All Chapters of My Possessive Zillionaire Ninong (SPG): Chapter 41 - Chapter 50

"Umalis ka na, Radleigh," matigas na ulit ni Dyson. "Your presence is only making it harder for her to breathe. Doctor ako, and right now, my patient needs peace. And you? You're the toxin." ​Narinig ko ang mabigat na paghinga ni Radleigh sa kabila ng pinto. Naramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang niya palayo, ang tunog ng pagbukas at pagsara ng glass door, at ang mabilis na pag-arangkada ng sasakyan niya sa labas. ​Nang masiguradong wala na siya, pinuntahan agad ako ni Dy sa laboratory room. Nakaupo pa rin ako sa sahig, nakayakap sa sarili kong mga tuhod. ​"Wala na siya, Bea," malambing na sabi ni Dy habang inaalalayan akong tumayo. "Dito ka na muna matulog sa clinic. May extra bed naman sa recovery room. I'll stay here sa office, don't worry." ​"Salamat, Dy. Pasensya na sa abala," mahinang tugon ko. ​"No biggie. Family is family, even if your godfather is a total jerk right now," biro niya para lang pagaanin ang loob ko. Napatitig ako sa kanya. "Alam niyo..." "Alam namin ni

Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang sarili ko. I won't let his personal vendetta win.​"Frost, bigyan mo ako ng sampung minuto," sabi ko habang binubuksan muli ang laptop. "I’ll overhaul the executive summary. Kung gusto niya ng perfection, ibibigay ko sa kanya nang wala siyang mahanap na butas."​Naupo ako at hinayaan ang galit ko na maging gasolina para sa bawat pindot sa keyboard. Hindi ito ang oras para umiyak o mag-eskandalo. Kailangan may mapatunayan ako, na hindi pucho-pucho ang presentation namin. Pinagpuyatan namin 'to.Inayos ko ang bawat graph, nire-check ang bawat decimal point, at siniguradong bawat risk mitigation strategy ay hindi lang realistic, kundi hindi matatanggihan.Nandoon ang ilan sa investor at board mamaya kaya hindi ko hahayaang maibasura 'to.Eksaktong tatlumpung minuto ang lumipas nang bumalik kami sa conference room. Nanatiling tahimik ang mga investors, ganun din ang board. Ramdam ang tensyon sa pagitan ng CEO at ng COO, lalo sa akin.​Tumay

"Hindi mo ba siya nami-miss?"Natigilan ako sa tanong ni Nadia. Dahan-dahan kong ibinaba ang wine glass ko at tumingin sa labas ng kumpanya.It's been six years since Ninong Radleigh left. Akala ko isa o hanggang tatlong taon lang siyang mawawala, pero hindi, umabot ng anim na taon. I don't know why I'm still waiting despite everything that happened.No'ng malaman kong hindi ko pala siya tunay na ninong at plano lang pala ang lahat, iyak lang ako nang iyak. I regret everything, but it was already too late. But I accepted that maybe, if we were really meant to be together, we would see each other again someday.When Lola told me that I was actually supposed to marry him, that all those ninong things were part of Radleigh's plan, na para hindi ako mapilitan na pakasalan siya. Gusto raw muna niyang makilala namin ang isa't isa nang maayos. But now, it feels different. It still hurts. Masakit pa rin.I used to love him so much, so much that I didn't even care that he was my supposed ninon

Six years. Six long years… pero wala pa ring nagbago sa mukha niya. Siguro mas lalong gumwapo. Still the same sharp jaw. The same dark eyes. The same man who once loved me with all his heart, and now I'm hurting because I’m no longer the woman he loves.​"But you just told them I am," sagot ko nang mahina.​His eyes darkened. "That was for convenience."​Tumawa ako nang mahina. "Ah. Convenience."​Saglit akong tumingin sa kamay niya. May singsing. Hindi ko alam kung engagement ring iyon o hindi, pero sapat na iyon para kumirot ang dibdib ko.​"So… are you happy?" tanong ko. Hindi ko alam kung bakit ko pa iyon tinanong.​Sandaling natahimik si Rad. Then he answered, "Are you?"​Natigilan ako. Of all the things he could say… that was his answer.​Napangiti ako nang pilit. "I'm doing well," sabi ko. "I have friends. I have work. I have a life."​His gaze sharpened. "But are you happy, Bea?"​Hindi ako nakasagot. Because the truth was, I stopped knowing the answer the day he left. Nag-iwa

Napatigil ako sa pagsalin ng juice sa pitcher nang marinig ko ang sinabi ni Rad.“Pasensya ka na sa inasal o sinabi ng kaibigan ko. Pagsasabihan ko na lang siya.”“I don’t know how you guys bond, but you can’t treat someone that rudely,” he said calmly, but I could feel the irritation in his tone.Hindi ko alam kung bakit bigla akong nanlamig. Maybe because of the way he was speaking to me.I bit my lower lip, trying to stop my lips, my whole body, from trembling. Kung alam ko lang na mangyayari ’to, hindi ko na sana sila inimbitahan. Nakinig sana ako kay Nadz nang hindi nauuwi sa ganito.Nadz was right all along. This was torture… and painful.“Ako na ang magso-sorry para sa kanya,” I said calmly, though my voice trembled in a way that made it hurt even more, realizing that maybe… wala na siyang nararamdaman sa akin.“As expected, Bea.”Pumanting ang tenga ko sa sinabi niya.Anong ibig niyang sabihin? That all my friends are like that? That he was judging them? Her?Biglang kumulo an