยิ่งเป็นคุณผมยิ่งพลาดไม่ได้”“ขอบคุณค่ะบี้ คุณใจดีกับฉันเสมอ ถ้าจะให้ดี แบกฉันขึ้นหลังดีกว่า” เซิงเจี๋ยยิ้มตอบ ยกนิ้วโป้งขึ้นแสดงว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้
더 보기
ตอนที่2 ลาก่อนซูหว่าน
การมาถึงของกู้ภัยทำให้ทั้งสองคนแทบไม่พูดอะไร“ผมเป็นคนสวมอุปกรณ์ให้กับหว่านหวานด้วยมือผมเอง คาดว่าอุปกรณ์ปีนเขาชำรุด ไม่มีใครคาดคิดว่าเชือกจะขาดและ…..ผมกับลูลู่เราพยายามช่วยแล้วแต่ ณ จุดนั้นมันทำอะไรไม่ได้เลย” เสียงเศร้าๆ ของเซิงเจี๋ยเต็มไปด้วยความเสียใจ“อยู่ๆ เชือกที่เหนียวนั่นก็ขาดลงไปทั้งที่เราตรวจเช็คก่อนที่จะมาและของเหล่านั้นก็เป็นของใหม่เพิ่งใช้งานไม่กี่ครั้ง” หยางลู่บอกกับกู้ภัยน้ำตาของเซิงเจี๋ยและหยางลู่ไหลออกมาอย่างไม่สามารถหยุดได้ ทุกสิ่งที่เคยสวยงามและสดใสกลับจบลงในพริบตานี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะหลุดลอยไปจากการควบคุมของพวกเขา…สามวันผ่านไปบรรยากาศในห้องในคอนโดที่เคยเป็นที่ที่ซูหว่านใช้ชีวิตอยู่ กลับเงียบเหงาไปหลังจากที่ซูหว่านจากไป ทุกสิ่งในห้องยังคงเหมือนเดิมผ้าปูเตียงเรียบแปล้สะอาดหอม แล้ปท็อปยังวางอยู่ที่โต๊ะทำงานหยางลู่และเซิงเจี๋ยยืนอยู่กลางห้อง หยางลู่ยิ้มมุมปากบางๆ ขณะที่เซิงเจี๋ยมองไปยังภาพถ่ายของซูหว่านที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เขาหยิบมันขึ้นมาแล้ววางคว้ำลงอย่างไม่ไยดี ใจจริงแล้วเขาไม่ได้ต้องการความทรงจำใดๆ จากซูหว่านอีก และไม่อยากสบตาซูหว่านอีกต่อไปด้วยต่างหาก"วันนี
더 보기
ตอนที่ 3 ยินดีตอนรับซูหว่าน
ซูหว่านลืมตาขึ้นในความมืดสนิท รู้สึกปวดไปทั้งร่างกาย ราวกับทุกส่วนของร่างกายมันบิดเบี้ยวไปหมด ไม่สิมันต้องแหลกละเอียดสินะแต่ทำไมยังอยู่ครบทุกส่วนนี่ฉันตายแล้วเหรอ หรือมาอยู่กับหมอ ลืมตาขึ้นมองเพดานที่แรกคิดว่าจะต้องเจอเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลแต่กับเป็นหลังคาผุๆ"ที่นี่...ที่ไหนกัน" ซูหว่านพึมพำออกมาเบาๆ พยายามจะลุกขึ้นแต่ก็แทบจะทำไม่ได้ ร่างกายอ่อนแอเกินไปกวาดสายตามองไปในความมืด เห็นภาพของเด็กแฝดทั้งสองนั่งกอดเข่าด้วยท่าทางอิดโรยผอมแห้งดวงตาไร้แววสดใสไม่เหมือนเด็กในวัยนี้ทั่วไป เด็กทั้งสองมีรอยเขียวช้ำกระจายไปทั่วร่างกาย สภาพดูไม่ดีนัก "พี่ใหญ่อาเยวี่ยน ท่านแม่ฟื้นแล้ว" เด็กหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สดใสแต่เต็มไปด้วยความกังวลรีบคลานมานั่งข้างๆ ซูหว่านซูหว่านพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่เด็กชายที่ชื่ออาเยวี่ยนเดินเข้ามาใกล้เพื่อพยุงตัวของซูหว่านให้ลุกขึ้น แม้ว่าร่างกายเล็กๆ ของอาเยวี่ยนจะไม่ค่อยมีแรงเลย แต่เขาก็พยายามทำอย่างเต็มที่"อาวี่ เอาหมั่นโถวให้ท่านแม่สิ" อาเยวี่ยนพูดกับแฝดหญิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้าเด็กหญิงตัวเล็กนามว่าอาอวี่ที่กำของสิ่งหนึ่งที่ห่อไว้กับกระโปรงสีหม่นขาดวิ่น ซูห
더 보기
ตอนที่4 ที่แบบไหนกัน
“ท่านแม่พักเสียจะได้หายเร็วๆ ข้ากับอาอวี่กลัวว่าท่านจะตายเสียแล้ว”“ข้าไม่ตายหรอกน่าเห็นไหมยังอยู่ที่นี่ไม่ต้องห่วง…ข้ายังอยู่” แช่งกันซ่ะล่ะเด็กหญิงยกมืออ้วนป้อมกอดรอบเอวของซูหว่าน ซูหว่านกลับคิดถึงเซิงเจี๋ยกับหยางลู่ป่านนี้จะเป็นอย่างไรหนอ คงร้องไห้จนตาบวมเสียใจที่ฉันตายโถ่วน่าเศร้าจริงๆ ฉันไม่อยู่พวกเขาคงเสียใจมาก“ท่านแม่หายเร็วๆ พาพวกเราหนีไปจากที่นี่เถอะ ตั้งแต่ท่านพ่อไม่อยู่ข้าก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว” อาเยวี่ยนพูดเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าหลบตาซูหว่านพยักหน้าขึ้นลง ไปจากที่นี่เหรอแล้วที่นี่คือที่ไหนร้ายดีอย่างไร ซูหว่านไม่รู้อะไรสักอย่าง แล้วจะไปไหนทำอะไร ข้างนอกเป็นโลกแบบไหน มีมอนเตอร์ไหม มีเทพเซียนไหม“ที่นี่มีสำนัก จอมยุทธ มีเทพเซียนไหม อ่อ อีกอย่างมีสัตว์อสูรไหม”อาอวี่กับอาเยวี่ยนทำหน้างงๆ มองหน้ากัน“ท่านแม่พูดถึงอะไร ที่นี่มีแต่ท่านย่าที่ใจร้ายกับท่านปู่ที่เอาแต่เรียกสาวใช้เข้าไปบีบนวด ถ้ามีทานเทพท่านเทพก็ใจร้ายมาก”“ช่างเถอะๆ ข้าคงมาผิดช่วงเวลาไปหน่อย แต่ตอนนี้สิ่งที่ข้าสงสัยที่สุดก็คือพวกเจ้าทำไมถึงมีแต่รอยเขียวคล้ำไปทั่วตัวอย่างนี้" ซูหว่านถามเสียงแข็งอาอวี่ที่นั่งเงี
더 보기
ตอนที่5 ทำกันขนาดนี้เลยหรือ
เด็กทั้งสองยังคงนั่งเงียบๆอยู่ แต่ซูหว่านสามารถรู้สึกถึงความห่วงใยของพวกเขา แม้พวกเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้มากนักในตอนนี้ แต่การอยู่ร่วมกันในความเงียบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ควรจะเข้มแข็งและต่อสู้เพื่อเด็กๆจะต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าโลกนี้มันโหดร้ายเหมือนที่เด็กๆ พูดกันไหมเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากทางเดิน ขณะที่ซูหว่านเดินเข้ามาในห้องใหญ่ของบ้าน ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและอากาศที่ไม่น่าจะสูดดมสักเท่าไหร่ ไม่ทันที่จะก้าวเข้ามาถึงประตู