บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)의 모든 챕터: 챕터 281 - 챕터 290

“ดีจัง” รินลณียิ้มให้กับเรื่องราวที่ได้ยิน เธอไม่แปลกใจเลยที่ทำไมระพีพัฒน์ถึงได้เป็นคนดีและน่ารักขนาดนี้ ก็เพราะรอบตัวเขามีแต่คนดีแบบนี้นี่เองกรุงเทพมหานคร หลังจากทำงานค่ายอาสากันเต็มสัปดาห์ ทุกคนก็กลับมายังกรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร ความโหยหาแสงสีกำลังกัดกินพวกเขา สี่สาวแซ่บแห่งวิศวะเลยนัดกันว่าวันนี้ต้องไปดื่มด่ำกับบรรยากาศแสงสีเมืองกรุงสักหน่อย“ถึงไหนกันแล้ว” พอลลี่กรอกเสียงมาตามสายหาเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้เธอมาถึงหน้าสถานบันเทิงดัง แต่ยังไร้เงาของเพื่อนสาวทั้งสามคน“กำลังจะถึงแล้ว” เสียงรินลณีกรอกมาตามสาย ในขณะที่เห็นใบบัวกับใบเฟิร์นเดินเข้ามาแล้ว“เค ๆ เหลือแต่แกคนเดียวนี่แหละ”“รินณียังไม่มาเหรอ”“กำลังจะถึง”“นี่พวกแกใส่ชุดอะไร ทำไมมันเรียบร้อยขนาดนั้น” พอลลี่เอ่ยทัก เพราะชุดที่สองสาวใส่มาคือกางเกงยีนขายาวกับเสื้อแขนยาวไซซ์ใหญ่“ถ้าไม่แต่งแบบนี้คิดว่าจะได้มาไหม” ใบบัวพูดขึ้น“คือมีผัวกันหมดแล้ว ผัวหวง คือแกจะอวดฉันว่างั้น”“ไม่ใช่อย่างนั้นพอลลี่ ก็พวกเรามีผู้เป็นของตัวเองแล้วไง เลยไม่อยากแต่งตัวเยอะ เดี๋ยวกลบความงามพอลลี่หมด”“จะบอกว่าถ้าแต่งแล้วสวยกว่าฉันงี้?”“ไม่ใช่นะพอลลี่ ไม่มี

วันเลี้ยงรุ่นก็มาถึง และระพีพัฒน์ก็ไม่ให้เธอไปด้วยจริง ๆ เขาไม่ชวนเลย ถ้าเขาชวนสักนิด เธอคงไม่รู้สึกแย่แบบนี้ ป่านนี้แล้วยังไม่กลับอีก สี่ทุ่มแล้วนะเนี่ย ไปกินเลี้ยงอะไรดึกขนาดนี้ เดี๋ยวนะ ตอนนี้เธอกลายเป็นยัยเมียน่าเบื่อไปแล้ว คิดแล้วก็นึกถึงตอนที่ตัวเองไปเที่ยวกี่ทุ่มแล้วเนี่ย ดูเวลาก็ล่วงเลยเข้าสี่ทุ่มครึ่งแล้ว เขายังไม่กลับอีก ใจหนึ่งก็อยากโทร.ตาม อีกใจหนึ่งก็ไม่กล้า เพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเนี่ย ครั้งแรกที่เขาไปงานเลี้ยงโดยไม่มีเธอ และเป็นครั้งแรกที่ไปเองโดยไม่มีเพื่อนหมอที่เธอรู้จักไปด้วยกันติ๊ด!...ติ๊ด!...เสียงกดกริ่งหน้าประตูห้องทำให้อดแปลกใจไม่ได้ว่าใครมาในเวลานี้ ปกติไม่มีใครขึ้นมานะ รินลณีดูจากจอมอนิเตอร์ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งประคองระพีพัฒน์รินลณีรีบเปิดประตู...“เมียจ๋า เฮียมาแล้ว”“เฮ้ย! น้องรินณี” ขิงเอ่ยทักรินลณีอย่างตกใจ“สวัสดีค่ะ” รินลณีสวัสดีหญิงสาว ตัวจริงของเธอสวยกว่าในไอจีเสียอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้มีคนติดตามมากมาย“น้องจำพี่ได้ไหมคะ”“เออ...เอ่อ จำได้ค่ะ พี่เป็นเอ่อ...เอ่อ...แฟนเก่าเฮีย”“หึ...มันไม่ได้บอกความจริงน้องเหรอ” ขิงเอ่ยถามรินลณี เธอยิ่งงงเข้าไ

