All Chapters of เด็กเลี้ยง: Chapter 41 - Chapter 50

พันทิวากัดฟัน ออกแรงนิดเดียวก็โอบอุ้มร่างนั้นมาใส่อ้อมกอด พาขึ้นรถที่ขับพุ่งเข้ามาหานายเหนือหัวอย่างรู้ใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวชั่วขณะใบไม้จากกิ่งก้านร่วงหล่นสู่พื้น และไม่มีใครรู้นอกจากคนที่สมควรรู้ นี่แหละชีวิตของนารยพยัคฆ์“เร็ว” น้ำเสียงเย็นเยือกนั้นสั่ง ชานนท์พยักหน้ารับคำนายเหนือหัว เป็นไปตามคำบัญชา...พันทิวาอุ้มร่างของเด็กน้อยเข้ามาในพื้นที่ของโรงพยาบาลที่ถูกสร้างไว้ให้กับนารยพยัคฆ์เท่านั้น ใบหน้านิ่ง ๆ นั่นทำเอาพวกเจ้าหน้าที่สำหรับคนไข้พิเศษที่เข้ามาต้อนรับและรับรองคนบาดเจ็บนั้นแทบอยากร้องไห้ด้วยกลัวเงาหัวจะไม่มีเนื่องจากทำงานกันช้าไม่ทันใจแม่คุณที่เป็นผู้บริจาครายใหญ่ให้กับโรงพยาบาลเอกชนระดับภูมิภาคนี้ “ห่วงตัวเองก่อนสิ” ผู้บริหารโรงพยาบาลหลังจากที่รับรู้เรื่องราวถึงกับถ่อมาจากที่พักในยามดึกในรุ่งเช้าแบบนี้ เพียงเพื่อจะมาห้ามปรามผู้บริจาคกิตติมศักดิ์ของโรงพยาบาลว่าให้เชื่อฟังแพทย์สักหน่อย“ไปรักษาตัวเองก่อน ไม่ใช่มาห่วงคนอื่นแบบนี้” ด่าเข้าให้มันก็ยังนิ่ง สายตาแทบจะเป็นเลเซอร์ทะลุกระจกประตูห้องฉุกเฉินรอมร่อเพียงเพื่ออยากให้แน่ใจว่าคนในนั้นพ้นขีดอันตราย...พันทิวากัดฟั

หรืออาจเพราะเด็กนั่นทำไปด้วยสัญชาตญาณหรือใจบริสุทธิ์ “อยากทำตัวเป็นนางฟ้าหรือไง จิตใจถึงสูงส่งนัก” อยากจะปลุกอีกฝ่ายมาถามให้รู้เรื่อง ว่าทำไปเพราะอะไร เพราะก็อยากรู้ จะได้ให้คำตอบกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แบบนี้ ให้สงบลงเสียที...คนชั่วช้าอย่างหล่อน ไม่คู่ควรกับสิ่ง ๆ นั้นหรอก... ทั้งที่คิดอย่างนั้น ทว่าภายในใจนั้นกลับฟองฟู คลื่นความอบอุ่นถาโถมสาดซัดอย่างบ้าคลั่งความรู้สึกของการถูกปกป้อง...มันเป็นอย่างนี้หรืออาจเพราะเด็กนั่นทำไปด้วยสัญชาตญาณหรือใจบริสุทธิ์ “อยากทำตัวเป็นนางฟ้าหรือไง จิตใจถึงสูงส่งนัก” อยากจะปลุกอีกฝ่ายมาถามให้รู้เรื่อง ว่าทำไปเพราะอะไร เพราะก็อยากรู้ จะได้ให้คำตอบกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แบบนี้ ให้สงบลงเสียที...คนชั่วช้าอย่างหล่อน ไม่คู่ควรกับสิ่ง ๆ นั้นหรอก... ทั้งที่คิดอย่างนั้น ทว่าภายในใจนั้นกลับฟองฟู คลื่นความอบอุ่นถาโถมสาดซัดอย่างบ้าคลั่งความรู้สึกของการถูกปกป้อง...มันเป็นอย่างนี้หรืออาจเพราะเด็กนั่นทำไปด้วยสัญชาตญาณหรือใจบริสุทธิ์ “อยากทำตัวเป็นนางฟ้าหรือไง จิตใจถึงสูงส่งนัก” อยากจะปลุกอีกฝ่ายมาถามให้รู้เรื่อง ว่าทำไปเพราะอะไร เพราะก็อยา

