My Possessive Zillionaire Ninong (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

Nakaready na ang banana boat sa dalampasigan. Nakasakay na rin sina Nadz, Kell, at Xavier at ngayon—shiìt! Bakit parang nenerbyos ako?​Lumusong na ako sa tubig at napasinghap nang biglang higitin ni Radleigh ang kamay ko para mapayakap ako sa kanya mula sa likod.​"Oh, that was fast," puna ni Nadz na may halong panunukso. "Ready na ready na!" sigaw pa nito dahilan para mapapikit ako sa hiya. Napakakalog talaga ng babaeng ito. "Ready na yumakap—ay char!"​Bwisit talaga!​And what's worse, nang umandar na ang speedboat na humihila sa amin, habang mahigpit akong nakayakap kay Radleigh, naramdaman ko ang paghawak niya sa magkabila kong hita para ipirmi ako sa pwesto ko. Napamûra na lang ako nang biglang kumabig ang driver at kami ang unang nahulog sa tubig.​"Hoy!" tawa ni Nadz sa amin habang nakalingon sa pinagbagsakan namin. "Sinasadya niyo yata 'yan!"​Mabuti na lang at marunong akong lumangoy, at nandiyan naman si Radleigh para alalayan ako. Pagkaahon namin sa tubig, humarap siya sa

"Saan ka pupunta?" nakataas ang kilay na tanong ni Nadz. "Don't tell me lalabas ka ng ganitong oras?"​Nilingon ko siya habang isinusuot ang aking robe. "Oo, bakit, hindi ka ba sasama? Uuwi na tayo bukas. Let's make the best of it. Sulitin na natin."​Ngumiwi siya. "Kaka-lotion ko lang, bwisit ka!"​"Kasalanan ko ba?" tinalikuran ko na siya at lumabas.​Akala ko hindi siya susunod, pero mas nauna pa siyang nakalabas sa akin. Paglabas namin ng hotel, sinalubong kami ng malamig na ihip ng hangin. Napayakap ako sa sarili, ganoon din si Nadz, bago kami sabay na natawa na parang mga sira-ulo.​Bababa na sana kami nang makita namin sina Radleigh, Xavier, at Kell na tila may seryosong pinag-uusapan. It must be related to work, sa expression pa lang nila, malalaman mo na.​"Siya nga pala," baling sa akin ni Nadz. "Umuwi na si Chia kanina. Lumalala raw ang sakit kaya sinundo na siya rito."​"H-Ha? Eh, bakit nandito pa si Rad?" takang tanong ko.​"Nawawala kayo kanina, paano siya makakasama?"

Pagdating namin sa apartment, nakatulog agad kami sa sobrang pagod. Hindi ko na pinansin ang mga notifications na kanina pa sumusulpot sa phone ko. Hindi ko na rin muna inisip si Radleigh. Saka ko na lang siya susuyuin kapag binalikan na ako ng ulirat. Sa ngayon, pagod na pagod na ang katawang-lupa ko sa biyahe at sa lahat ng nangyari sa Batangas.​Gabi na nang sabay kaming magising ni Nadz. Dahil parehong kumakalam ang sikmura namin, nag-decide kaming lumabas para magkape at doon na rin kumain ng dinner. Hindi namin inaasahan na makikita namin si Xavier sa mismong restaurant na pinuntahan namin. Ang ending, nalibre pa kaming dalawa. Tumanggi kami noong una, but he insisted, kaya wala na kaming nagawa kundi ang magpasalamat.Habang naghihintay ng aming order, naging masinsinan ang usapan namin. Ikinukwento ni Xavier ang mga pinagkakaabalahan niya sa labas ng pakikipag-partner sa kumpanya ni Radleigh. He’s actually into sustainable architecture and planning to build a non-profit schoo

Pagkalipas ng ilang linggo, napansin ko ang isang pamilyar na kotseng pumarada sa tapat ng aming bahay. And when I saw who it was, I immediately ran towards them.​"Nadz! Kell! Frost! Dyson!" Napatakip ako ng bibig nang makilala ko silang lahat. "W-Why are you guys here?"​I didn’t expect them to come all the way to this remote place. In an instant, it felt like I forgot the pain I had been carrying for weeks. I immediately pulled them into a tight hug, deeply feeling how much I had missed the people who had become my family in Manila."Teh! Akala mo ba matatakasan mo kami? Hinding-hindi!" tili ni Nadz habang niyayakap ako pabalik.​Inaya ko silang pumasok sa loob ng aming munting bahay. Proud ko silang itinuor sa bawat sulok nito, lalo na’t kaka-renovate lang nina Lolo at Lolo sa tulong ng mga ipinadala kong pera noon. Even though it was simple, the warmth of home was felt in every corner of the wooden and cement house. Grandma served them a hearty lunch, dishes made from ingredient

Kinabukasan, kinausap ko sina Lolo at Lola. Sinabi ko sa kanila na mas mabuting sumama na lang sila sa akin sa Maynila, at kung sakaling magpasya silang bumalik, laging bukas ang apartment na binili ko para sa kanilang dalawa.​Sumang-ayon naman sila, pero susunod na lang daw sila pagkatapos ng anihan ng mais na pinamamahalaan ng pinsan ko.​Palabas na sana ako ng kwarto nila nang marinig ko ang mahinang boses ni Lolo.​"Mabigat ba ang pinag-awayan niyo ni Radleigh, apo?" Natigilan ako sa tanong niya. "Dito siya natulog kagabi sa papag. Umiiyak sa amin habang nagkukwento."​Sumikip ang dibdib ko sa narinig, pero pinigilan kong magpakita ng emosyon. "Hayaan niyo na po siya, Lo," walang-lingon kong sabi bago tuluyang lumabas.​"Sana magkaayos na kayo," habol pa ni Lola.​Hindi na ako nagtagal at tinulungan na ako ni Nadz sa pag-iimpake. Nalaman ko sa kanya na nauna nang umalis si Radleigh kaya mabilis kaming kumilos para makahabol sa biyahe.​Habang nasa daan, biglang itinigil ni Kell a