บททั้งหมดของ เผลอใจรักเมียเด็ก: บทที่ 31 - บทที่ 37

อาทิตย์ไม่มีทางเลือก แม้จะไม่เต็มใจแต่เวลานี้เขาเลือกมากไม่ได้แล้วจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็ขอเพียงให้ได้อยู่ใกล้สองแม่ลูก ได้ดูแลเธอและลูกให้ปลอดภัยก็ถือว่าเพียงพอแล้ว“ฉันยอมไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวแแก้วกับลูกก็ได้ แต่ขอร้องอย่าไล่ฉันไปไกล ๆ เลยนะ ขอให้ฉันได้เดินตามหลังแก้ว คอยดูแลให้แก้วกับลูกปลอดภัยก็พอ”เขารู้ดีว่าแก้วนั้นไม่มีทางให้อภัยเขาในเร็ว ๆ นี้แน่นอน แต่อย่างน้อยหากเขาได้อยู่ข้างกายเธอ ได้ดูแลเอาใจใส่เธอแบบที่เขานั้นเคยบกพร่องในเมื่อก่อน นั่นก็ถือว่าดีมาก ๆ แล้ว ต่อให้จะเสียใจอยู่บ้างที่ไม่มีโอกาสได้ใช้สิทธิ์ความเป็นพ่อของลูกก็ตาม แต่เขานั้นต้องยอมรับ…“ดี งั้นก็ปล่อยแก้วได้แล้ว” แก้วดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ ก่อนที่จะสะบัดตูดเดินขึ้นบ้านชั้นสองไป โชคดีที่บ้านไม่สูงมาก ไม่อย่างนั้นคนท้องเกือบเจ็ดเดือนแบบเธอมีหวังได้กลิ้งแทนเดินแก้วเหนื่อยและอ่อนเพลียมากจนขี้เกียจจะตอบโต้กับเขาต่อ เธอเดินเข้าห้องที่ยายเตรียมไว้ให้ ซึ่งก็คือห้องนอนเก่าของเธอเมื่อครั้งยังเป็นเด็กเธอปีนขึ้นเตียงนอนเพราะหมดเรี่ยวแร

หญิงสาวม้วนตัวกลับมาและออกแรงผลักเขาให้ออกห่างในทันที คิดจะมาอาศัยจังหวะแบบนี้ฉวยโอกาสกับเธองั้นหรือ ช่างเป็นคนแก่ที่หน้าไม่อายจริง ๆ“อย่ามาแตะตัวแก้วแบบนี้นะ” แก้วเอ่ยด้วยเสียงดุ ๆ แก้มป่อง ๆ ที่เมื่อก่อนยังไม่เป็นก้อนกลมขนาดนี้ ทว่าเวลานี้กลับน่ารักน่าชังขึ้นมาก เมื่อก่อนก็นับว่าเป็นคนสวยมากคนหนึ่ง มาตอนนี้ก็สวย แต่เพิ่มความน่ารักมาด้วยเช่นกัน“ขอโทษครับ เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจ” เขาโกหก จริง ๆ เขานั้นตั้งใจทำเพื่อให้เธอสบายตัว แต่ที่ต้องโกหกไปนั่นก็เพราะไม่อยากให้แก้วอารมณ์ไม่ดีมากไปกว่านี้“ชิ” แก้วจือปากทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ไปทำมื้อเช้ากินเอง อาทิตย์แอบเสียใจและเสียดายอยู่บ้าง มื้อเช้าของวันนี้เขาตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อเธอกับลูก ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่อทำของอร่อย ๆ ที่เขาไม่เคยจะได้ทำให้ใครได้กินนอกจากแก้ว แต่เสียดายที่เธอไม่ยอมแตะมันเลยสักนิด“อร่อยไหม?” อาทิตย์นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน มองดูหญิงสาวที่ครอบครองพื้นที่ทั้งหมดในหัวใจเขา เธอกำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่ต่างกับเจ้าหนูแฮมเตอร์เวลา

“เฮียเขารักแก้วมากนะ”ภูผาเอ่ยขึ้นเสียงไม่ดังมากนัก แก้วที่ฟังทุกอย่างด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายกันไปหมด เขาชอบเธอจริง ๆ งั้นหรือ? เธอยังไม่มั่นใจนัก เพราะเรื่องที่ผ่านมายังฝังใจไม่หาย แม้รู้ว่าเขาไม่มีคนอื่นนอกจากเธอ แต่ทว่า…“ตอนที่เฮียกลับกรุงเทพมาเคลียร์งาน เฮียให้พี่ช่วยจัดการเรื่องทรัพย์สินที่จะยกให้แก้ว เฮียบอกว่าแก้วคงไม่ยอมจดทะเบียน ไม่แน่อาจจะไม่ยอมให้เฮียเซ็นรับรองบุตร เฮียกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาเป็นอะไรไปแล้วแก้วกับลูกจะลำบาก เขายกทุกอย่างให้แก้วหมดแล้ว หุ้นที่บริษัทก็เป็นชื่อแก้ว”ภูผาเอ่ยร่ายยาว เขาไม่เคยคัดค้านความต้องการของพี่ชาย และก็ไม่ต้องการให้สิ่งที่พี่ชายตั้งใจมาตลอดสูญเปล่า เขาดูออกตั้งแตแรกว่าเฮียอาทิตย์รู้สึกอย่างไรกับแก้ว คนที่หวงความเป็นส่วนตัวของตัวเองขนาดนั้นน่ะหรือจะพาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเข้าไปคลุกอยู่ด้วยหลายวันหลายคืน หากไม่ชื่นชอบในตัวเธอจริง ๆเพียงแต่เพราะเขานั้นเป็นประเภทปากไม่ตรงกับใจ ซ้ำยังขี้ขลาดอยู่หน่อย ๆ หากภูผาไม่รีบช่วยเคลียร์ใจในวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสตอนไหนให้สองคนนี้กลับมา