All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 281 - Chapter 290

“เออ รีบไปเปลี่ยนชุดแล้วมาโซ้ยส้มตำกัน”“เค แป๊บ ๆ แก” รินลณีบอกเพื่อน ทั้งเธอและระพีพัฒน์นำของไปเก็บเรียบร้อย จากนั้นก็แยกย้ายต่างคนต่างไปหาเพื่อนของตัวเอง ผู้ชายนัดกันดื่ม ส่วนสาว ๆ เวลานี้คงไม่ได้ออกไปไหน ถ้ากินเสร็จก็คงเรียนคณิตศาสตร์ วิธีเรียนก็ไม่ยาก มีสองแบบคือเรียงเลขให้ครบสามตัว และอีกแบบคือเลขหรือตัวอักษรเดียวกันให้ครบสามใบ จากนั้นก็มีใบหนึ่งไว้น็อก แค่นี้ก็เป็นอันจบ เล่นง่าย ๆ บางคนชอบว่ามันยาก ไม่ยากเลย แล้วสนุกมากด้วย“แกจะสั่งอะไรเพิ่มไหม” ใบบัวหันไปถามรินลณีเมื่อมาถึง อาหารที่มีก็พวกส้มตำทะเล อาหารทะเลลวกจิ้ม เท่านี้ก็เพียงพอ“เท่านี้พอแล้ว” รินลณีบอกเพื่อน“แกมาก็ดีแล้ว ฉันมีเรื่องจะเมาท์” พอลลี่ทำท่ากระตือรือร้นที่จะเล่าเรื่องซึ่งไปรู้ไปเห็นมา“มีอะไร” รินลณีหันไปถามพอลลี่“อดีตของแกจะแต่งงาน”“หืม...อดีตของฉัน?” รินลณีขมวดคิ้ว“ก็ไอ้พี่วินไง นางจะแต่งงานกับพี่เชอร์รี่”“จริงเหรอพอลลี่ แกรู้ได้ไง” ใบเฟิร์นถามขึ้น ในขณะที่รินลณีกำลังตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน“ฉันมีรุ่นพี่สนิทกับพี่เชอร์รี่ ได้ยินว่าจะแต่งกันเร็ว ๆ นี้แหละ”“เขาไปคบกันตอนไหน ทำไมไม่เห็น มีคนรู้ไหมว่าไอ้พี่วิ

“ไม่ต้องไปอ้อนผัวเลย มองไปโน่น ทางทะเล จะถ่ายออกไปทางโน้น” รณภพหันไปดุพี่สาว ไม่อยากเป็นให้หรอกช่างภาพเนี่ย แต่ว่าเห็นแก่รถคันเป็นสิบล้านที่พี่เขยยกให้หรอกนะถึงได้อดทนขนาดนี้“ณิกา เป็นไง” พอลลี่เอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนหันไปมองทางหนุ่มหล่อช่างภาพ“พอลลี่ดูหน้าเราสิ ริ้วรอยไม่ค่อยมีเลยนะ ดูไม่แก่ลงเลยใช่ไหม”พอลลี่ถึงกับงง เมื่อภัคณิกาตอบไม่ตรงคำถาม“อะไรของแก ฉันจะถามเรื่องแฟนเด็กของแก ไม่ได้ถามเรื่องครีมทาหน้า” พอลลี่เอ่ยบอกอย่างเซ็ง ๆ หรือแม่นี่หัวช้าเหมือนรินลณีค่อนขอดจริง ๆ“อ้าว!...ก็เรากินเด็กไง หน้าเลยใส ไม่เคยได้ยินเหรอ กินเด็กเป็นอมตะ” ภัคณิกาทำหน้าตาใสซื่อตอบคำถามพอลลี่“อี๋...อีอวดผัว!”“อ้าว ก็พอลลี่ถามเรา เราไม่ได้อวดนะ เห็นเด็ก ๆ แบบนั้น ของจริงแซ่บมาก” ภัคณิกาป้องปากกระซิบกระซาบพอลลี่ แล้วส่งสายตาหวานเยิ้มส่งไปให้ช่างภาพจำเป็นที่ตอนนี้กำลังยืนบนเก้าอี้เพื่อเก็บภาพมุมสูง“อีเฟิร์น...อีนี่...อีกามันอวดผัว” พอลลี่หันไปฟ้องใบเฟิร์นที่นั่งข้างเธอ“อืม” ใบเฟิร์นครางรับพอลลี่แบบไม่สนใจเท่าไร เพราะตอนนี้เธอกับพี่หมอพายุกำลังดูน้องหมาผ่านกล้องวิดีโอที่บ้าน เพราะน้องหมาตัวนี้เป็นตั

