Todos los capítulos de My Possessive Zillionaire Ninong (SPG): Capítulo 61 - Capítulo 70

Hindi ako nakasagot. Nakatingin lang ako sa mga kamay ko na nakapatong sa mesa. The heat of the kitchen seemed to bring my restrained tears to a boil.​"I already told you before," pagpapatuloy niya. Lumapit siya nang kaunti at napansin kong pinigilan niya ang sarili na hawakan ulit ako. "There are things beyond my control. But this? Caring for you while you're sick? This is something I can control. So just let me do this."​Bumalik siya sa kalan at inilagay ang kanin at sabaw ng manok sa kaldero. He moved with a familiarity that hurt to watch, the same way he used to cook for me years ago when we were still... us.​Tahimik lang akong nanuod sa kanya. His broad shoulders, the way he focused on the task, the quiet intensity in his movements. Kung wala lang akong alam sa mga nangyayari ngayon, iisipin kong ito na ang buhay na pangarap ko noon.​"Here," sabi niya matapos ang ilang minuto. Inilapag niya ang isang mangkok ng mainit na lugaw sa harap ko. Nilagyan niya rin ito ng nilagang i

"Are you sure—" Hindi na niya natapos ang sasabihin nang ako mismo ang humila sa kanya para halikan siya.​Ipinulupot ko ang mga kamay ko sa leeg niya hanggang sa maramdaman kong tumugon na siya. The kiss started shallow and sweet until it became deeper and more urgent. Hinawakan niya ang mga pisngi ko, letting our tongues dance with the rhythm of our shared breath. Lunod na lunod ako sa bawat haplos at halik niya, hindi na alintana ang lagnat ko. I felt hotter, intoxicated by his scent and the familiar taste of him.​He moved over me without breaking the kiss. Ingat na ingat ang bawat kilos niya hanggang sa bumaba ang mga halik niya sa leeg ko. Napatingala ako at napapikit, nilalasap ang init ng kanyang labi sa balat ko.​Naramdaman kong itinaas niya ang suot kong sando hanggang sa masapo niya ang kaliwa kong dibdib. He squeezed my breast, teasing my nipple while his lips continued to trail fire down my neck. Nang bumaba pa lalo ang mga halik niya, hindi na siya nagpatumpik-tumpik

Hindi ko magawang tignan si Kell nang talikuran ko siya para sumunod kay Radleigh sa loob ng opisina. Pagkasara ng pinto, hindi pa man ako nakakaupo ay hinarap na niya ako.Bahagya akong napaatras dahil sa talim ng tingin niya sa akin.​"Is it part of your job description to lean that close to the COO, Bea?" malamig niyang tanong. Nakasandal siya sa kanyang table, ang mga kamay ay nakakuyom sa gilid.​"We were discussing the blueprints, Sir. Trabaho lang 'yon," sagot ko nang hindi nagpapadala sa selos na bakas sa boses niya.​"Trabaho? Batangas project? Sinong nag-authorize niyan?"​Sasagot na sana ako nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang tatlong senior members ng Board of Directors, kasunod si Kell na seryoso na ang mukha. Napatigil ang pagtatalo namin ni Radleigh at napilitan siyang ayusin ang kanyang tayo.​"Radleigh, good. You're already with Miss Afaro and now, with Kell," bungad ni Mr. Soriano, ang pinakamatanda sa board. "We've reviewed Kell’s proposal for the coastal re

Buong biyahe, tahimik lang kami. Since Radleigh offered for us to ride with him, wala na kaming nagawa. He’s the CEO, ano ba naman ang magagawa namin?​Kahit na may sabihin ako sa mga desisyon minsan, respect should still be there. I have to be professional kahit na siya mismo ay nawawalan na niyon sa tuwing nadadala ng emosyon. I will just have to remind him every now and then kung nasaan ang hangganan namin.​We dined in a fine dining restaurant. Pagdating namin doon, trabaho agad ang pinag-usapan namin tungkol sa Batangas project. We discussed the preliminaries, the zoning permits, and the environmental impact assessments na kailangang i-prioritize bago ang pormal na ground-breaking.Seryoso ang diskusyon. Kell was laying out the architectural vision for the coastal resort, while I was taking down notes for the logistics and manpower allocation. Radleigh was unusually quiet, listening intently, but his eyes were constantly wandering, hindi sa blueprints, kundi sa bawat galaw ko.​N

Sabay kaming napatingin ni Nadz kay Kell. "Hindi," sagot ko at hilaw na ngumiti. "Nagbibiro lang si Nadz."Namilog sandali ang bibig niya at tumango. "Oh, I thought... ninong mo."Nadz chuckled. "Hindi, Sir... noon lang."Sinamaan ko siya ng tingin. "Nadia, magtigil ka.""Yes, Ma'am." Sabay bungisngis niya.Nang matapos ang kainan, nagsimula nang magbalikan ang mga tao sa bus. Nakita kong seryosong nag-uusap sina Radleigh at Kell sa labas. I took that chance para pumunta muna sa CR.​"Nadz, una na kayo sa bus, susunod ako," sabi ko.​"Sige, teh! Huwag kang magtagal, baka iwan ka!" biro niya.Natagalan ako sa paglalakad dahil maputik ang daan. Kung alam ko lang na maputik dito, eh 'di sana tiniis ko na lang ang ihi ko. Baka kasi iwan nila ako, eh 'di saan ako sasakay? Ni hindi ko alam kung saan 'yong specific na lugar na pupuntahan namin.Nang marating ko ang banyo, nagmamadali akong umihi. ​Paglabas ko ng CR makalipas ang ilang minuto, halos manlamig ang buong katawan ko. Natanaw kong