บททั้งหมดของ My Possessive Zillionaire Ninong (SPG): บทที่ 51 - บทที่ 60

I didn’t swallow it. I casually excused myself so I wouldn’t create a scene. Susunod pa sana si Nadz nang pigilan ko siya. May something talaga sa binigay ni Chia na samgy sa akin. May matalim na bagay.Agad kong binuksan ang gripo sa sink at isinuka iyon. I saw a small piece of glass. Parang bubog. I don’t want to judge, but I can’t help it. Baka nandoon lang talaga. Hindi naman siguro niya nilagay ’yon.I convinced myself first and went back like nothing happened. Nakangiti pa ako nang bumalik ako sa kanila at umupo ulit sa tabi ni Nadz.“Something wrong?” Nadz asked.“Wala naman. Nagbanyo lang ako. Kain na kayo.”The second time Chia offered me samgy, I refused. Sinabi kong busog na ako. Si Rad na lang ang kumain, pero tila wala namang bubog iyon.Baka hindi rin niya alam na merong ganun. Sana nga.Seeing how sweet they were, the only thing I could do was grill meat for them while I ate chichirya.“We’re going,” Rad finally said as he stood up. Nakaabay siya kay Chia na mukhang ina

Nagkatinginan kami sandali ni Nadz bago tumingin uli kay Radleigh na dire-diretsong umupo sa dulo ng mahabang mesa, ang pwesto ng kung sino man ang may pinakamataas na posisyon sa silid na iyon.​“Sir, mamaya pa pong alas-nuwebe ang simula ng meeting,” sabi ko, sinusubukang panatilihing matatag ang boses ko kahit na ang totoo ay gusto ko nang tumakbo palabas.Bakit ba kasi ang aga niya rito? Wala ba siyang gagawin? Marami pa siyang pipirmahan at ise-seal.​“I’m fine. I just miss being in a conference room,” kaswal niyang sagot habang binubuksan ang kanyang tablet. His movements were calculated and elegant, na para bang hindi siya galing sa New York kung saan siguradong mas malalaking meeting ang pinapatakbo niya.​“Miss? O may ibang namimiss?” bulong ni Nadz na sapat na para marinig sa loob ng tahimik na silid.​“May sinasabi ka, Miss Sandejas?” malamig na tanong ni Radleigh habang nakataas ang isang kilay.​Nadz cleared her throat and gave a forced, awkward smile. “Sabi ko po, Sir, b

Nandito kami ngayon ni Nadz sa canteen, kumakain ng almusal habang chinichismis niya ako tungkol kina Chia at Rad. Sabay daw silang pumasok sa opisina ni Rad kanina at halos hindi na raw mapaghiwalay.​Nakinig lang ako, pero sa loob-loob ko, ang bigat na ng dibdib ko. Pakiramdam ko, paulit-ulit akong sinasaksak sa tuwing may naririnig akong bago tungkol sa kanila. Dapat pala hindi na lang ako lumipat sa tabi ng opisina niya. Kaya ko pang itago ang nararamdaman ko sa harap ng ibang tao, pero dito? Pakiramdam ko anumang oras ay magbe-breakdown ako.​My life feels miserable right now. Nakikinig ako kay Nadz, pero wala nang pumapasok sa isip ko. Tulala lang ako sa kawalan, nilalaro ang pagkain na nawalan na ng lasa.​“Balik na tayo. Baka hinahanap ka na ng Ninong mo,” sabi ni Nadz sabay tayo.Hindi na ako nakasagot. Mabigat ang bawat hakbang ko pabalik sa office area. Gusto ko sanang dumeretso na lang sa sarili kong table, pero hindi pa man ako nakakaupo ay lumabas ang isa sa mga employe

Nag-iwas ako ng tingin at marahas na tinabig ang kamay niya bago pa man ito dumapo sa balat ko. “You have no right, Sir. Not anymore,” mariin kong sabi. Iniwan ko siyang nakatayo roon na tila natuod sa sarili niyang pwesto at dali-dali akong lumabas ng conference room.​Naabutan ko sina Nadz at Kell na nag-uusap sa tapat ng desk ko, na para bang hinihintay talaga nila ang paglabas ko.​"Bea, is there something wrong?" salubong sa akin ni Kell. Agad niyang inilipat ang tingin sa likuran ko nang mamataang lumabas na rin si Radleigh. "Can I treat you guys for dinner? Pasensya na at nakain ko ang oras niyo. Napa-overtime kayo nang dahil sa akin,” paumanhin niya sa aming dalawa ni Nadz.​“Talaga po, Sir?” singit ni Nadz na tila nagustuhan agad ang ideya. "Sige po, Sir—"​“Let's go.” Nagulat kaming lahat nang biglang sumulpot si Radleigh sa tabi ko. Ni hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya. “You took my time, too, time that was supposed to be for dinner with my fiancée. But since y

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa kumpanya. I tried my best to focus on my job, but every time I saw Radleigh, naalala ko ang mga nangyari. Kailangan ko na talagang umiwas. It’s for the best.​Nang hapon, pinatawag ako ni Radleigh sa opisina niya. Pagpasok ko, nandoon na naman si Chia.Wala bang trabaho ang babaeng ‘to?​"Bea! Come in," nakangiting sabi ni Chia. "We were just looking at the wedding venue. We want to hear your opinion."Opinion? Kailan pa naging mahalaga ang opinyon ko? Dahil ba alam niyang ninong ko dati si Rad? Na may nararamdaman ako sa kanya? O baka gusto niyang ipamukha sa akin na magpapakasal na sila?​Wala akong nagawa kundi ang tingnan ang mga picture. Every picture felt like a reminder of what I could have had.​"I'm sure whatever you choose will be perfect, Miss Chia," sabi ko habang nakangiti.​"Of course it will be! Radleigh always chooses the best, right, Hon?" Chia kissed Radleigh on the cheek.​Napatitig si Radleigh sa akin. "You're right, Chia. I alway