Início / Romance / Owned by Contract, Tied by Fate (SPG) / Capítulo 11 - Capítulo 20

Todos os capítulos de Owned by Contract, Tied by Fate (SPG): Capítulo 11 - Capítulo 20

33 Capítulos

Chapter 11 : Sa Gitna ng Katahimikan

(Serena’s POV) Mainit pa rin ang balat ko. Kahit natapos na ang lahat, parang umaalon pa rin sa katawan ko ang init na iniwan ng bawat halik at bawat pag-angkin ni Damien. Nakayakap ako sa dibdib niya, ang pisngi ko’y nakasandal sa kanyang pawisang katawan. Tahimik lang siya, marahang humihinga, ngunit ramdam ko ang bigat ng kanyang bisig na nakapulupot sa akin—parang ayaw niya akong pakawalan. Sa loob-loob ko, parang sumasabog ang isip ko. Ano’ng nagawa ko? Ang kontrata’y isa lamang kasunduan, ngunit kagabi… kagabi’y hindi na iyon basta papel. Kagabi, binigay ko ang sarili ko sa kanya—hindi dahil kailangan, kundi dahil ginusto ko. Napapikit ako, pinipigil ang munting luha. Ngunit bago pa man ako makalayo sa dibdib niya, nagsalita siya. “Serena.” Napatingala ako. Ang mga mata niya’y nakatitig sa akin—hindi malamig, hindi bossy gaya ng dati. Sa halip, may kakaibang lambot at init na ngayon ko lang nakita. “You’re mine now,” bulong niya, halos parang sumpa. “I won’t let any

Chapter 12 : Sa Gitna ng Apoy

(Serena’s POV) Ang katahimikan ng umaga’y tila isang panlilinlang. Akala ko matapos ang gabing iyon, magigising ako na magaan, na parang nanaginip lang. Ngunit ang sakit ng bawat himaymay ng katawan ko, ang marka ng kanyang mga labi sa aking balat, at ang init na bumabalot pa rin sa akin—lahat iyon ay nagpapatunay na totoo ang nangyari. Nakaharap ako sa salamin ng banyo, ang buhok kong magulo, ang labi kong medyo namamaga pa. Hindi ko maialis ang alaala ng paraan ng pagkuyom niya sa akin, ang titig niyang parang sinisilaban ang kaluluwa ko. Paano ko haharapin si Damien ngayong araw? tanong ko sa sarili. Ngunit bago ko pa matuloy ang pag-iisip, bumukas ang pintuan ng banyo. “Good morning.” Doon siya nakatayo, walang saplot kundi ang maluwag na pajama na halos hindi nakasara sa kanyang beywang. Ang katawan niya’y nakalitaw pa rin—matikas, perpekto, at nakakapanghina ng tuhod. “D-Damien,” pautal kong sambit. Lumapit siya, marahang nakakunot ang noo. “You’re avoiding me.” U

Chapter 13 : Sa Bawat Paghina ng Tanggulan

(Serena’s POV)Akala ko matapos ang sunod-sunod na init na dinulot ng mga gabing iyon, babalik ako sa dati—sa malamig na kontrata, sa kasunduang walang puso, walang emosyon. Ngunit ngayong nakahiga ako, nakapulupot ang kanyang mga braso sa akin, ramdam ko ang bigat ng kanyang paghinga sa aking batok, parang hindi na ito basta kasunduan.Wala na akong takas.Serena Navarro, ano bang pinapasok mo?Sinubukan kong bumangon nang dahan-dahan, ngunit hinila niya ako pabalik, mahigpit na yakap na parang ayaw niya akong pakawalan.“Stay,” garalgal niyang bulong, nakapikit pa ang mga mata.“Damien…” mahina kong tugon. “Kailangan kong bumangon.”“No.” Dumilat siya, diretsong tumingin sa akin. “Not yet. Stay with me.”At sa sandaling iyon, wala na akong nagawa kundi manatili.---Maya-maya, marahang dumulas ang mga labi niya sa aking balikat, pababa sa aking braso. Hindi ito marahas tulad ng kahapon, kundi mabagal, masinsinang paghalik na tila ba sinusulat niya ang pangalan niya sa bawat pulgada

