All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 291 - Chapter 300

“ยังไง พอลลี่เล่าละเอียดหน่อยสิ”“นางไปเซอร์ไพรส์ผัวไง สุดท้ายไปเจอเพื่อนผัวเอากันอยู่ นางก็นึกว่าผัวนาง โทร.มาร้องไห้โวยวายจนฉันต้องหาซื้อตั๋วด่วนให้ แล้วยังต้องติดต่อเรื่องรถที่นางเช่าไว้ด้วย วุ่นวายมาก แล้วเนี่ยร้องไห้พร่ำเพ้อตั้งแต่สนามบินยันมาถึงนี่”“เป็นขนาดนั้นเลยเหรอ” ภัคณิกาอดสงสัยไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นรินลณีในโหมดนี้มาก่อน“โอย...แก เป็นเอามาก หลงผัวขั้นสุด เออ แล้วทางพี่หมอพัฒน์ยังไงถึงมาอยู่นี่ได้” พอลลี่ก็อดสงสัยไม่ได้“ทางนั้นก็อยากเซอร์ไพรส์เมียไง มาแบบไม่บอก เป็นไง เจอห้องเปล่า ไม่เห็นเมีย โทร.ไปเมียก็ปิดเครื่อง เดือดร้อนฉันกับภพต้องมานั่งเฝ้าเนี่ย รายนั้นอยากจะไปแจ้งความแล้ว แต่พวกฉันห้ามไว้ก่อน”“หึ หลงเมียพอกัน” พอลลี่ประชด“เออใช่” ภัคณิกาเห็นด้วย“กินข้าวเสร็จไปเที่ยวกันไหม อยากเต้นแก้เครียด นึกว่าชุดเพื่อนเจ้าสาวฉันจะเป็นหมันซะแล้ว ตอนเห็นรินณีมันร้องไห้”“ไปสิ เดี๋ยวฉันจะไปขอเงินพี่พัฒน์มาเลี้ยงแก” ภัคณิกาบอกกับพอลลี่ อดสงสารเพื่อนไม่ได้ วันนี้คงวุ่นวายน่าดู ดูจากหนังหน้าที่อิดโรยของพอลลี่แล้ว“เออดี...คอยดูนะ กูจะสั่งแต่ของแพง ๆ” พอลลี่หมายมั่นจะได้แก้แค้นสองคน

แล้วการรอคอยตลอดสามปีของระพีพัฒน์ก็มาถึง นั่นคืองานแต่งงานของเขาและเธอ สามปีที่พวกเขาจดทะเบียนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่คนที่รู้กลับมีเพียงคนในครอบครัวกับเพื่อน ๆ เท่านั้น วันนี้จะเป็นวันที่ทุกคนรู้อย่างเป็นทางการว่าเขากับเธอแต่งงานและอยู่ด้วยกัน ถือเป็นการแต่งงานคู่แรกของเพื่อนในกลุ่มเลย พิธีเริ่มจัดขึ้นที่บ้านของหญิงสาว โดยขบวนขันหมากมาตั้งรอฤกษ์ดีตั้งแต่เช้า นำขบวนด้วยพานขันหมากเอก ถือโดยคุณย่าของระพีพัฒน์ที่บินตรงมาจากเชียงใหม่ ซึ่งสุขภาพของท่านยังแข็งแรงมาก จึงถือพานนี้ได้อย่างสบาย ส่วนพานสินสอดทองหมั้นก็เป็นพ่อแม่ของเจ้าบ่าวที่หอบทั้งเพชรทั้งเงินสดมาหมั้นภัคณิกามีหน้าที่ดูแลพานแหวนหมั้น พานธูปเทียนแพอยู่ในมือเจ้าบ่าวหรือเฮียพัฒน์ของน้องนั่นเอง ต้นกล้วย ต้นอ้อยก็ถือโดยเหล่าบรรดาคุณหมอหล่อทั้งหลาย นอกจากนั้นยังมีขนมไทยและอาหารมงคลต่าง ๆ มากมาย เสียงกลองยาวและเสียงโห่ร้องดังขึ้น ทำให้เจ้าสาวที่อยู่ในห้องชั้นสามแอบส่องดูที่หน้าต่าง อดตื่นเต้นไม่ได้ ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าคงไม่ตื่นเต้น แต่พอจัดงานเข้าจริง ๆ กลับตื่นเต้น ยิ่งตอนนี้ยิ่งตื่นเต้นมากเมื่อข

