All Chapters of เด็กเลี้ยง: Chapter 51 - Chapter 60

“ไม้” นีรามนที่กำลังมึนงงสะลึมสะลือมองหาใครอีกคนที่เธอทิ้งเจ้าตัวชิงหลับไปก่อนจะได้ต่อปากต่อคำนานกว่านี้ ทว่ากลับเป็นศิรินภาที่เข้ามาหา กอดเธอไว้หลวม ๆ ด้วยกลัวจะกระเทือนแผลของเธอ นีรามนยกยิ้ม ยกมือขึ้นกอดตอบอีกคนด้วยความเคยชิน เพราะคิดว่าเป็นครอบครัวคนหนึ่ง...ทว่าท่าทางกอดตอบของเธอ ดันไปขัดหูขัดตาใครบางคนที่เดินเข้ามาเข้าพอดี พันทิวามองภาพตรงหน้าแล้วเบือนหน้าหนี กลอกตาขึ้นราวกับรำคาญนีรามนกะพริบตาปริบ ๆ มองคนที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทั้งที่ปรกติจะคงจะสวย ๆ นิ่ง ๆ ไว้มากกว่า“ไม้” นีรามนที่กำลังมึนงงสะลึมสะลือมองหาใครอีกคนที่เธอทิ้งเจ้าตัวชิงหลับไปก่อนจะได้ต่อปากต่อคำนานกว่านี้ ทว่ากลับเป็นศิรินภาที่เข้ามาหา กอดเธอไว้หลวม ๆ ด้วยกลัวจะกระเทือนแผลของเธอ นีรามนยกยิ้ม ยกมือขึ้นกอดตอบอีกคนด้วยความเคยชิน เพราะคิดว่าเป็นครอบครัวคนหนึ่ง...ทว่าท่าทางกอดตอบของเธอ ดันไปขัดหูขัดตาใครบางคนที่เดินเข้ามาเข้าพอดี พันทิวามองภาพตรงหน้าแล้วเบือนหน้าหนี กลอกตาขึ้นราวกับรำคาญนีรามนกะพริบตาปริบ ๆ มองคนที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทั้งที่ปรกติจะคงจะสวย ๆ นิ่ง ๆ ไว้มากกว่า“ไม้” นีรามนที่กำลังมึนงงสะลึมสะลือม

ศิรินภายกยิ้มละไม เรียวนิ้วเกี่ยวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเงียบสงบ “ขอโทษแทนคนของภาด้วยค่ะ” ขอโทษทั้งที่เหตุการณ์ก็ผ่านมานานแล้ว “จนอยู่ไปอยู่มา ได้เห็นว่าชีวิตเด็กคนนี้น่าสนใจกว่าเปลือกนอกเป็นไหน ๆ” ช่วงเวลาที่ได้เห็นความอดทนของเด็กคนนั้นจนกระทั่งเด็กคนนั้นอ่อนแอลงตรงหน้าโชคยังดีที่หล่อนรับเด็กคนนั้นไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ต่างอันใดกับลูกนกปีกหัก... ศิรินภาใคร่ครวญคิดถึงครั้งแรกที่ได้สัมผัสชิดใกล้ ได้โอบอุ้มจนสัมผัสถึงไออุ่นและกลิ่นอายของเด็กคนนั้นกลิ่นอายที่อ่อนแอ ต่างจากที่หล่อนคาดหวังว่ามันจะอวดดี อวดเก่ง...พันทิวามินึกใคร่รู้ เพราะก็พอจะรู้มาแล้วคร่าว ๆ แล้วเช่นกันว่าความอวดดีของเด็กคนนั้นเป็นเช่นไร...เด็กคนนี้ทำหล่อนนึกสนเท่ห์ในความสามารถการอ่านคนของตนเอง ที่ไม่เคยใช้ได้กับเด็กคนนี้เลยสักครั้ง“รู้ตัวอีกที น้องก็อยากมีเด็กคนนี้อยู่ข้าง ๆ ทุก ๆ วัน เหมือนคนไม่รู้จักพอ ทั้งที่ตอนแรกก็แค่นึกสนุก อยากทำให้หายพยศเฉย ๆ” ศิรินภายกยิ้มกับตัวเอง รอยยิ้มนั้นน่ามองสำหรับใครหลายคนที่รายล้อมในร้านกาแฟ ไหนจะตรงกันข้ามยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ก็น่าค้นหาไม่แพ้กันทว่าน่าเกรงขามมากกว่านัก คนอื่