ฮูหยินซูที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างในถือพัดโบกไปมาใบหน้าอ้วนร่างท้วมไร้แววเมตตาในนั้นก็หันมามองอย่างไม่พอใจ ก่อนที่ผ้าผืนหนาจะถูกปาใส่หน้าของซูหว่านอย่างแรง"เจ้ามาช้า ข้าเหม็นจะตายอยู่แล้ว รีบๆ ไปเก็บ คิดจะอู้หรือ สะใภ้บ้านซูเราไม่รับคนเกียจคร้าน โดนตีนิดหน่อยทำเหมือนจะตายเสียได้ เจ้าถูกขายมาพร้อมพี่สาวดีแค่ไหนแล้วบ้านซูเราให้เจ้าอยู่ในฐานะสะใภ้ แค่ห้ามเกียจคร้านเท่านั้น"ฮูหยินซูพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธและรำคาญใจ ซูหว่านหยิบผ้าออกจากใบหน้าตอนแรกตั้งใจจะปาลงพื้นแต่มาคิดได้ว่าต้องประเมินสถานการณ์ก่อนไม่ควรใช่อารมณ์"กล้ามองหน้าข้าหรือนังปีศ
더 보기
ตอนที่6โหดร้ายเกินไปแล้วนะ
กลางค่ำคืนที่มืดมิด ซูหว่านนั่งอยู่บนฟูกในมุมห้อง ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการกระทำของฮูหยินซูในตอนกลางวัน ร่างกายยังเหนื่อยล้า แต่ในหัวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคิดที่หมุนวน"จะหาทางออกอย่างไรดี" ซูหว่านพึมพำในใจ น้ำเสียงเบาเหมือนกับการพูดกับตัวเอง ก่อนที่สายตาจะจ้องไปที่เด็กๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองเด็กเงียบสงบ สังเกตได้จากท่าทางพวกเขายังคงหิวและอ่อนแรง“ท่านแม่…ข้าหิว” อาอวี่พูดขึ้นเบาๆ แบบกล้าๆ กลัวๆ"ท่านแม่ ท่านแม่ไม่หิวหรือ" อาอวี่ถามขึ้นอย่างเกรงๆ ดวงตากลมๆ ของอาอวี่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เราสองคนหิวมาก ตั้งแต่เช้ายันค่ำ กินแค่หมั่นโถว... ท่านแม่ไม่อยากทานอะไรบ้างเหรอ"ซูหว่านถอนหายใจยาว ดวงตาเศร้าสร้อยแล้วถอนหายใจยาว เมื่อมองไปที่เด็กทั้งสองที่ดูซูบซีดจากความหิวและการขาดสารอาหารและยังโดนตีจนแทบจะลุกไม่ขึ้นอีกแผลเองก็ไม่ได้รับการดูแลเลยแค่ล้างน้ำเอง"พวกเจ้าคง หิวมากสินะ..." ซูหว่านพูดออกมาเสียงเบาในหัวมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา ต้องทำอาหารให้ลูกๆ ทาน...แม้จะรู้ว่าตัวเองยังเหนื่อยล้าและเจ็บปวด แต่การเห็นเด็กๆ หิวจนทนไม่ไหวมันทำให้ตัดสินใจได้ทันที"เราไปที่ห้องครัวดีไหม ไปดูว่ามี
더 보기
ตอนที่7หนี
ซูหว่านหันหลังกลับเด็กๆ ยืนข้างๆ ด้วยท่าทางหวาดกลัว สายตาของซูหว่านมองไปที่จอบที่พิงผนัง เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่พอจะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ ซูหว่านเอื้อมมือไปคว้าจอบนั้นมาอย่างรวดเร็ว ตายเป็นตายวะอย่างดีก็แค่ตายอีกที เสียงฝีเท้าของสาวใช้วิ่งเข้ามา