All Chapters of เพื่อนนอนไร้สถานะ( NC 18+): Chapter 51 - Chapter 60

“เธอ คิดว่าตัวเองเหมาะสมกับไม้แล้วงั้นหรือ” ญาญ่าถามขึ้น ผู้หญิงที่คู่ควรกับพฤกษาอย่างน้อยต้องดูดีเท่ากับเธอหรือมากกว่าเธอ “ไม่ค่ะ” กานดาพูดขึ้นพร้อมทั้งกอดอกมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างพอใจในคำตอบ จากนั้นเธอก็พูดต่อพร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางญาญ่า “ไม่เสือกสิคะ ไม่ใช่เรื่องของคุณ” กานดาพูดพร้อมทั้งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจเหมือนกัน “แก ต่ำ ไม่รู้ว่าไม้หลงชอบไปได้ไง คงลีลาดีเอาตัวเข้าแลก” ญาญ่าพูดขึ้นในตอนที่ตัวเธอเองยืนมองหน้ากานดาอย่างหาเรื่อง “ก็ไม่รู้สินะ แต่ไม้เขาก็ชอบ” กานดาเบ้ปากให้ญาญ่านิดหนึ่งตามที่อิงดาวกับนาตาลีสอนมา แรงมาก็แรงกลับ ไม่จำเป็นต้องดีกับคนแบบนี้“เขาแค่เห่อของใหม่ เท่านั้นแหละ” ญาญ่าตอนนี้โมโหจนอยากจะจิกตบคนตรงหน้า แต่รู้ว่ายิ่งทำแบบนั้นพฤกษายิ่งไม่พอใจ“ก็ไม่รู้สินะ แต่ไม้เขาก็เห่อ” กานดาเองก็ใช่ว่าจะยอม ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องมายืนเถียงกับผู้หญิงด้วยกันเพราะผู้ชายคนเดียว“นี่แก” ญาญ่าใช้น้ำเสียงเรียกอย่างไม่พอใจ“อย่ามาจิกหัวเรียกแบบนี้ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ อีกอย่างเธอไม่ใช่คนที่มีสถานะกับเขาและจะมาพูดจาดูถูกฉัน

จริยา อดีตเลขาของกฤษณ์ ก้าวเข้ามาเป็นภรรยาของเขาเมื่อแม่ของพฤกษาจากไปได้สองปี กฤษณ์มอบความรักและความไว้ใจให้จริยาเสมอมา และเรื่องของเด็กสองคนนี้ก็เป็นจริยาที่เป็นตัวตั้งตัวตี ต้องการให้ความสนิทสนมทำให้ทั้งสองรักกันแต่ใครจะคิดว่าลูกเลี้ยงวัยเพียงสิบแปดที่ดูหัวอ่อน แต่กลับไม่หัวอ่อนเรื่องนี้ พฤกษาเย็นชาแค่ไหนกับเรื่องนี้จริยารู้ดี จนบางครั้งอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจไม่ชอบผู้หญิง แต่ที่ไหนได้ลูกเลี้ยงเธอเข้าขั้นสายซื้อกินจนเมื่อไม่นานมานี้เธอรู้ว่าพฤกษากำลังเลี้ยงดูผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ด้วยกันเป็นเรื่องราว จริยาพยายามให้ญาญ่าเข้าไปขัดขวางความสัมพันธ์ของทั้งคู่ และทุกอย่างก็เหมือนจะไปได้ดีในวันที่รู้ว่าพฤกษาและผู้หญิงคนนั้นยุติความสัมพันธ์ เธอหวังว่าหลังจากนั้นพฤกษาจะมองมาทางหลานสาวของตัวเองบ้าง แต่เปล่าเลย ชายหนุ่มกลับไม่ได้มีใจให้กับญาญ่าแม้แต่น้อย ครั้งนี้ถึงขั้นบอกกับกฤษณ์ว่าเขาไม่เคยมองญาญ่ามากกว่าญาติคนหนึ่งและทุกอย่างยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อไม่กี่วันมานี้ ลูกเลี้ยงของเธอเปิดตัวผู้หญิงของเขาอย่างเป็นทางการ ถึงอยากจะได้พฤกษาเป็นหลานเขยแค่ไหน แต่แม่เลี้ยงอย่างเธอก็ไม่โง่พอจะขวางทางหรืองัดข้อกับ