วันถัดมาที่ลานเกียร์หน้าคณะ ทั้งสี่คนกำลังนั่งรอเวลาเพื่อจะไปรับประทานอาหารกลางวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อดตื่นเต้นไม่ได้ว่าจะมีใครมาตามหาสายรหัส รินลณีมีพี่รหัสชื่อพี่คิม ซึ่งเป็นเฮดว้ากปีนี้ ส่วนน้องรหัสของเธอคือแจ็ก เธอคนเดียวที่เป็นผู้หญิงในสายรหัส หวังว่าปีนี้จะได้ผู้หญิงมาอยู่ในสายรหัสตัวเองบ้าง แต่ก็เข้าใจนะว่าคณะนี้ผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชายอยู่แล้ว โอกาสน้อยที่เธอจะได้ผู้หญิงเป็นสายรหัสตัวเอง “รินณี ฉันได้ยินว่าหลานรหัสแกโคตรหล่อเลย”นั่นไง สิ่งที่เธอคิดก็เป็นจริง เธอไม่อยากได้สายรหัสเป็นผู้ชาย โดยเฉพาะผู้ชายหน้าตาดี เธอเข็ดตั้งแต่พี่คิม พี่รหัสของเธอแล้ว“เฮ้ย! แกรู้ได้ยังไง” ใบบัวเอ่ยถาม เพราะก็ไม่แน่ใจว่าทำไมพอลลี่รู้ดีไปเสียทุกอย่าง“ไปสืบมาแล้วน่ะสิ ส่วนน้องรหัสแกก็ผู้ชายนะ แต่ไม่หล่อเท่าน้องรหัสไอ้นี่” พอลลี่พูดขึ้นพร้อมชี้ไปทางรินลณี“ส่วนของเราทั้งคู่เป็นผู้หญิง” พอลลี่หันไปคุยกับใบเฟิร์น“อะไรวะ ไหนบอกวิศวะผู้ชายเยอะไง ทำไมสายรหัสฉันมีแต่ผู้หญิง” ใบเฟิร์นบ่นไม่จริงจัง เพราะสายรหัสเธอทั้งสายล้วนเป็นผู้หญิงทั้งนั้น ตั้งแต่พี่รหัส น้องรหัส นี่ยัง

“เฮีย...ไม่เอาน่า ไม่งอนสิ ยังไงก็ได้แต่งงานกันอยู่แล้ว แค่จัดงานแต่งเอง เดี๋ยวปิดเทอมนี้ค่อยจัดงานก็ได้”“หึ ให้มันจริงเถอะ ทำการ์ดไว้เป็นชาติ รอแค่ใส่วันที่เท่านั้นแหละ” ชายหนุ่มบ่นแบบไม่สบอารมณ์ เพราะเขาทำการ์ดไว้ตั้งแต่วันจดทะเบียนสมรส ออกแบบเองทำอะไรเองหมด ชื่อบ่าวสาว สถานที่...รอแต่ใส่เวลากับวันที่“น้องไม่หนีเฮียไปไหนหรอก นอนกอดทุกวัน” รินลณีรู้ว่าตัวเองผิด เลยต้องอ้อนออเซาะเขาหน่อย โดยการเอามือใหญ่ของเขาลูบแก้มของตัวเอง“ไม่ต้องมาอ้อนเลย กลับถึงห้องโดนดีแน่”“อุ๊ย กลัวจังเลยค่ะ...เฮียขา” รินลณีลากเสียงยาวออดอ้อนคนขับรถที่ดูตอนนี้จะเพิ่มความเร็วขึ้นมาอีกหน่อยคอนโดมิเนียมระพีพัฒน์ ทันทีที่ประตูคอนโดมิเนียมเปิด ร่างรินลณีก็ลอยหวือขึ้นไปชั้นสอง จุดหมายคือ...ห้องน้ำใหญ่“อาบน้ำก่อน กลิ่นชาบูเต็มผมเลย” ชายหนุ่มกระซิบ ใจจริงอยากจับกินเลย แต่กลัวว่าคนตัวเล็กจะไม่สบายตัว“อื้อ...เฮียอย่าเพิ่งสิคะ” เสียงกระเส่าของหญิงสาวที่ร้องห้ามเพราะเธอยังสระผมไม่เสร็จ แต่คนที่อยากถูสบู่ให้เธอก็ถูทั้งข้างนอกข้างในซอกหลืบจนเธอต้องร้องประท้วง ด้วยจังหวะการถูไถมันชวนสยิวเสียเหลือเกิน แล้วตรง

ห้าโมงเย็น บ้านของระพีพัฒน์ ระพีพัฒน์และรินลณีก้มลงกราบขอพรจากพ่อแม่ในวันครบรอบวันเกิดอายุยี่สิบสี่ปีของเขา พรรณีน้ำตารื้นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อระพีพัฒน์คลอดเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน เธอยังจำได้ดีไม่มีวันลืมกับการคลอดลูกคนแรก ใครจะคิดว่าเวลาจะผ่านมาเร็วขนาดนี้ ไม่ทันไรลูกของเธอก็จบหมอแล้ว ลูกชายที่ถอดแบบสามีของเธอมาทุกอย่าง ยกเว้นแค่หน้าตาที่ได้เธอมาเต็ม ๆมองหน้าลูกสะใภ้แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ บอกตามตรงว่าอยากได้ลูกสาวเพื่อนบ้านเป็นลูกสะใภ้มานานแล้ว ตอนแรกก็ถอดใจแล้ว เพราะว่าหญิงสาวมีแฟนเป็นรุ่นน้องของระพีพัฒน์ แต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงจับพลัดจับผลูมาแต่งกับลูกชายของเธอได้ ที่พวกท่านไม่ได้ซักไซ้อะไรมากตอนที่ระพีพัฒน์บอกว่าจะรับผิดชอบ เพราะดูกันออกว่าลึก ๆ แล้วเด็กทั้งสองมีความผูกพันกันมาก“แล้วนี่ตกลงจะจัดงานแต่งกันเมื่อไหร่” พรรณีถามทั้งสองคนตอนที่นั่งกินข้าวเย็นกันอยู่“แม่ก็ถามลูกสะใภ้แม่เลย” ระพีพัฒน์โบ้ยไปทางรินลณี ก็บอกแล้วว่าเขารอใส่แต่วันที่ลงในการ์ด ถามแม่ตัวดีเลย เมื่อไหร่จะยอมใส่ชุดเจ้าสาว“คือหนูว่าไว้จัดช่วงปิดเทอมดีไหมคะ จะได้ฮันนีมูนด้วยเลย ถ้าแต่งตอนนี้หนูยังเรียนหนัก เฮีย