“น้องดูนี่” รินลณีรับมือถือของระพีพัฒน์มาดู เป็นภาพที่เธอนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟกับนาวิน หลายรูปเป็นรูปจริง แต่ที่ไม่ใช่รูปจริงคือภาพที่เธอกับนาวินกำลังเดินเข้าโรงแรม“เฮ้ย! เฮีย นี่ไม่ใช่รูปจริง น้องไม่ได้ไปโรงแรมกับพี่วินนะคะ”“เฮียรู้ แต่ทำไมน้องไม่บอกเฮียว่าไปเจอนาวิน”“น้องกลัวเฮียโกรธ น้องไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วจริง ๆ นะคะ เขาจะบวชก็เลยมาขออโหสิกรรม”“มันควรจะมาขออโหสิกรรมกับเฮียด้วย โทษฐานที่มันจูบเฮีย”“สงสัยไม่กล้ามาเจอหน้าเฮีย คงเพราะอายแหละมั้ง เดี๋ยวเขาจะส่งการ์ดเชิญงานแต่งมาให้เราด้วย”“แต่งกับเชอร์รี่เหรอ”“อ้าว! ทำไมเฮียรู้ล่ะ”“ก็เคยได้ยินสองคนนั้นคุยกัน ทั้งสองคนมีอะไรในกอไผ่”“จริงอะ นานรึยังคะ”“นานแล้ว ตั้งแต่ตอนน้องอยู่ปีสอง”“ทำไมเฮียไม่บอกน้อง” ระพีพัฒน์ยักไหล่อย่างกับมันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่เขาต้องบอกภรรยาในเรื่องของผู้ชายอื่น และยิ่งเป็นอดีตแฟนเก่า เรื่องอะไรจะบอก“แล้วที่บอกว่า...ไปจับมาร...คืออะไรคะ”“เฮียให้เพื่อนช่วยสืบว่าใครเป็นคนส่งรูปมาให้”“แล้วตกลงเป็นใครคะ” รินลณีเอ่ยถาม เพราะเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครที่ประสงค์ร้ายกับชีวิตคู่ของเธอกับเขา“คุณห

ลมหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นรัวเร็ว หวังว่าเขาจะปล่อยเธอได้พักหายใจ แต่ระพีพัฒน์กลับจับตัวเธอพลิกคว่ำ เธอตั้งเข่าในท่าหมอบคลาน ใช่ว่าจะเป็นท่าแปลกใหม่ แต่ท่านี้ทำให้เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอเพราะรู้ว่าแก่นกายที่ใหญ่โตของเขาจะสร้างความทรมานให้เธอแค่ไหน“เฮีย...เฮีย...อ้า”เธอได้แต่ร้องเพียงเท่านั้นเมื่อเขายืนขึ้นตรงปลายโซฟา ส่วนเธอก็คลานเข่าอยู่บนโซฟา ด้วยตำแหน่งหรืออะไรทำให้มันช่างเหมาะเจาะขนาดนี้ ทันทีที่เขากดตัวตนของเขาเข้ามาในตัวเธอ ทั้งสองร้องซี้ดด้วยกันทั้งคู่เมื่อแก่นกายเขาเข้ามาในตัวเธอทั้งหมด“น้อง...ตอดแรงมาก...ซี้ด”“ก็มันลึกอะ...อ้า...เฮีย...ย” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็จับเอวของเธอล็อกแล้วโหมกระหน่ำตัวเขาเข้ามาในตัวเธอพร้อมทั้งบดส่าย นี่ใช่ไหม เขาเลยต้องยืน เพราะจะได้โชว์ลีลาได้เต็มที่ส่วนคนหมอบคลานอยู่บนโซฟาราคาแพงที่ไม่ต้องกังวลเรื่องการรับแรงกระแทกก็ร้องครางไม่เป็นภาษา น้ำหวานยังคงไหลเยิ้มลงมาตามขาขาวเนียนของเธอ ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างบีบขยำหน้าอกอวบที่แกว่งไปมาด้วยแรงกระแทก สัมผัสนั้นยิ่งเพิ่มความหรรษาให้หญิงสาวเป็นอย่างดี เธอตอบแทนเขาด้วยแรงตอดรัดที่ทำให้ชายหนุ่มร้องคราง

ช่องว่างของประตูที่ไม่ได้ปิดสนิททำให้รินลณีเห็นกิจกรรมของทั้งสองคน ทั้งสองหันหลังให้เธอ คนที่ยืนน่าจะเป็นหมอเต็นท์ เพราะเขาครางหนัก และเรียกชื่อคนที่กำลังก้มโค้งให้เขาว่า“...อ้าพัฒ...กูเสียว...อ้า”ส่วนคนที่ก้มโค้งให้หมอเต็นท์ทะลุทะลวงอยู่นั้นใส่เสื้อกาวน์คุณหมอ ด้วยความที่ห้องพักมันไม่ได้ใหญ่มาก เธอจึงเห็นป้ายชื่อที่ปักบนชุดกาวน์ชัดเจน รินลณีใช้มือปิดปากของตัวเอง น้ำตาไหลพราก“เฮีย...” เสียงแผ่วเบาที่ออกจากปากเธอ ทั้งสองคนที่ระเริงบทรักอยู่ไม่มีทางรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น รินลณีค่อย ๆ เดินลงมา ตรงไปยังรถที่เธอเช่ามา ตอนนี้เธอไม่รู้จะจัดการยังไง นอกจากโทร.หาเพื่อน“พอลลี่ ฮือ ๆ ๆ”“เฮ้ย! รินณี มึงเป็นอะไร” พอลลี่ตกใจเสียงเพื่อนที่จู่ ๆ ก็ร้องไห้โวยวาย ปกติรินลณีเป็นคนเข้มแข็งไม่ร้องไห้ง่าย ๆ“กูเห็นเฮียพัฒน์กำลังเอากับเพื่อนเขา”“เฮ้ย! จริงเหรอวะ มึงแน่ใจนะ” ไม่ใช่แค่รินลณีที่ตกใจ เพราะพอลลี่ก็ตกใจไม่ต่างกัน พอลลี่มั่นใจว่าระพีพัฒน์ไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันแน่นอน“กูไม่รู้พอลลี่ กูไม่อยากเชื่อ แต่เพื่อนเขาก็เรียกชื่อเฮียพัฒน์ แถมเสื้อกาวน์ของเขามีชื่อเฮีย ฮือ ๆ ๆ พอลลี่ กูจะทำยังไงดี”“ใจเ