ลักพาตัวในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันนี้อรอินจะต้องไปต่างประเทศแล้ว ทางบ้านของคุณหญิงอรพินทำทีเป็นจัดข้าวของแล้วกระเป๋าใบใหญ่ พาทิศมาหาเธอที่บ้านแต่เช้าด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองยิ่งเห็นว่าเธอเตรียมตัวที่จะเดินทางไกลหัวใจมันยิ่งห่อเหี่ยว“เอาล่ะยายอินได้เวลาเดินทางแล้ว ชักช้าเดี๋ยวจะขึ้นเครื่องไม่ทัน” อรพินเอ่ยสั่งลูกสาว แต่สายตายังชำเลืองมองใบหน้าว่าที่ลูกเขยตัวดี ที่กำลังทำหน้าตาระห้อยอยู่“ค่ะคุณแม่” หญิงสาวรับคำเธอมองหน้าชายหนุ่มที่รักและแววตาที่เศร้าโศกของเขาอย่างอาลัยอาวรณ์“เดี๋ยวก่อนครับ ผมขอเป็นคนขับรถไปส่งหนูอินได้ไหมครับ” พาทิศเอ่ยขอร้องเสียงของชายหนุ่มอ้อนวอน จนคุณหญิงอรพินยอมอนุญาต“ก็ได้ ถือว่าให้โอกาสพวกเธอได้คุยกันเป็นครั้งสุดท้าย”“ขอบคุณครับคุณแม่” พาทิศรีบเอ่ยขอบคุณอย่างดีใจ“ยังไม่ต้องรีบเรียกฉันว่าแม่หรอกย่ะ ฉันยังไม่ได้รับนายเป็นลูกเขย” อรพินส่งสายตาจิกเหมือนไม่พอใจไปที่ชายหนุ่ม แต่ถ้าสังเกตดี ๆ สายตาจิกแบบนั้นเหมือนอรพินก็ไม่ได้รังเกียจที่ลูกเขยสักเท่าไร แค่แสดงเท่านั้นพาทิศเองไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคุณหญิง เขาเอาแต่จดจ่อกับร่างเล็กที่จะแยกจากกัน พอรถของคุณหญิงขับออกไป ชา
Last Updated : 2026-01-29 Read more