My Possessive Zillionaire Ninong (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

​I was so tired while looking up at him. Nakatihaya ako sa passenger seat, ang mga hita ko ay nakabukaka habang walang humpay niya akong finifinger. Halos mamilipit na ako sa sarap sa bawat mabilis na paglabas-masok ng dalawa niyang daliri sa loob ko.​"I'm so tired, Rad," mahina kong sabi habang pinipisil ang sarili kong mga sûso. "Tigil muna... kanina mo pa ako pinapahirapan." I bit my lower lip, my whole body quivering at his relentless pace.​He finally stopped but continued to rub his thumb against my swollen and wet core. Nagmamaneho siya gamit ang isang kamay, pero nagagawa pa rin niya akong lunurin sa ligaya.​"You're so wet and pink down there, baby," nakangiting wika niya. His eyes were heavy with lust as he glanced at my exposed state. "Do you want more? Would you like to sit on my lap while I drive?"Hindi na ako nakasagot dahil binuhat niya na ako paitaas. Kahit umaandar ang sasakyan, maingat niya akong inilipat sa kanyang kandungan. I straddled him, my knees digging into

Concealer was no use for the marks Radleigh had left on my skin. Kahit anong kapal ng makeup, bakas pa rin ang panggigigil niya. Sa huli, kinailangan kong magsuot ng light turtleneck tops para lang itago ang mga marka sa leeg ko, kahit pa medyo mainit ang panahon sa Batangas.​Rad stayed in his suite for a while, probably savoring the power he had over me, habang ako naman ay nagmadaling bumaba dahil alam kong kanina pa naghihintay si Kell para sa project briefing. I had to compose myself. I had to act like nothing happened between me and Rad.Pagdating ko sa function room, nandoon na ang team at ilang local officials. Kell was already setting up the projector. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit.​"You changed clothes? Turtle neck in this weather, Bea?" mahina niyang tanong.​"Medyo nilalamig pa rin po ako, Sir. Baka dahil sa lagnat," pagsisinungaling ko. "Let's start?"​Tumango siya, bagaman hindi kumbinsido. Nagsimula ang meeting. Kell was brilliant, ipinaliwanag niya ang baw

Hindi nagsalita si Radleigh. Titig na titig lang siya sa akin, puno ng galit, selos, at pait, bago siya marahas na tumalikod at nagwalk-out, hila-hila si Chia na tila ba isang accessory lang ito.​Kinabukasan...​Maaga pa lang, tumunog ang group chat ng team. Isang message mula sa CEO, kay Radleigh. "Everyone, 5:00 AM at the lobby. Mandatory jogging/nature trail before the site visit. No excuses."​Pilit kong ibinangon ang mabigat kong katawan. My fever hadn’t completely subsided, and I could feel my knees trembling. But I refused to show any weakness, especially since I knew this was Radleigh’s way of punishing me for what happened last night.​Nagsimula ang jogging patungo sa isang masukal na trail malapit sa resort. My vision darkened, and every breath felt like it carried fire.​"Bea, kaya mo pa?" tanong ni Nadz na nasa unahan ko nang kaunti.​"Oo... mauna na kayo," hingal kong sagot.​Hanggang sa hindi ko na naramdaman ang mga paa ko. Ang huling naalala ko ay ang pag-ikot ng mga

Bea's POVNakabalik na si Kell na may dalang pagkain. Inasikaso niya ako, inilagay ang pagkain sa plato ko at siniguradong komportable ako, pero hindi ko maalis sa isip ko ang naging ekspresyon ni Radleigh bago siya lumabas ng silid. The trace of blood on his arm and the sadness in his eyes felt etched into my mind.​Habang nakatulala akong kumakain, hindi ko napansin na punong-puno na pala ang bibig ko. Agad akong inabutan ni Nadz ng tubig at hinagod ang likod ko nang bigla akong maubo.​"Dahan-dahan lang, Bea," malambing na aniya. "Marami pa namang pagkain, oh. Hindi ka mauubusan."​Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tears began streaming down my face as I continued eating. Pilit kong nilulunok ang bawat subo, pero tila may nakabara sa lalamunan ko. Nadz and Kell could only watch me in silence, unable to do anything as I cried while forcing myself to eat.​Sa dalawang araw na pananatili ko sa ospital, sinubukan kong magtrabaho para mailayo ang isip ko sa lahat. I was discharged t

"Ganun na po talaga siya kapag pinag-iinitan ang ilang empleyado," tugon ko rito. "Sanayan na lang po."Tumango naman ito. "I see."Matapos ang tensyon sa main site, hindi hinayaan ni Radleigh na matapos ang araw nang hindi siya bumabawi. Habang naglalakad kami pabalik ni Xavier sa parking area, muling humarang si Radleigh, kasama ang ilang board members at si Chia na nakakapit pa rin sa kanya.​"Mr. Monzanto," tawag ni Radleigh dito gamit ang pormal na boses. "I’ve reviewed the recent logistics flow handled by Miss Afaro. There are some... inconsistencies in the budget allocation for the pier transport. I’m afraid she can’t join you for any private consultations until this is cleared up."​Napatigil ako. Inconsistencies? Sinisiguro kong pulido ang bawat sentimong dumadaan sa akin. Ramdam ko ang pag-iinit ng mukha ko sa hiya dahil sinasabi niya ito sa harap ng ibang investors.​"Is that so, Mr. Anaji?" Xavier asked, raising an eyebrow. "O baka naman gusto mo lang bawiin ang guide ko?