All Chapters of รอยรักร้าว: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มนิ่งขึง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง พฤติกรรมของหล่อนไม่สมควรจะให้ลูกรู้ด้วยซ้ำไปว่ามีแม่ที่ชื่อเกวลิน แม้จะห่างไกล แต่ ‘ข่าวคาว’ ของหล่อนถูกส่งถึงเขาเสมอ ไม่อยากรู้แต่ก็ต้องรู้ เพราะต่อให้เขาหย่าร้างกับหล่อน ทว่าสัญญาที่เคยให้กับนายกอบบุญ บิดาของเกวลินยังค้ำคอเขาตลอดไป ดูแลหล่อนไปจนกว่าใครสักคนจะตายจากกัน “ช่วงนี้คงไม่ได้ ผมไม่ว่าง” “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนไปหาลูกเอง” สาวงามแสยะยิ้ม หล่อนสะใจที่ทำให้เขาโกรธ โมโหแต่ทำอะไรหล่อนไม่ได้ ผู้ชายรูปหล่อ หยิ่งทะนง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมศิโรราบต่อหล่อน ทั้งที่ไม่เคยรักหล่อน ไม่เคยแยแส และคงไม่คิดจะแตะต้องหล่อนด้วยซ้ำ หากว่าหล่อนไม่แกล้งใส่ยาปลุกอารมณ์ลงไปในไวน์ขวดนั้น ดุษิตาก็คงไม่เกิดมาเป็นบ่วงคล้องหล่อนกับเขาเอาไว้อย่างดิ้นไม่หลุด หมดสิทธิ์กลับไปหาคนรักเก่า ถ้าไม่ทำเช่นนั้นดลภาคย์คงไม่อยู่กับหล่อนจนถึงห้าปี บางทีเขาอาจจะขอหย่าตั้งแต่ปีแรกด้วยซ้ำไป แต่มันช่วยไม่ได้ ในเมื่อมีผัว แต่ผัวไม่เคยแยแส แล้วทำไมหล่อนจะต้องทนทำดีให้ผัวหันมามองด้วยเล่า สู้ไปหาเอาจากคนอื่นไม่ได้ ทันใจกว่าเยอะ “อย่าทำให้เรื่องมันวุ่นว

หญิงสาวชะงัก เมื่อจู่ๆ ดลภาคย์ก็เอ่ยออกมาราวกับเข้ามานั่งในใจหล่อน “ทำไม พี่พูดตรงใจเหรอ” เขาถามยิ้มๆ ทำให้หญิงสาวนึกหมั่นไส้ “ก็ดีกว่าอยู่กับพวกผู้ชายใจโลเล รักเผื่อเลือกไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวกระซิบตอบ ดวงตาที่สบตาคมกริบเชือดเฉือน แต่ริมฝีปากแต้มยิ้ม แต่แทนที่ดลภาคย์จะโกรธที่ถูกจิกกัด เขากลับยิ้มออกมาอย่างหมายมาด โดยเฉพาะดวงตา ยามมองหญิงสาวนั้นบอกชัดว่าเขาไม่มีวันปล่อยหล่อนหลุดมือเป็นครั้งที่สองแน่นอน “บังเอิญว่าพี่ไม่เคยรักเผื่อเลือก และไม่เคยโลเล พี่รักใครรักจริง ผู้หญิงที่พี่รักมีคนเดียวและรักมาจนถึงตอนนี้ด้วย” หญิงสาวเบ้ปากทันทีที่เขากล่าวเช่นนั้น “คนหน้าไม่อาย พูดอะไรไม่อายปากตัวเอง” “อายทำไม พี่พูดเรื่องจริง” “ฮึ!” หญิงสาวสะบัดหน้าหนี นึกหมั่นไส้จนอยากจะกรี๊ดใส่ เขายังมีหน้ามาพูดแบบนี้กับหล่อนได้ยังไง ทั้งทิ้งไป ทั้งมีเมียมีลูก แล้วยังกล้าหน้าด้านพูดปาวๆ ว่าไม่เคยโลเลหลายใจ คนอะไรทุเรศที่สุด “พี่ตั้งใจเอาไว้แล้ว ว่าถ้ากิจการอยู่ตัว พี่จะยกขันหมากไปสู่ขอหมอก” รอยยิ้มบนดวงหน้าหล่อเหลาทำให้หญิงสาวต้องหลบ