“ถือว่าน้องขอด้วยอีกแรง” ศิรินภายิ่งซ้ำเมื่อเห็นพันทิวานิ่งคิด แววตาหวานซึ้งราวน้ำผึ้งเดือนห้าอ้อนวอนคนที่เหมือนเป็นพี่สาว “ถือซะว่าพี่แพรเมตตาน้อง ...แล้วก็คนของน้อง”พันทิวามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “แกห่วงตัวเองก่อนเถอะตอนนี้” เพราะทราบข่าวว่าเมื่อไม่นานมานี้ ศิรินภาถูกเรียกพบเร่งด่วน กำหนดการหมั้นหมายมีขึ้นอย่างฉับพลันกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์...เพียงดาราผู้นั้นที่หมั้นหมายกันมาเนิ่นนานศิรินภาเงียบไป ได้ยินเสียงถอนหายใจจากเจ้าตัวพันทิวาจึงเอ่ยถาม “ให้ฉันพาหนีงานแต่งมั้ย”คนเป็นน้องสาวจึงได้หน้าเหวอ ก่อนจะยกยิ้มหัวเราะเสียงหวาน “พี่แพรอ่ะ”“แล้วเด็กคนนั้นล่ะ จะเอายังไง จะให้เป็นเมียเก็บ?” จู่ ๆ ปากของหล่อนดันถามไปก่อนสติสัมปชัญญะจะสั่งการ พันทิวานึกอยากเป่าหัวตัวเองเสียงหัวเราะเงียบไป ก่อนน้ำเสียงอ่อนระโหยจะดังขึ้น สายตาราวดอกท้อหวานซึ้งหลุบลงคล้ายไม่มั่นใจในตัวเอง “ไม้คงไม่สนใจหรอกค่ะ น้องยังไม่ได้คุยกับเขา แต่คิดว่าก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยน”ในประกายวูบนึงในส่วนลึก เหตุใดพันทิวาจึงรู้สึกลิงโลดขึ้นมา มีชีวิตชีวาฉับพลัน ทั้งที่มันเป็นความทุกข์ตรมของน้องสาวหล่อน...“ฉันถึ

นางเกลียดมัน เกลียดมันที่เป็นเหมือนหนามยอกอกของนางไม่จบไม่สิ้น ซ้ำยังทำอันใดกับมันมิได้เลยเพราะนราธิปกอาจล่มโดยง่ายเพราะความชั่วร้ายและสุดแค้นของมันที่มีต่อนางและตระกูลนี้ตระกูลที่เบ่งมันออกมา ชุบเลี้ยงมันจนให้มาโอหังใส่ถึงทุกวันนี้อย่างไรเล่า!ใช่ว่าตระกูลนี้จะไร้ซึ่งบุรุษให้สืบทอด ทว่าบุรุษในตระกูลหาได้เทียบชั้นกับสตรีต่างหาก แล้วยิ่งภาสกรที่ดันโชคร้ายในความโชคดี แม้มิได้มีลูกชายให้สืบตระกูล ทว่าบุตรีก็ใช่ว่าจะไร้น้ำยานราธิปกที่อยากจะอยู่ยั้งยืนยง ย่อมต้องยอมรับต่อการเปลี่ยนแปลง ยินยอมให้ผู้หญิงขึ้นมาชิงตำแหน่งว่าที่ผู้นำ“แม้กระทั่งคนใกล้ตัว นารยพยัคฆ์ก็ยังพลั้งมือปลิดชีวิตอย่างเลือดเย็นเลยไม่ใช่---” คำพูดถูกหยุดชะงักงันเมื่อผู้พูดปากพล่อยสบสายตาวาวโรจน์ดั่งมัจจุราชของนารยพยัคฆ์หนึ่งเดียว“นั่นสิ หลักฐานมันก็เห็นอยู่ทนโท่ ทั้งตอนนั้นและตอนนี้” ว่านารยพยัคฆ์นั่นเองที่เป็นผู้ลงมือ “ผู้หญิงของเธอมันก็ตายเพราะเธอนั่นแหล--”“หุบปาก” เป็นศิรินภานั่นเองที่ออกปากปกป้องพี่สาวต่างมารดา มืออบอุ่นแตะเข้าที่ต้นแขนที่เย็นเฉียบของนารยพยัคฆ์ “ใครเอาเรื่องในอดีตมาขุดคุ้ยก็ลองคายออกมาดู...” สายตาพ

Angel Babyนีรามนจึงได้รับรู้จากคุณปณิดา เลขาฯ ของใครบางคน ว่าคนที่เป็นเจ้านายสายตรงของเธอ ณ ตอนนี้หาได้ปรากฏตัวที่บริษัทไม่... และไม่มาหาหรือมาเยี่ยมไข้เธออีกเลยหลังจากครั้งล่าสุดนั่นและวันนี้เธอจึงตั้งใจมาหา โดยใช้ความเป็นเด็กฝึกงานนี่แหละเข้าสู้คำว่าใจกล้า ขวัญเทียมฟ้า...นี่คือคำนิยามของเธอกระมัง...เพล้ง! เสียงกระจกแตกดังขึ้นใกล้ตัวของนีรามนที่เพียงแค่เปิดประตูบานกว้างเข้าไปในห้องใหญ่ที่มืดมิดเท่านั้น ราวกับเจ้าของห้องนี้หาได้ต้อนรับเธอไม่ “คุณไม้ อย่าค่ะ!” ได้ยินเสียงอนงค์เอ่ยห้ามพร้อมยึดต้นแขนข้างหนึ่งของเธอไว้ไม่ให้เดินเข้าไปลึกกว่านี้ ทว่านีรามนกลับหันไปบอก “หนูโอเคค่ะ” เธอสบตาป้าอนงค์ เลยไปยังชานนท์และศิลาที่มองมาทางเธอนานแล้วและทำทีจะเข้ามาฉุดเธอออกจากห้องของนายพวกเขาได้ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเพราะไม่อยากให้นีรามนเจ็บตัว หรือว่าเป็นห่วงความเป็นส่วนตัวของนายเหนือหัวของพวกเขากันแน่ “ไม่มีเหตุผลที่คุณต้องเข้าไป” ชานนท์กล่าวออกมาเพราะไม่เข้าใจความทุ่มเทสุดตัวของนีรามน อยากให้นายของพวกเขายอมรับเธองั้นรึ?“ถือว่าพวกคุณเตือนหนูแล้ว ต่อจากนี้จะเป็นความรับผิดชอบของหนูเอง พวกคุณไม่