รอยรักร้าว

บทนำ

“พี่หมอกๆ พี่หมอกอยู่ไหม”

เสียงร้องเรียกโวยวายและเสียงวิ่งตึงตังดังมาจากด้านล่างทำให้คนที่กำลังสวมถุงเท้าเป็นอย่างสุดท้ายเงยหน้าขึ้น คิ้วโก่งงามได้รูปโดยไม่ต้องเสียเวลาตกแต่งขมวดเข้าหากันแล้วส่ายหน้าอย่างระอาใจเมื่อน้องสาวคนเดียวโหวกเหวกแต่เช้า

ร่างเพรียวบางในชุดทะมัดทะแมง เสื้อเชิ้ตสีตุ่นๆ กับกางเกงยีนสีซีดตัวเก่งก้าวตรงไปยังประตูห้อง และเมื่อเปิดออกก็พบว่าน้องสาวตัวดียกมือกำค้างอยู่หน้าห้อง ฝ่ายนั้นยิ้มกว้างพร้อมลดมือลงแล้วยื่นออกมาจับมือหล่อนไปแทน

“พี่หมอก!”

“อะไรกัน” เภตรานิ่วหน้าคล้ายจะเอ็ดน้องสาวในที ดึงมือกลับไปปิดประตู ในขณะที่อีกฝ่ายยังตามมาเขย่าแขนราวกับเพิ่งพบเจอเรื่องตื่นเต้นมาก็ไม่ปาน...

“พี่ดลกลับมาแล้ว! ตอนนี้อยู่กับแม่ที่คอกหมู หนูยังไม่ทันได้เจอจังๆ หรอก แต่พอเห็นลงจากรถก็รีบมาบอกพี่ที่บ้านเลย”

ชื่อที่หลุดจากปากของน้องสาวทำให้เภตราหัวใจแกว่ง แต่แล้วความรู้สึกโลดลิ่วก็หล่นวูบเมื่อคิดถึงความจริงข้อหนึ่ง...

ใบหน้างามฉายแววตระหนกชั่วครู่ก่อนเรียบลง ดวงตาที่เบิกกว้างไหวราวระลอกคลื่นหลุบหลบ ก่อนจะสบตาน้องสาวที่มองมาอย่างตั้งใจอีกครั้งพร้อมบอก

“วันนี้ไหมอยู่ช่วยแม่ที่คอกก็แล้วกันนะ พี่จะออกไปดูสวนเอง”

มือเล็กถูกแกะออกพร้อมกับร่างระหงปราดเปรียวของพี่สาวที่ก้าวนำหน้าไป ไม่มีแม้คำไถ่ถามถึงใครบางคนที่เพิ่งกลับมาหลังจากไปอยู่ที่อื่น ซึ่งนานครั้งจะกลับมาเสียที...

“พี่หมอก แล้วไม่ลงไปเจอกับ...”

เภตราหันขวับ ดวงตาที่เรียบลึกเมื่อครู่วาววับขึ้นจนผู้เป็นน้องหุบปากฉับ พลันชะงักหยุดเดินตามในทันที

“อย่าลืมไปช่วยแม่” ย้ำเพียงแค่นั้นก่อนหมุนตัวหันหลังตรงไปยังบันได แล้วซอยเท้าลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนเป็นน้องต้องเดินตามไปมองด้วยใบหน้าเจื่อนๆ พร้อมถอนหายใจเฮือก

“เกือบโดนพี่หมอกเบิ้ดกะโหลกไปแล้วไหมล่ะเรา” ดวงใจพ่นลมหายใจพรืด พลันดวงตาก็หม่นลง “โธ่พี่หมอกนะพี่หมอก ถึงกับเกลียดชังกันเลยหรือไงนะ”

หญิงสาวบ่นกับตนเองด้วยความเสียดายไม่หาย เพราะเมื่อดลภาคย์กลับมาหล่อนมีความหวัง หวังว่าเขาจะทำให้พี่สาวกลับมาเป็นเภตราที่สดใสคนเดิมได้อีกครั้ง...

ที่คอกหมู...

“ตกลงจะกลับมาอยู่บ้านถาวรแล้วใช่ไหม” นางอุบลเอ่ยถามชายหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ดวงตาสีเข้มของเขาไม่ได้กระจ่างใสเหมือนแต่ก่อน ทว่าดูสุขุมและแฝงไว้ด้วยความครุ่นคิดตลอดเวลา

“ครับ คงไม่ไปไหนแล้ว” เขาตอบพลางหันไปมองลูกสาวตัวน้อยที่กำลังเกาะคอกมองดูลูกหมูตัวอ้วนสีชมพูที่เพิ่งออกใหม่ด้วยอาการตื่นตาตื่นใจ แล้วหันมามองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า พลันเขาก็หลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิดวูบหนึ่งเมื่อฝ่ายนั้นมองมาตรงๆ

“ก็ดีสินะ จะได้มาทำสวนต่อจากพ่อของเอ็ง” นางอุบลเปรย มือก็หั่นหยวกกล้วยเพื่อผสมกับรำและอาหารให้หมูรุ่นหนุ่มสาวที่ใกล้จะขายได้อีกครั้งไปพลาง โดยไม่คิดถามถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายเลิกรากับภรรยาแล้วหอบลูกหอบเต้ากลับมาด้วย  

ชายหนุ่มเองก็ดูจะหมดเรื่องพูดไปเช่นกัน เขากวาดตามองไปรอบๆ แล้วหัวใจก็เต้นแรงเมื่อเห็นร่างระหงที่เดินแกมวิ่งมาแต่ไกล ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้หัวใจของเขาก็มีอันเหี่ยวแฟบลง

“อ้าว มาแล้วเรอะ แล้วพี่เอ็งล่ะ” นางอุบลเงยหน้าขึ้นถามถึงลูกสาวคนโตที่ไม่ได้มาด้วย ดวงใจยกมือขึ้นไหว้ดลภาคย์ยิ้มๆ ฝ่ายนั้นก็รับไหว้ ก่อนหันไปตอบมารดาว่า

“พี่หมอกบอกว่าจะไปดูสวนเอง ให้หนูมาช่วยแม่ที่คอกหมูแทน” ตอบพลางเหลือบตามองไปที่ชายหนุ่ม ทันเห็นแววตาผิดหวังวูบหนึ่ง นางอุบลมองตามแล้วผ่อนลมหายใจยาว

“งั้นก็เอาหยวกไปผสมอาหารให้หมูได้แล้ว”

ดวงใจเดินไปคว้าถังผสมอาหารมาตั้งตรงหน้ามารดา แล้วหันไปชวนดลภาคย์คุย ขณะที่สายตาก็ลอบสังเกตอีกฝ่ายละเอียดยิบ เขาหล่อขึ้นสักสิบกองเห็นจะได้ ก่อนจะมองไปยังแม่หนูน้อยในชุดกระโปรงสีเหลืองที่มีใบหน้าประพิมพ์ประพายมาทางดลภาคย์อยู่มากแล้วหันกลับมายังคนเป็นพ่ออีกครั้ง

“พี่ดลกลับมาอยู่บ้านเลยใช่ไหม หนูได้ยินลุงสนเปรยๆ เมื่อสักอาทิตย์ก่อน” เอ่ยถามแล้วรอฟังเขาด้วยหัวใจจดจ่อ เพราะลึกๆ ยังหวังให้เขาและพี่สาวกลับมาคืนดี แต่ก็รู้ว่าคงยากยิ่งกว่าสิ่งใด โดยเฉพาะพี่สาวของตนที่ชาตินี้คงไม่มีวันยอมญาติดีกับคนตรงหน้า