Semua Bab บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Bab 261 - Bab 270

“แกะเลยค่ะ แต่ปีนี้ไม่ใช่น้ำหอมนะ” หญิงสาวเอ่ยบอกอย่างไม่ให้เขาต้องลุ้น ว่าจะเป็นน้ำหอมอีกไหมพอแกะออกมาก็คือปากกาที่มีชื่อ Rinparee“เฮียเป็นหมอแล้ว มีปากกาติดตัวนะคะ เหมือนมีน้องติดใจตลอดเวลานะเฮีย”“น้ำเน่าแบบนี้เมียใครเนี่ย”“เมียหมอพัฒน์” รินลณียิ้มหวานให้เขา เอาใจเขาแหละ ก็วันนี้วันเกิดเขานี่นา“ตาย ๆ กูตายแบบนี้” ระพีพัฒน์บ่นกับตัวเอง เพราะความอ้อนของเมียที่ปกติก็มีบ้าง แต่ไม่ได้เยอะ วันนี้ดูอ้อนเป็นพิเศษ“เท่านี้ยังไม่ตายหรอก อย่าเพิ่งนะคะ”“หืม มีอะไรให้เฮียอีก”“รับรองของขวัญนี้เด็ดสุด เฮียชอบแน่นอน หลับตาก่อนค่ะ”ระพีพัฒน์หลับตาตามที่ภรรยาสาวบอก แต่ใจก็แอบตื่นเต้นนิด ๆ“เฮีย ลืมตาได้แล้วค่ะ”“น้อง...ตาย! กูตาย!!” ระพีพัฒน์บ่นกับตัวเองพร้อมตัวตนของเขาที่ตื่นขึ้นมาชูชันทะลุขอบกางเกงบ็อกเซอร์ออกมาเลยทีเดียว เพราะรินลณีมาในชุดนอนซีทรูสีแดงบางเบาพร้อมจีสตริงสีแดงเข้ม หน้าอกก็สวมด้วยบราลูกไม้บางเบาที่แทบไม่ได้ปิดอะไรนอกจากจุกตรงกลางทรวงอก ชุดสีแดงขับผิวสีขาวอมชมพูให้น่ามองยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่ตื่นเต้น รินลณีเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เธออยากมอบความสุขไม

“แล้วทำไมไม่ไปอยู่คอนโดมิเนียม จะขับรถไปกลับทำไม” รินลณีเอ่ยถามเมื่อรู้ว่าน้องชายไม่ยอมอยู่คอนโดมิเนียม แต่เลือกขับรถไปกลับวันหนึ่งเกือบหนึ่งถึงสองชั่วโมง“เออ นั่นสิ ทั้งคู่เลย” สายไหมหันไปถามทั้งรณภพและภัคณิกาที่ไม่ยอมอยู่คอนโดมิเนียม แต่กลับยอมขับรถไปกลับวันละหลายชั่วโมงถ้าเจอรถติด“ไม่เอา ติดบ้าน อยากอยู่กับแม่” รณภพกอดเอวผู้เป็นแม่ สายไหมเห็นลูกชายอ้อนก็อดใจอ่อนไม่ได้ นี่แหละที่เขาบอกกันว่า ลูกชายคนเล็กจะขี้อ้อน มันก็จริงอย่างนี้แหละ ไม่นานพ่อแม่ทั้งสองบ้านก็ขอตัว เหลือกันแค่สี่คนนั่งกันอยู่ในห้องคาราโอเกะ รินลณีซบตรงไหล่กว้างของสามี ระพีพัฒน์ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ถัดไปจากโซฟาอีกด้านคือรณภพกับภัคณิกา“เมื่อไหร่จะบอกพ่อแม่” ชายหนุ่มหันไปมองหน้าน้องสาวตัวดี“เฮีย อย่าเพิ่งบอกนะ” ภัคณิกามองหน้าพี่ชายตัวเอง เหมือนอยากจะขอโอกาสเธอ ไม่อยากบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่“แล้วแต่ละกัน โต ๆ กันแล้ว” ระพีพัฒน์หันไปมองทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นภัคณิกาหรือรณภพ จะว่าผู้ชายก็ว่าได้ไม่เต็มปาก เพราะผู้ชายดันเด็กกว่าน้องสาวตัวเอง จะว่าผู้หญิงที่แก่กว่าก็น้องสาวตัวเอง รินลณีเองก็ไม่อยากซ้ำเติ

“สวัสดีครับ ผมธันวา เป็นประธานบริษัท SSS ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พวกคุณมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทเรา แม้ว่าการฝึกงานและสหกิจศึกษาจะกินเวลาเพียงหกเดือน แต่ผมเชื่อว่าด้วยศักยภาพของพวกคุณจะสามารถนำความรู้ความสามารถมาช่วยพัฒนาองค์กรของเราได้ พวกคุณจะได้รับเบี้ยเลี้ยงการมาทำงาน อาหารเช้า อาหารกลางวันฟรี นอกจากนี้กลุ่มที่ชนะโพรเจกต์ที่เราจะให้ทำกลุ่มนั้น จะได้รับเลือกเข้าเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรเรา”เสียงฮือฮาดังขึ้นจากนักศึกษาฝึกงาน ถึงพวกเขาส่วนมากจะรู้อยู่แล้วว่าถ้าใครมาฝึกงานที่นี่แล้วสร้างผลงานดีจะได้รับเลือกเข้าทำงานที่นี่ ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลหลัก ๆ ที่นักศึกษาส่วนมากเลือกบริษัทนี้เป็นที่แรก ๆ ในการฝึกงาน แต่ก็ใช่ว่าจะได้รับเลือกทุกคน สำหรับรินลณีแล้ว ถามว่าเธออยากทำงานที่นี่ไหม เธอยังไม่ได้คิดเพราะตอนนี้อยากเรียนจบและพักผ่อนสักสองสามเดือน แล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อ อีกอย่างเธออยากถามความคิดเห็นของระพีพัฒน์ก่อนสำหรับอนาคตข้างหน้า“ขอบคุณคุณธันวามากเลยนะคะที่มากล่าวให้กำลังใจน้องนักศึกษาฝึกงานของปีนี้ อย่างไรพี่ขอแนะนำขั้นตอนการทำโพรเจกต์ของที่นี่กันก่อนนะคะ โพรเจกต์หนึ่งจะมีส

