All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 271 - Chapter 280

เมื่อทั้งคู่จ่ายค่าปรับและค่าเสียหายให้แก่ทางร้านเรียบร้อยแล้ว ต่างคนก็ต่างแยกย้าย“คอยดูนะ กูจะแกล้งให้ฝึกงานไม่ผ่านเลย” หินบ่นทันทีที่ขึ้นรถกลับบ้าน โดยปลายสายอย่างน้ำปั่นก็ยิ้มชื่นชอบกับสิ่งที่หินทำ“มึงก็ใจเย็น ๆ ไหนบอกอยากได้ไง” น้ำปั่นเอ่ยบอกหินที่วู่วามจนเรื่องราวใหญ่โต แต่มันก็ทำให้เธอรู้ว่ารินลณีที่ทุกคนมองว่าใส ๆ น่ารัก ๆ ที่แท้ก็มีผัว ซึ่งท่าทางคงอายุไม่ได้ต่างกันมากมาย แล้วดูจากการแต่งตัวก็คงไม่ได้ร่ำรวยอะไร เห็นใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนธรรมดา“เล่นตัวอย่างกับคนไม่เคย” หินเอ่ยอย่างโมโหกับเรื่องที่เกิดขึ้น ปกติเขาเองก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงง่าย ๆ แต่ยอมรับว่ารินลณีสวยถูกใจเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เพราะภรัณยูคอยหวงก้างอยู่“มึงก็ทำให้มันติดใจลีลามึงสิ” น้ำปั่นออกความคิดให้เพื่อนที่ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา เพราะเธอและเขาคือ Friend with Benefits ที่มีอะไรกันโดยไม่ผูกพันทางใจ“หึ กูทำแน่ถ้ามีโอกาส เดี๋ยวไปหาที่ห้อง” หินวางสาย หลังจากนั้นรถก็พุ่งทะยานไปยังจุดหมายคือห้องของน้ำปั่น ซึ่งเขาเป็นคนจ่ายค่าเช่าให้เธอทุกเดือน แต่มันก็คุ้มเพราะไม่ต้องเสียเวลาออกไปหาโรงแรมนอนกัน แ

หญิงสาวทั้งสามไม่ได้โง่เกินไปว่าตอนนี้เหตุผลอะไรที่ทำให้ทั้งสามคนนี้เข้ามาอยู่ในห้องนี้“เสี่ยบ้าเสี่ยบออะไรของแก ตาพัฒน์” กวีที่เริ่มอารมณ์ไม่ดีเพราะได้ยินเรื่องที่มีคนว่าหลานสะใภ้ ก็อดโมโหไม่ได้“อาก็ลองถามทั้งสามคนนี้สิครับ”ตอนแรกระพีพัฒน์ยังเป็นหนุ่มหล่อละมุนอยู่เลย ตอนนี้กลายร่างเป็นเสือร้ายที่พร้อมจะกัดทุกคนตรงหน้า“พวกเราเปล่านะคะ” รุ่นพี่ของน้ำปั่นปฏิเสธขึ้นทันที เด็กบ้าสองคนนี้จะทำให้เธอลำบากไปด้วย“ผมกับรินลณีจดทะเบียนกันตั้งแต่เธออยู่ปีสอง คุณคิดว่าผมซื้อรถให้เมียคันละสิบยี่สิบล้านได้ไหม” ชายหนุ่มยิงคำถามไปหาทั้งสามคน“ได้ค่ะ!” เสียงทั้งสามคนสั่นเครือ คนอย่างเขาหรือผู้ลงทุนรายใหญ่ของบริษัท คงสามารถซื้ออะไรก็ได้ เขาต้องรวยระดับไหนถึงจะเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทจดทะเบียนระดับแสนล้านได้“ผมก็ไม่อยากพูดมากหรอก คนเราไม่ได้วัดกันที่ฐานะ แต่ผมแค่จะบอกว่า ถึงผมไม่ซื้อให้เมีย แค่ลำพังรายได้ของเธอก็มีเยอะพอจะซื้อรถสิบคันได้ พวกคุณจะพูดอะไรก็คิดถึงใจคนอื่นด้วยนะครับ ไม่ใช่สักแต่พูด เห็นว่าตัวเองมีปากก็พูดไปทั่ว”“ขอโทษค่ะ” ทั้งสามคนก้มหน้ากล่าวคำขอโทษ“คนที่คุณควรไปขอโทษคือเมียผม” เขา

“พอลลี่ ฉันไปกับแกนะ” รินลณีโทร.ไปบอกพอลลี่“อ้าว ทำไมอะ” พอลลี่เอ่ยถาม“เฮียพัฒน์จะไปรับกลับ”“ผัวแกนี่โคตรหวง โคตรคลั่งรัก ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะข้าวใหม่ปลามัน แต่พ่อหมอของเราเนี่ย สองปีแรงดีไม่มีแผ่วเลยนะ” พอลลี่อดแซวไม่ได้ ในความคลั่งรักและเอาใจของคุณหมอระพีพัฒน์ เขาใส่ใจรินลณีตลอดไม่มีตกเลยจริง ๆบ้านภรัณยู งานเริ่มตั้งแต่หนึ่งทุ่ม ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจัดงานวันเกิดในผับกัน แต่ภรัณยูกลับจัดงานวันเกิดที่บ้าน ซึ่งงานวันเกิดก็จัดในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ เพื่อน ๆ ที่มางานวันเกิดมีประมาณเกือบสามสิบคน ทั้งผู้ชายผู้หญิง ส่วนมากก็เป็นเพื่อนในเอกทั้งนั้น“สุขสันต์วันเกิดนะยู” รินลณียื่นของขวัญวันเกิดให้ชายหนุ่ม จริง ๆ เธอเกือบลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิดเขา ของขวัญที่นำมาให้ก็เพิ่งจะไปเลือกซื้อกันก่อนมางานนี่เอง“ถ่ายรูปกัน เราขอถ่ายรูปกับเธอสองคนได้ไหม”ภรัณยูเอ่ยถามรินลณี ซึ่งรินลณีก็ยิ้มและพยักหน้าทันที เขาหยิบมือถือเปิดกล้องหน้าแล้วยื่นออกไปสุดแขน ภาพในหน้าจอคือสองหนุ่มสาวในชุดนอน ภรัณยูกดถ่ายรัว ๆ ไปหลายรูป นี่คงเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้เห็นเธอในชุดนอน และเป็นโอกาสเดียวที่