ใจซูหว่านร้อนรนแต่ไม่มีเวลาคิดมากกว่านี้ ขณะที่สาวใช้พุ่งเข้ามาหา ซูหว่านคว้าจอบยกขึ้นทันที แล้วทุบลงไปที่แผ่นหลังของสาวใช้อย่างเต็มแรง"โอ๊ยยย" เสียงร้องของสาวใช้ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ตัวจะงอไปข้างหน้า ใช้ลงไปกับพื้น หมดแรงที่จะขยับต่อไปฮูหยินซูที่อ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าซูหว่านที่ไม่เคยมีปากเสียงครั้งนี้กลับสู้คน “พวกเจ้ามาเร็วๆ มาช่วยกันจับนาง”เสียงแหลมและแข็งกร้าวสั่งการให้ทุกคนทำตาม แต่ยังไม่มีใครมาสักคันก็มันดึกแล้ว มีแต่ฮูหยินซูเท่านั้นที่อยู่คนจับผิดซูหว่านซูหว่านรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะลังเลอีกแล้ว การเผชิญหน้ากับฮูหยินซูในตอนนี้หมายถึงการสู้ หากเอาแต่หนีทั้งยังพาเด็กๆ ไปด้วยคงถูกไล่ตามมาจับได้แน่ ไม่มีทางเลือกนอกจากสู้แล้ว จะต้องทำให้ฮูหยินซูไม่กล้ากับซูหว่านอีกต่อไปซูหว่านหันไปมองฮูหยินซูที่ยืนอยู่ไม่ไกล มือยังคงกำจอ
더 보기
ตอนที่8ชีวิตใหม่
"เด็กๆ วันนี้เราจะเริ่มต้นกันใหม่โดยการทำความสะอาดบ้าน" ซูหว่านพูดเสียงมั่นคง ก่อนจะหันไปมองลูกๆ "เราจะหาทางอยู่ให้ได้ และไม่ต้องหนีอีกต่อไป"ซูหว่านยืนอยู่กลางห้อง มองไปรอบๆ บ้านร้างที่ไม่มีใครจับจอง ภายในบ้านท่ามกลางความเงียบสงัด รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ค้างคาในใจ เด็กๆ ก็ดูจะตื่นเต้นมาก"ฮึบบบบ…" ซูหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินสำรวจไปรอบๆ บ้านอย่างตั้งใจ แม้ภายในบ้านจะเต็มไปด้วยฝุ่นและข้าวของเก่าๆ แต่ในทุกมุมที่มองดูก็เห็นบางสิ่งที่ยังพอใช้ได้“ปัดฝุ่นเสียหน่อยก็ใช้ได้แล้วล่ะ”บนผนังห้องครัวเก่าๆ ซูหว่านพบกับอุปกรณ์ครัวที่เก่าแต่ยังพอใช้งานได้ น้ำมันเก่าๆ ในโถดีๆ ที่ยังไม่เหม็นหืนอาจเพราะอากาศเย็น ถูกวางอยู่บนชั้นไม้ที่ดูเหมือนจะเก็บไว้ไม่ได้ใช้มานาน ข้างฝาที่เป็นซี่คล้ายลูกกรงมีเชือกที่ผูกพริกแห้งที่ยังไม่ได้ใช้จนแห้งสนิท กระเทียมกับผักชีแห้งๆ ผักเครื่องหอมที่แห้งแต่ยังหอมและฝักข้าวโพดแห้งที่อยู่ในมุมหนึ่งถูกวางทิ้งไว้ เกลือกับเครื่องเทศในห่อกระดาษแห้งสนิทของแค่นี้ก็พอจะทำให้อาหารได้ดวงตากลมเลิกคิ้วสูง ด้านในสุดข้างเตามีกระทะแขวนไว้ ซูหว่านเอื้อมมือไปดึงถังไม้เปิดฝาเห็นข้าวสาลี
더 보기
ตอนที่9จะมารังแกกันง่ายๆได้อย่างไร