เนื่องจากบริษัทนำเข้าส่งออกของดลภาคย์มีหุ้นส่วนอีกสองคน คนแรกประจำการอยู่ในเมืองหลวง อีกคนประจำการอยู่ต่างประเทศ ส่วนเขาทำหน้าที่ติดต่อกับชาวสวนโดยตรงจึงเปิดประจำการอยู่ภายในจังหวัดบ้านเกิด โดยก่อสร้างสถานที่ติดต่ออยู่ติดกับบ้านของตนเอง จึงมีชาวสวนมาติดต่อเขาอยู่ทุกวันไม่ขาด ทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ ส่วนที่อยู่ต่างจังหวัดเขาจะส่งทีมงานออกไปติดต่อขอรับผลผลิตและให้ความรู้เกี่ยวกับการดูแลให้ได้ผลโตและสวยงามผ่านเกณฑ์ที่กำหนดเอาไว้ “ไหม พี่ฝากดูแลทางนี้ด้วยนะ หากมีเรื่องอะไรที่ตัดสินใจไม่ได้ โทร.หาพี่ได้ตลอดเลย” เภตราสั่งความกับน้องสาว ขณะเตรียมตัวเดินทางไปต่างประเทศ “ได้เลยพี่หมอก เดินทางปลอดภัยนะพี่” ดวงใจเดินไปส่งพี่สาวที่หน้าบ้าน พอดีกับที่รถยนต์ของดลภาคย์ขับเข้ามาจอด “พร้อมหรือยังหมอก” เขาเดินตรงไปหา แล้วยกกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวขึ้นท้ายรถ “พร้อมแล้วค่ะ แม่ หนูไปก่อนนะ” “โชคดีมีชัย ไปถึงแล้วอย่าลืมโทร.มาหาแม่ด้วยนะ” “จ้ะ” หญิงสาวยิ้มหวานให้มารดาและน้องสาว ก่อนจะก้าวขึ้นรถยนต์ของชายหนุ่ม รถหรูของดลภาคย์เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ โ

๑๗พลั้งเภตราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หญิงสาวขยับตัวหวังจะลุก แต่บางอย่างที่อุ่นและแข็งเบียดอยู่ด้านหลัง ดึงความสนใจให้หันไปมอง ทันทีที่เห็นปลายคางเขียวครึ้ม และริมฝีปากได้รูปรับปลายจมูกโด่งเป็นสัน หญิงสาวก็ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ แต่ทันทีที่ผุดลุก เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจยิ่งกว่าครั้งแรกก็ปลุกคนที่เพิ่งข่มตาหลับลงให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง “ว้าย!!” ผ้าที่หลุดลุ่ย เปิดเผยให้คนที่เปิดเปลือกตาขึ้นมานั่งตาค้าง เพราะทันได้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่แต้มด้วยปลายยอดสีหวาน แต่เพียงเสี้ยววินาทีภาพแสนงดงามนั้นก็หายวับไปกับผ้าห่มผืนหนาที่ถูกหยิบขึ้นปกปิด “พี่ดล!” ดลภาคย์ได้สติเต็มที่ตอนได้ยินหล่อนเรียก ทั้งหยาดน้ำตาที่เอ่อออกมาทำท่าว่าจะปริ่ม ไหนจะแววตาที่มองมายังเขาอย่างผิดหวัง “เดี๋ยว ฟังพี่ก่อน” เขายกมือเป็นสัญลักษณ์ปางห้ามญาติ พลางเสยผมให้เข้าที่เข้าทาง กระทั่งเขากลับสู่สภาวะปกติและหล่อนก็ไม่ได้ตั้งท่าจะหวีดร้องโวยวายอย่างไร้เหตุผล แต่กำลังมองเขาด้วยสายตาคมวับ เตรียมเล่นงานหากเขาพูดจาไม่เข้าหู “จำเรื่องเมื่อค

๑๘ทำดีต่อกันในวันที่ยังอยู่เรื่องงานนั้นรุดหน้าไปด้วยดี แต่เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างดลภาคย์และเภตรา กลับดูเหมือนว่าจะย่ำแย่ เพราะเมื่ออยู่กันตามลำพัง ทั้งคู่ดูเมินเฉยต่อกันจนดวงใจแอบไปปรึกษามารดา “กลับมาจากดูงานคราวนี้ พี่ดลกับพี่หมอกเหมือนผิดใจกันเลยแม่” นางอุบลใช่ว่าจะไม่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของทั้งสอง แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ทำให้นางทำเพียงเฝ้ามองอยู่เงียบๆ เพราะคิดว่าอีกไม่นาน ทุกอย่างจะคลี่คลายไปอย่างที่ควรจะเป็น “เรานี่นะ ไปสังเกตอะไรนักหนา ตั้งใจทำงานให้ดีเถอะ ช่วงนี้งานเยอะ พวกเขาคงยุ่งๆ กันอยู่ จะให้คุยอะไรกันนักหนาจริงไหม” หญิงสาวส่ายหน้าพรืดทันทีอย่างไม่เห็นด้วย “ไม่อะ มองยังไงหนูก็เห็นว่ามันผิดปกติ” “พอเถอะ ถ้าพวกพี่เขามีปัญหาจริงๆ มันก็คงไม่นานนักหรอก เอ็งน่ะ ไปดูกล้วยหรือยัง อีกไม่กี่วันเขาจะมาตัดแล้ว” “ไปดูแล้ว งวดนี้ตัดได้เยอะอยู่แม่” นางอุบลพยักหน้า จากนั้นจึงผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินหนีไปหลังบ้าน ทิ้งลูกสาวคนเล็กให้ขบคิดถึงเรื่องของพี่สาวอยู่เพียงลำพัง ช่วงเย็นของวันศุกร์ ดลภาคย์ขับร