“น้องกลับเถอะ เฮียง่วงนอนแล้ว” คุณหมอหนุ่มหันไปอ้อนเมียสาวที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่ด้านข้าง ก็เมียเขาน่ารักแบบนี้ จะไม่ให้หวงได้ยังไงหลังจากร่ำลากันเรียบร้อย เพียงไม่นานทั้งสองก็มาอยู่บนห้องนอนของชายหนุ่ม รินลณีอาบน้ำและใส่ชุดนอนใหม่“ไหนว่าง่วงนอนไง ทำไมยังไม่นอนอีกคะ”“ง่วงที่ไหน แค่หาข้ออ้างพาเมียกลับบ้าน” ระพีพัฒน์เอ่ยตอบเมีย ในขณะที่หน้าก็ซุกอยู่ตรงซอกคอขาวเนียนของคนตัวเล็กในอ้อมกอด“เฮียอย่าซนสิ” รินลณีตีมือของคนที่ตอนนี้กำลังเคล้นคลึงส่วนอ่อนไหวของเธอ“ซนที่ไหน ตอนนี้เฮียไม่อยากนอนแล้ว อยากทำอย่างอื่นมากกว่า”“อืม...เฮีย”คนโดนปลุกก็อ่อนปวกเปียกเพราะความเคยชินและความเก่งกาจของเขา บทรักของเขาทำให้สุขสมได้ทุกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าเดี๋ยวนี้เธอเหมือนเสพติดเรื่องนี้ไปเสียแล้ว ซึ่งเขาก็บอกเธอเองว่ามันเรื่องปกติของชีวิตคู่ เรื่องเซ็กซ์ก็สำคัญพอ ๆ กับการกินข้าวนั่นแหละคือ...ต้องกินให้อิ่มและกินทุกวัน“เฮีย...ขา” เสียงหวานเรียกชายหนุ่มที่กำลังดูดดื่มกับหน้าอกของเธอ เดี๋ยวนี้แค่ได้กลิ่นเธอ ของก็ขึ้นแล้ว ถามว่าหื่นไหม มันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเขา“คิดถึง” คนโดนบอกคิดถึงอดหมั่นไส้ไม่ได้ เพิ่งจะ

“ว่าแต่ได้กันมากี่ครั้งแล้วคะเฮีย” “โอ๊ย! ใครจะไปนับไหว” คำถามของรินลณีเล่นเอาระพีพัฒน์หน้าแดงขึ้นมาบ้าง“ฮ่า ฮ่า เฮียก็อายเป็นเหมือนกันนะเนี่ย”“น้องทะลึ่งอะ”“ก็เฮียทะลึ่งก่อน โอ๊ย หยิกแก้มน้องทำไมเนี่ย”“มันเขี้ยว น่ารัก” ว่าแล้วเขาก็จูบเธออีกรอบ“กลับคอนโดก่อน แล้วค่อยไปบ้านแม่นะคะ”“จ้า อย่างไรต้องไปจัดหนักนักศึกษาอยู่แล้วปะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ออกรถ จุดมุ่งหมายคือคอนโดมิเนียมของชายหนุ่มหลังจากจัดการกับนักศึกษาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันกลับบ้านที่ชานเมือง“เฮีย อยากถ่ายพรีเวดดิ้งธีมไหนคะ”“เราถ่ายอะไรไปแล้วบ้าง” ระพีพัฒน์เอ่ยถาม เขากับเธอถ่ายพรีเวดดิ้งรอบนี้ไม่แน่ใจว่ารอบที่เท่าไร พวกเขาจะถ่ายรูปกันบ่อย แล้วก็คิดว่าจะเอาภาพพวกนั้นไว้ใช้ในงานแต่งงาน แต่ถ้าถ่ายจริงจังก็คงเป็นเมื่อตอนปิดเทอมใหญ่ที่รินลณีอยู่ปีสองหรือตอนที่เขาจบ“ถ่ายมาจนจะครบทุกธีมแล้ว รอบนี้ไปทะเล ถ่ายชุดว่ายน้ำดีไหมคะเฮีย”“ไม่ได้”“เฮีย ไปทะเลก็ต้องชุดว่ายน้ำไหม” จริง ๆ เซตการถ่ายครั้งนี้ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เป็นการแต่งงานตามสมัยนิยมเพราะชุดพื้นเมืองทางเหนือและชุดไทยถ่ายเสร็จแล้ว จะมีใครเหมือนพวกเขาไหม ที่เตรียม