ซูหว่านก็เตรียมข้าวร้อนๆ ในถ้วยที่ล้างจนสะอาด อาหารมื้อแรกบนอิสรภาพกลับมีค่ามากมายในตอนนี้ คนเรามันอยู่ที่ใจหรอกจบอกว่าสุขก็สุข ฮ่าาาาจริงไหมนี่เอิ้กกกกฉ้านนนนนนนมีความสุข“หน้าตาดูดีไม่น้อยทีเดียว” เสิร์ฟข้าวพร้อมกับผัดผักบุ้งกลิ่นหอมฟุ้งบนโต๊ะที่ทำมาจากไม้เก่าๆ“อาอวี่...อาเยวี่ยน มานี่เร็ว ลูกร้ากกกกก” ซูหว่านเรียกเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งสองพยักหน้าและรีบเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารอาเยวี่ยนมองข้าวร้อนๆ และผัดผักบุ้งที่กลิ่นหอมลอยมาเต็มห้อง เขายิ้มออกมาอย่างอิ่มใจ “ท่านแม่เก่งจัง หอมที่สุดเลย หอมจริงๆ แค่ผัดผักบุ้งแต่หอมไปสามบ้าน”ซูหว่านยิ้ม เด็กๆ พุ้ยข้าวใส่ปากแก้มป่อง คีบผัดผักบุ้งใส่ปาก อาอวี่นิ่งงันอ้าปากค้าง“อืออร่อยจัง ผักนี่หวานจังเลยค่ะท่านแม่ อร่อยมากๆ เลยค่ะ” อาอวี่พูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ใบหน้าเล็กๆ เปล่งประกายไปด้วยความสุขจากการได้ทานอาหารร้อนๆ รสชาติอร่อยที่ซูหว่านปรุงกับมือ“ผักที่อร่อยต้องสดใหม่เท่านั้น ผักเก็บมาจากต้นปรุงอาหารได้รสดีที่สุดและผักบุ้งมีสรรพคุณมากมายแต่ที่สำคัญในตอนนี้คือช่วยลดอาการปวดศีรษะและอ่อนเพลีย จากการที่เราสามคนหนีนางปีศาจเมื่อคืนฮ่าาาาา แ
더 보기
ตอนที่10บ้านของเรา
“ทำไมใครๆ เขาก็รู้ว่าเจ้าฆ่าสามี ข้าพูดแล้วจะทำไมข้า คนอื่นเขาพูดกันทั่วไป ไม่ได้พูดแต่ข้าเสียหน่อยเจ้าก็ตามไปฆ่าทุกคนสิ”ซูหว่านยิ้มเหยียดเดินเข้าหายายป้าข้างบ้าน“ชิ อย่างนั้นหรือพูดกันทั่วไป ข้าไม่ได้ยินถือว่าไม่พูดแต่คนที่พูดให้ข้าได้ยินนี่ อย่างไงดีน้าาาา”“เจ้าอย่ามาทำนิสัยเหมือนที่ผ่านมา มิน่าเล่าแม่สามีเจ้าถึงได้ไล่เจ้าออกจากบ้านเพราะเจ้ามาจิตใจต่ำทรามชอบฆ่าคนแบบนี้นี่เอง”“หุบปากเจ้านะไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้าย”“เจ้าจะทำอะไรข้า” ยัยป้าเริ่มหวั่นๆ ไม่กล้าสบตาซูหว่าน"คราวหลังอย่ามากล่าวหาข้าอีก...ไม่อย่างนั้นข้า…ที่ไม่เคยฆ่าใครจะฆ่าเจ้านั่นแหละคนแรก" ซูหว่านพูดเสียงดังคำพูดของซูหว่านดังก้องไปทั่วบริเวณ ชาวบ้านที่มามุงดูเงียบเสียงลงไป ป้าข้างบ้านมองซูหว่านด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกในชั่วขณะหนึ่ง แต่สุดท้ายก็กัดฟันและพูดกลับด้วยเสียงสั่นๆ ซูหว่านชี้มือไปยังยัยป้าอย่างคาดโทษ"เจ้า...เจ้ายังจะกล้าทำร้ายข้าอีกหรือ อ่อแน่ละซี้ เจ้ามันชอบฆ่าคนนี่ อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปได้ง่ายๆ ข้าจะไล่เจ้าทุกวันคอยดูเถอะ"ซูหว่านที่ยังคงยืนอยู่ด้วยท่าทางมั่นคงยิ้มเย็น พูดกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status