ทว่าสิ่งที่แสดงออกกลับตรงกันข้าม“ฉันไม่ให้อภัยเธอหรอก” คิดจะเอาเรื่องที่ตนเองยอมเสี่ยงตายเพื่อปกป้องหล่อนมาใช้ บอกเลยว่าไม่ได้ผล!...นีรามนลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตนเองอยู่เดียวดาย คอแหบแห้ง ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างกายทั้งที่กระสุนฝังแค่ที่สะบักหลังหรือบ่าขวาเจ็บจนไม่อยากหายใจแรง...จนเมื่อคล้ายจะรู้ความเคลื่อนไหวของเธอ ผู้ชายหนุ่มกำยำที่น่าจะเป็นคนสนิทของเจ้าแม่คนนั้นจึงเปิดประตูห้องเข้ามาหา แล้วรินน้ำให้เธออย่างรู้ความคิด“เขาเป็นยังไงบ้างคะ เจ้านายคุณน่ะ” ทั้งที่ควรจะกระวนกระวาย ห่วงอาการตนเอง ทว่านีรามนกลับพ่นคำถามที่ทำเอาชานนท์ไม่คาดคิดระหว่างรอนายแพทย์มือหนึ่งและพยาบาลเข้ามาดูอาการ หนึ่งในมือขวาคนสนิทของพันทิวาที่นายส่งเขามาดูอาการเด็กคนนี้โดยเฉพาะกลับนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดความจริง “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ แค่ต้องพักผ่อนเล็กน้อย” ชานนท์เลือกที่จะไม่พูดถึงสาเหตุที่เจ้านายของตนเองหายช้า เพราะว่าเอาเวลาพักรักษาตัวมานั่งเฝ้าเด็กตรงหน้านี่แหละ...หลังจากพันทิวารับทราบรายงานอาการของเด็กคนนั้น ห้องประชุมผู้บริหารจึงคล้ายจะเย็นลงหลายส่วนหล่อนจึงมุ่งตรงมาที่โรงพยาบาล มาเอ

ศิรินภามาถึงทันทีที่เครื่องแตะแผ่นดิน ตอนนี้จึงเดินเข้ามา ทำหน้าเครียดเอาความกับคนที่เป็นดั่งพี่สาวพันทิวากอดอก สูทคลุมสีดำแบบแขนกุดคลุมไหล่ที่ใส่อยู่นั้นเผยให้เห็นต้นแขนที่ถูกผ้าพันเอาไว้ บ่งบอกถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่เพิ่งเกิดไม่นาน ศิรินภาละสายตาจากกระจกที่ส่องถึงคนที่นอนอุตุอยู่ในห้องพัก เอาความกับพี่สาว “ทำไมพี่ถึงอยู่กับไม้” ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่านีรามนต้องติดตามพันทิวาด้วยเรื่องงาน ในฐานะที่นีรามนเป็นนักศึกษาฝึกงาน ทว่าศิรินภาที่เปี่ยมไปด้วยเหตุผลกลับไร้เหตุผลขึ้นมาครามครันเมื่อเห็นว่าผลลัพธ์ของการที่นีรามนเอาตัวเองไปอยู่ใกล้พันทิวามันมีผลลัพธ์อย่างไรดังนั้นจากคนที่เปี่ยมด้วยเหตุและผลมาตลอด เมื่อเป็นเรื่องของนีรามน ศิรินภาก็พร้อมที่จะตีโพยตีพายได้เสมอ “ตอนนั้นคนคุ้มกันไปไหนหมด” ศิรินภาพาลพาโลไปยันคนติดตามคนสนิทของคนเป็นพี่สาวพันทิวาแค่นขำ “ควรไปถามเด็กนั่นมากกว่าว่าทำไมถึงตามตอแยฉัน” ก่อนที่หล่อนจะหยันตนเอง “ดี…จะได้รู้ไว้ว่าอยู่ใกล้ฉันแล้วมันจะเป็นยังไง” ก็คือสามารถตายได้ทุกเมื่อ…ศิรินภาจึงถอนหายใจ ไม่อยากไต่ถามกวนอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของคนเป็นพี่สาวที่เคารพให้ขุ่นมากกว่านี้ หล

“เจ็บมากมั้ย” เสียงของศิรินภาคล้ายจะร้องไห้รอมร่อ ดึงความสนใจนีรามนชะงัด นีรามนจึงเพียงลูบหลัง ลูบไหล่ระหงของอีกคน กลิ่นอายของศิรินภาโอบล้อมนีรามน แทนที่กลิ่นเย็น ๆ ของใครบางคนมิด“เจ็บสิคะ” บอกไปตรง ๆ ไม่ปิดบัง เรียกเสียงหัวเราะจากศิรินภา ที่กดจูบขมับของคนตัวเล็กอย่างคุ้นเคยลึกซึ้งทำราวกับว่ามีเพียงเราสองในห้องนี้เท่านั้นปึง! เสียงเปิดและปิดตู้เย็นดังขึ้นจนนีรามนสะดุ้ง มองคนที่เปิดฝาขวดน้ำแร่ขึ้นจรดปากดื่มศิรินภาหันไปมองยังพี่สาวนิ่ง ๆ แค่นั้น “พี่ออกไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวน้องตามไปค่ะ” เพราะรู้ว่าหลังจากนี้คงต้องคุยกันเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ฉันขอโทษ” ยิ่งรู้สึกว่าคุณภากำลังสั่นเทา นีรามนยิ่งจับมือเย็น ๆ นั้นคล้ายปลอบขวัญใครกันแน่ที่ถูกยิงกันนะ...นีรามนยิ้มเอ็นดูคนตัวสูง“ขอโทษทำไม” ไม้ยิ้มให้คนที่รู้สึกผิดไม่เข้าเรื่อง “คุณไม่ได้ยิงฉันสักหน่อย”“แต่ฉันน่าจะอยู่ตรงนั้น คอยปกป้องเธอ” ศิรินภาคว้านีรามนเข้าไปกอด ไม่วายจูบเข้าที่ศีรษะอย่างนั้น นีรามนเพียงเอียงซบใบหน้าเข้ากับสัมผัสอุ่น ๆ จากอีกคน ทว่าดูท่าทางนั้นจะทำใครบางคนระคายสายตากระมัง“เจ็บมากมั้ย” เสียงของศิรินภาคล้ายจะร้อง