Chapter 14 : Ang Apoy na Hindi na Mapapatay

(Damien’s POV)May kakaibang nangyari matapos ang huling gabi namin ni Serena.Sa bawat halik, sa bawat ungol, at sa bawat sandaling nakapulupot siya sa akin—parang may pader sa loob ko na tuluyang gumuho.Pero kasabay nito, may lumabas ding ibang parte ng pagkatao ko.Isang bahagi na hindi ko kayang pigilan—ang pagnanasa na hindi lamang magmahal kundi mag-angkin. At ngayong nakikita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama, balot ng kumot, nakayuko at parang nagtatago, lalo lamang naglalagablab ang apoy sa loob ko. “Serena.” Tawag ko, malamig ngunit mabigat ang tinig. Napalingon siya, kita ko ang pamumula ng kanyang pisngi. “Ano?” Lumapit ako, mabagal, hanggang sa mapalapit ang mukha ko sa kanya. “You don’t hide from me.” “Hindi ako nagtatago,” mahina niyang tugon, ngunit halatang halata na nag-aalangan. “Liar.” Nilingon ko ang kumot at marahan kong hinila iyon, tinanggal sa pagkakabalot sa kanya. Lumantad ang makinis at maputi niyang balat at halos mawala ang hininga ko. --- Hindi

Chapter 15 – Ang Gabing Hindi Na Mapipigilan

(Serena’s POV)Akala ko, pagkatapos ng nangyari kagabi, ay may layo na namang ilalagay si Damien sa pagitan naming dalawa. Ganoon siya palagi—init ngayon, malamig bukas. Palaging may pader, palaging may distansya. Kaya’t nang magmulat ako ng mga mata, ang inasahan ko’y wala na siya—isang malamig at malinis na kama lang ang iiwanan niya.Pero nagkamali ako.Nasa tabi ko siya.Mas higit pa—nakayakap siya sa akin. Ang kanyang braso’y mahigpit na nakapulupot sa aking baywang, para bang kung bibitaw siya’y mawawala ako. Ang kanyang mukha’y nakalapat sa balikat ko, at ang hininga niya’y mainit na sumasayad sa aking balat. Para akong nabihag, hindi ng kontrata, kundi ng isang bagay na hindi ko kayang ipaliwanag.“Damien…” halos pabulong kong sambit, mahina, parang baka maglaho ang lahat kapag nagsalita ako nang malakas.Dumilat siya. Ang mga mata niyang madilim ngunit malinaw, ay nakatuon sa akin. Hindi iyon malamig gaya ng dati, hindi puno ng kontrol. May init doon—at higit pa sa init, may

Chapter 16 : After the Fire

(Serena’s POV) Mainit pa rin ang silid kahit nakabukas ang aircon. O baka ako lang ang mainit—hindi sa katawan, kundi sa damdaming parang hindi ko kayang itago. Pagmulat ko ng mga mata, madaling-araw pa lang. Ang mga kurtina’y nakalilis, kaya’t ang ilaw ng buwan ay pumapasok at banayad na lumulutang sa ibabaw ng kama. At doon siya—si Damien. Nakahiga pa rin siya sa tabi ko, nakatalikod ngunit mahigpit ang pagkakayakap sa aking baywang. Para siyang isang kulungan na hindi ko gustong takasan. Huminga ako nang malalim, pinipilit pakalmahin ang sarili. Ngunit kahit anong pilit, hindi ko maitago ang katotohanang kaninang gabi, dalawang beses akong bumigay. Dalawang beses niyang kinuha ang lahat sa akin. At dalawang beses kong pinili na hayaan siyang angkinin ako. --- “Mine…” bulong niya kagabi, paulit-ulit. At habang inuukit ng kanyang mga labi ang bawat bahagi ng katawan ko, naramdaman kong hindi lang siya basta nagsasalita—para siyang nagmamakaawa, para siyang nagbabanta, pa

Chapter 17 – The Move

(Serena’s POV)Ang totoo, hindi ko alam kung paano haharapin ang bagong umaga. Pagkagising ko, hindi na malamig ang kama—mainit pa rin, mabigat pa rin ang bisig ni Damien na nakapulupot sa akin. Parang ayaw niya akong bitawan.Pero hindi tulad kagabi, iba na ang damdamin ko. Hindi lang kaba, hindi lang init. May kasamang pangamba.Kasi habang lalong lumalalim ang gabi naming dalawa, lalong lumalalim din ang pagkakatali ko sa kanya.---“Serena,” wika niya habang inaabot ang cellphone sa mesa. Crisp at pormal na ang suot niya, parang wala nang bakas ng kagabi. Ngunit nang tumingin siya sa akin, may ningning pa rin sa kanyang mga mata. “The car will be here in thirty minutes. Pack what you need.”Napakurap ako. “Car? For what?”“For the apartment.” Diretso. Walang alinlangan. “You’ll move in today. I already arranged everything.”Parang naipit ang dibdib ko. “Damien, hindi mo pwedeng—”“Serena.” Mas lumalim ang tono niya. Hindi ito boses ng isang CEO na nakasanayan kong malamig. May hal