“น้อง เฮียเขิน”“รักจริงนะ”“น้อง เฮียบอกว่าเขินไง” คนเขินไม่กล้ามองสบตาคนบอกรัก สองแขนของเขายังกอดประคองคนบนตัก“ก็น้องรักของน้องนี่นา” คนชอบแกล้งยังแกล้งไม่หยุด“น้อง! แกล้งเฮียใช่ไหมเนี่ย”“ใครจะแกล้งผัวได้ลงคอ” คำพูดบอกว่าไม่แกล้ง แต่การกระทำช่างตรงข้าม ทั้งหอมแก้ม ทั้งจุ๊บหลายที ยิ่งรู้ว่าระพีพัฒน์เขิน เธอยิ่งแกล้งไม่หยุด เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนทั้งคู่ยังดังเล็ดลอดออกมาจากห้องเป็นระยะ ๆค่ำคืนของทั้งสองในห้องหออบอวลด้วยไอรักของทั้งคู่ พี่ชายข้างบ้านกับน้องสาวบ้านข้าง ๆ จากคนหลงรักน้องในวันวาน ตอนนี้เขากลับเป็นเจ้าของเธอ ได้รับโอกาสดูแลเธอไปทั้งชีวิต ระพีพัฒน์นึกถึงความบังเอิญที่เขาได้เธอมาเป็นเมียในตอนนั้นแล้ว ยิ่งคิดยิ่งขำ ไม่รู้ว่าบุพเพสันนิวาส หรือเพราะความบ้าของเราสองคน ทำให้เรื่องจบลงแบบนี้จบลงแบบที่เขาโคตรจะมีความสุข น้องสาวข้างบ้านที่ผมแอบรักอย่างกับพวกโรคจิต กันทุกคนให้ห่างจากเธอสุดท้ายเพราะความสวย เธอก็มีแฟนจนได้แต่ก็นั่นแหละ แฟนหรือมันจะเท่าผัว อย่างเขาไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนให้เสียเวลา เมื่อมีโอกาสแล้ว เขาจะคว้าไว้ ถึงจะเป็นเมียที่มากับความบังเอิญก็เถอะ ในเมื่อเ

“พี่พัฒน์ครับ”รุ่นน้องที่ค่อนข้างสนิทกับผมเข้ามาทักตอนที่ผมกำลังรอเด็กทั้งสองซ้อมเดินขบวน ไม่คิดว่ามาร์กจะกล้าเข้ามาคุยกับผม และเรื่องที่น้องเข้ามาคุยคือสนใจยัยเด็กข้างบ้านของผม“น้องยังเด็ก มึงคิดอะไรแบบนั้นวะ” ผมหัวร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น“พี่...น้องเขาอยู่มอสองแล้วนะ” มาร์กยังคงเห็นต่างและแย้งผม สำหรับผมพวกเธอสองคนยังเด็ก“เข้ามหา’ลัยค่อยมีแฟน ถ้ามึงอยากลองดีกับกูก็ลองดู น้องกู มึงอย่ามายุ่ง” นั่นเป็นคำพูดที่ผมพูดออกไป และตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาจีบทั้งสองคน เพราะผมบอกกับรุ่นน้องและเพื่อน ๆ ว่าถ้าใครกล้ามีเรื่องกับผมก็ลองดูแต่ใครจะคิดว่าความสงบของผมจะอยู่ได้แค่สองปีหลังจากนั้น ความวุ่นวายก็กลับมาอีกครั้งเมื่อผมขึ้นปีสองและยัยเด็กนั่นขึ้นมอสี่ตอนพิเศษ 2 เป็นสาวตอนไหน เมื่อผมได้ยินบทสนทนาของทั้งณิกาและรินณีเกี่ยวกับเพื่อนใหม่ที่อยู่ชั้นมอสี่ด้วยกัน “แก ว่าไหม ยูโคตรหล่ออะ” น้องสาวตัวดีของผมพูดขึ้น ส่วนผมก็เหมือนโรคจิตที่แอบฟังเสียงทั้งสองคุยกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน “เออ...หล่อจริง คนนี้แหละจะเป็นแฟนคนแรกของฉัน” รินณีที่ตอนนี้เป็นสาวเกื

แต่ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ฟ้าจะเป็นใจให้ผม และให้โอกาสผมอีกครั้งครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้มันล้มเหลวตอนพิเศษ 4 ฉันคือรินลณี หรือรินณีทั้งสองบ้านกำลังดีใจกันยกใหญ่ เพราะพี่พัฒน์ หรือระพีพัฒน์สอบติดแพทยศาสตรบัณฑิตตามที่เขาตั้งใจ ฉันก็ดีใจกับพี่พัฒน์เหมือนกัน คนอะไรทั้งหล่อทั้งเก่ง แต่คงเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ถ้าถามความรู้สึกฉัน เขาก็เหมือนพี่ชายนะ ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดเจือปน วันนี้ฉันต้องมาเดินซื้อของขวัญให้เขา ของขวัญที่เขาสอบติด แอบดีใจนะที่เขาจะได้เป็นคุณหมอในอนาคต แค่คิดว่าพี่ชายข้างบ้านต้องใส่เสื้อกาวน์ ใจฉันก็เต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ซื้ออะไรให้เขาดีนะ ฉันอยากรู้ว่าแต่ละวันเขาทำอะไรบ้าง เรียนหนักไหม เรียนอะไรบ้าง ซื้อสมุดไดอารี่ให้เขาก็แล้วกัน น่าจะพอได้ ไว้ให้เขาเขียน อีกหน่อยจะได้แอบไปอ่าน แล้วพอเขาเรียนมหาวิทยาลัย เราก็เจอกันแค่วันเสาร์อาทิตย์เท่านั้น แต่ส่วนมากก็ไม่ได้พูดคุยกันมากมาย เขาเหมือนพวกคุณชายผู้สูงส่ง แต่ฉันยังเป็นเด็กกะโปโลเท่านั้น เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วฉันก็เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งตามที่ตัวเองอยากเรียน เข้ามาเรียนก็สนุกด