การฝึกงานของรินลณีดูจะผ่านไปได้ด้วยดี จนถึงช่วงเวลาท้ายสุดของการฝึกงานที่หญิงสาวจะต้องไปออกทริปงานเลี้ยงบริษัทที่จัดให้พนักงานทุกปี และปีนี้ก็ไปเที่ยวกันที่ระยอง“เฮีย น้องต้องไปงานเอาติ้งของบริษัท”“ก็ไปสิ”“ไปที่ระยอง ต้องค้างด้วยหนึ่งคืน”“ไม่ต้องไปเลย” ระพีพัฒน์ตาขวางขึ้นทันที จะไปนอนค้างอ้างแรมที่อื่นโดยไม่มีสามีไปด้วยได้ยังไง “เฮีย มันเป็นงาน เพื่อนเขาก็ไปกัน”“เพื่อนที่ว่ามีใครบ้าง”“ก็ยู น้ำปั่น พลอยใส”“ไอ้ยูอะนะ” ระพีพัฒน์เลิกคิ้วถาม“ใช่ค่ะ” รินลณีตอบเสียงเบามากถึงเบาที่สุด เพราะที่จำได้ เธอไม่เคยบอกว่าเพื่อนที่ไปฝึกงานด้วยเป็นใคร เธอแค่บอกว่าไม่ได้ไปฝึกงานกับกลุ่มเพื่อนสนิท“ทำไมตลอดสี่ห้าเดือนนี่เฮียไม่เคยรู้ว่าน้องฝึกงานกับไอ้ยู”“ก็มันไม่ได้สำคัญอะไร” รินลณีไม่กล้าบอกเพราะเขารู้ว่าภรัณยูเคยชอบเธอ และเธอเองก็เคยกรี๊ดภรัณยูตอนอยู่มัธยมปลาย เขาเป็นพวกขี้หึง ใครจะกล้าบอก เดี๋ยวก็โกรธอีก“น้องคิดว่าจะไม่บอกเฮียใช่ไหม” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก ก็มันเป็นอย่างที่เขาว่านั่นแหละ เธอตั้งใจจะไม่บอกเขาอยู่แล้ว แต่วันนี้ดันลืมตัวบอกเขาไป จะแก้ตัวยังไงได้“ก็น้องรู้ว่าถ้าบอก

รินลณีมองกลุ่มเพื่อนที่ฝึกงานเข้ามาทักทาย ไม่อยากเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ผับในกรุงเทพฯ มีตั้งไม่รู้กี่ที่ มันเป็นไปได้น้อยมากที่จะเจอกัน“อ้าว ยู มาแล้วเหรอ”รินลณีหันไปมองหน้าพอลลี่ที่เอ่ยทักภรัณยู“แกชวนยูมาเหรอ” รินลณีกระซิบถามพอลลี่“เปล่า ฉันลงไอจี แล้วยูทักมา เลยบอกว่ามาที่นี่ แกมีอะไร”“เปล่า” รินลณีไม่อยากจะพูดอะไรมาก เพราะไหน ๆ ตอนนี้ก็เจออยู่แล้ว คงหนีไปไหนไม่ได้“รินณี ที่แท้ก็มาเที่ยวกับเพื่อนนี่เอง” น้ำปั่นเอ่ยทักรินลณีที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างใบบัวและใบเฟิร์น“อือ มากันนานหรือยัง” รินลณีเอ่ยถามน้ำปั่น พลอยใส หิน และเป้ ซึ่งทั้งหมดก็เดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกัน“เพิ่งมา เราจองโต๊ะโน้น” โต๊ะที่เพื่อนฝึกงานจองไว้ก็ไม่ห่างจากที่พวกเธอนั่งถัดไปแค่โต๊ะเดียว ส่วนระพีพัฒน์และเพื่อน ๆ อยู่ถัดไปอีกฝั่ง ซึ่งก็ไม่ไกลจากพวกสาว ๆ“ไอ้พัฒน์ นั่นใครวะ” พายุเอ่ยถามเพื่อนเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาทักที่กลุ่มของรินลณี“กูก็ไม่แน่ใจ” เพราะความมืดทำให้เขาเองก็เห็นไม่ชัดว่าใครเข้ามาทักกลุ่มของรินลณี“ไม่มีอะไรหรอกมั้ง กลุ่มพวกนั้นก็มีผู้หญิง” ภีมเอ่ยบอกทั้งสองหมอ เพราะไม่อยากให้เพื่อนกังวลจนเกินไป“อือ ว