Chapter 18 : Sa Gitna ng Sarap, May Banta

(Serena’s POV)Pagmulat ng mga mata ko kinabukasan, hindi agad ako nakabangon. Parang inuulit ng katawan ko ang lahat ng nangyari kagabi—ang bawat haplos, bawat halik, bawat marahas pero nakakalasing na pag-angkin ni Damien.Sa unang pagkakataon, naramdaman kong may tahanan ako. Hindi dahil sa magarang apartment, kundi dahil sa kanya. Pero kasabay nito, may kumakagat na kaba sa loob ko.---“Good morning.”Naramdaman ko ang bigat ng kama nang humiga si Damien sa tabi ko, bagong paligo, nakasuot ng puting robe. Basa pa ang kanyang buhok at naamoy ko ang halimuyak ng sabon sa kanyang balat.Marahan siyang yumuko at hinalikan ako sa pisngi, pababa sa leeg. “You’re awake.”Napasinghap ako. “Damien… stop. It’s morning.”Pero hindi siya tumigil. Sa halip, mas diniinan niya ang halik, ang dila niya’y dumulas sa leeg ko, pababa. “Exactly. Morning is the best time…”Hindi ko napigilang mapapikit. Ang kamay ko’y kumapit sa kanyang balikat. “You’re insatiable…”“You make me this way.”---Mabili

Chapter 19 : Ang Pagharap

(Serena’s POV)Nakatayo ako sa gilid ng lobby ng kumpanya, pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling pumasok at lumabas. Kinuha ako ng driver ni Damien para ihatid sa opisina niya—dahil siya raw mismo ang nag-utos.Pero habang hinihintay ko siya, may malamig na presensya akong naramdaman sa aking likuran.“Ah, so you’re the reason he doesn’t return my calls anymore.”Napatigil ako. Dahan-dahan akong lumingon, at doon ko siya nakita.Isang babae—matangkad, elegante, naka-high heels at fitted na dress na parang hinulma para ipakita ang bawat kurba ng katawan niya. Ang buhok niya’y maiksi at sleek, at ang kanyang mga mata’y matalim, puno ng kumpiyansa at panlilibak.“I’m sorry… do I know you?” mahina kong sagot, kahit ramdam kong nanginginig ang tuhod ko.Ngumiti siya, malamig. “Oh, you don’t. But you should. I’m Camille. Damien’s first.”Parang may sumampal sa akin. Hindi dahil sa mga salita niya, kundi sa paraan ng pagkakasabi—punong-puno ng pag-aangkin.---“Damien doesn’t talk about

Chapter 20 : Ang Simula ng Lihim na Plano

(Serena’s POV)Tahimik ang buong unit nang magising ako kinabukasan. Ang mga kurtina’y kalahating nakabukas, at ang liwanag ng umaga’y dahan-dahang pumapasok sa loob. Sa tabi ko, naroon pa rin si Damien—nakahiga, nakayakap sa akin na para bang ayaw akong bitawan kahit sa panaginip.Napangiti ako, kahit papaano. Pero kasabay ng ngiti’y ang bigat ng alaala kagabi.Si Camille.Ang mga salitang binitiwan niya.Ang titig niyang parang nananalo na bago pa man magsimula ang laban.Naramdaman ko ang banayad na paggalaw ni Damien. Dumilat siya, at agad na nagtama ang mga mata namin. Hindi niya ako binitiwan. Sa halip, mas lalo pa niyang hinila ang katawan ko palapit.“Good morning,” mahina niyang bulong, paos pa ang boses dahil sa antok.“Good morning…” sagot ko, halos pabulong din.Sandali kaming natahimik. Tanging tibok ng puso ko lang ang naririnig ko.“Damien…” maingat kong simula. “What if she comes back? What if Camille really tries to destroy this… us?”Nakita ko ang pagbabago sa kanyan

ANTERIOR

PRÓXIMO

ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

DMCA.com Protection Status