กานดาบอกสิ่งที่เธอคิดกับพ่อของพฤกษา เธอไม่ได้มองว่าเธอเสียเปรียบหรือพฤกษาเอาเปรียบเธอในความสัมพันธ์นี้ เพราะทุกวันนี้เขาก็ดูแลเธอดีมาก ต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่ยอมคบกับคนที่มีแต่ตัวอย่างเธอ“เอาอย่างนี้ก็แล้วกันนะหนูแก้ว แหวนนี้เป็นแหวนที่แม่ของไม้ซื้อไว้นานแล้ว บอกว่าอยากเก็บไว้ให้แฟนของไม้ แต่เสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็น ลุงขอมอบแหวนนี้ให้แทนแม่ของไม้แล้วกันนะ”กฤษณ์ยื่นกล่องแหวนให้กับพฤกษา เขาเปิดแหวนออกมาดู เห็นว่าเป็นแหวนสองวงขนาดใหญ่วงหนึ่ง ขนาดเล็กวงหนึ่ง ทั้งสองวงมีเพชรเม็ดเล็ก ๆ ฝังอยู่หนึ่งเม็ดเท่ากัน เป็นแหวนทองคำขาวเกลี้ยง ราคาค่างวดคงไม่ได้แพงอะไรมากมาย เหมาะสมกับช่วงวัยของทั้งคู่“ไม้สวมแหวน ให้แฟนสิลูก” กฤษณ์บอกลูกชาย พฤกษาเองก็ตื่นเต้นไม่ต่างกับกานดา เพราะวันนี้เขาตั้งใจพาเธอมาแนะนำให้พ่อรู้จัก ไม่คิดว่าพ่อจะเตรียมของไว้ขนาดนี้“เรารักแก้วนะ” พฤกษาบอกเธอตอนที่สวมแหวนให้หญิงสาวในนิ้วนางข้างซ้าย เขาจูบมือบางอย่างทะนุถนอม มือนี้จะเป็นมือที่เขาจับไปตลอดทาง มือของผู้หญิงที่เขารักที่สุดกานดาหยิบแหวนในกล่องอีกวงมาสวมให้พฤกษาอย่างเบามือ มือน้อย ๆ ของเธอสั่นเพราะความตื่นเต้น“

“ไอ้ฟ้า แม่มึงจะมาตอนไหน” นาวาหันไปถามเวหา คำว่าแม่ที่นาวาพูดไม่ได้หมายถึงแม่จริง ๆ แต่หมายถึงเมียของเวหาที่อายุมากกว่าตั้งเจ็ดปี “มาถึงกันแล้ว ทั้งพี่กู ทั้งน้องกู เมียพี่กูด้วย” “แล้วคืนนี้มึงจะไปกับพวกกูได้เปล่า” นาวาถามขึ้นเพราะถ้าไปกันแค่สองคน เขากับพฤกษาก็คงไม่สนุก “ไปได้ ว่าจะชวนเดือนไปด้วย ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้ว” “อืม” นาวาตอบรับในลำคอ นี่มีแต่เขาใช่ไหม ที่ไม่มีแฟน เฮ้อ ชีวิตหนุ่มหล่ออย่างเขานี่มันช่างอาภัพนัก “โอ๊ย ไอ้ไม้ตีกูทำไม” นาวาที่ตอนแรกกำลังปล่อยอารมณ์ไปกับความอาภัพรัก โดนต้นไม้เรียกสติด้วยฝ่ามือเพราะลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างและประตูก็เปิดแล้วแต่คนที่ยืนอยู่หน้าสุดอย่างนาวากลับไม่ยอมก้าวออกไปจากลิฟต์ “ลิฟต์เปิดแล้วออกไปได้แล้ว” ทั้งหมดมาถึงมหาวิทยาลัยในเวลาไม่นาน งานซ้อมรับปริญญาก่อนวันรับจริงถือเป็นวันของเพื่อน ของรุ่นน้องที่จะได้รวมกลุ่มถ่ายรูปร่วมกัน ทั้งหมดต่างแยกย้ายพบเจอกับเหล่าเพื่อน ๆ ที่ไม่ได้เจอกันร่วมปี คิดถึงความรู้สึกแสนสนุกของการเรียนในระดับอุดมศึกษา ชีวิตที่เป็นของวัยรุ่นอย่างแท้จริง

“เราอยากมีสักสอง สามคน ไม่อยากให้มีคนเดียว”“แต่เธอจะเหนื่อย เราไม่อยากให้เธอเหนื่อย” ผมไม่อยากให้เธอเหนื่อย ไม่อยากให้เธอเสี่ยง“ไม้รู้ไหม เมื่อก่อนเราคิดว่าการเป็นลูกคนเดียวคือโชคดีมาก ไม่ต้องคิดว่าพ่อแม่จะรักคนอื่นมากกว่าเรา อยากได้อะไรก็ได้ เราคิดว่าเราโชคดีมากที่เป็นลูกคนเดียว จนวันนั้น วันที่พ่อกับแม่จากเราไปอย่างไม่มีวันกลับ” เธอไว้จังหวะการเล่านิดหนึ่ง ในตอนที่ผมยกเท้าเธอวางบนผ้าขนหนูผืนนิ่ม“ในวันนั้น วันที่เรารู้ว่าตัวเอง ไม่มีครอบครัว ไม่มีใคร อยู่บนโลกนี้ตามลำพัง ไม้รู้ไหมว่ามันอ้างว้างแค่ไหน กับการไม่มีครอบครัว ไม่มีคนรอ ไม่มีคนให้โทรหา ไม่มีคนถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม” คำพูดของเธอทำให้ผมมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของเธอ ตาของผมเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินลงบนเท้าเธอ“เราเข้าใจแล้วแก้ว เราเข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดอีกนะ เราจะสร้างครอบครัวกัน เป็นครอบครัวใหญ่ มีเราและมีลูกของเราหลาย ๆ คน” ผมปาดน้ำตาให้เธอ ส่วนเธอก็ปาดน้ำตาให้ผม เราสองคนกอดกันอยู่นานซึมซับความอบอุ่นของกันและกัน“เรารักเธอ รักเธอมากแก้ว”“เรารู้ไม้ เรารู้ ขอบคุณที่รักเรา ขอบคุณที่เป็นคนในครอบครัวของเรา ขอบคุ