Lahat ng Kabanata ng เด็กเลี้ยง: Kabanata 31 - Kabanata 40

รอเธอหันมา พลันเมื่อเห็นนายของพวกเขาเดินตามเด็กสาวคนนั้นเข้าไปในหอพัก นายของเขากลายเป็นคนในหอพักไปเรียบร้อย ทั้งชานนท์และศิลามองนายเหนือหัวของพวกเขาจนลับสายตา ก่อนจะหันมามองตากันอย่างไม่พูดอะไรก็เข้าใจ ตอนนี้นายของพวกเขาคล้ายหมาจรที่เอาแต่คอยขู่กรรโชกคนที่หวังดี อยากรับเลี้ยง... ทว่าเมื่อเห็นว่าเขาถอยห่าง ก็กลับหงอย ได้แต่คาบสายจูงไว้รอท่า ด้วยท่าทีหูลู่ หางตก และ ณ ตอนนี้นายของพวกเขาก็โดนตกเข้าให้แล้ว ตก...ด้วยรอยยิ้มของเด็กคนนั้น นีรามน . . . พันทิวากวาดตามองห้องเล็กแคบของนีรามนอย่างประเมิน สายตานั่นไม่ใช่แค่สงสัย...มันดูหมิ่น แต่ซ่อนความสนใจบางอย่างอยู่ด้วย “อยู่ที่แบบนี้ทุกวันเหรอ?” เสียงที่เอ่ยฟังดูปกติ แต่แฝงแรงตัดสินลึก ๆ ในทุกถ้อยคำ นีรามนวางถุงข้าวของลง “สำหรับอยู่คนเดียว ก็พออยู่ได้ค่ะ” “ไอ้ภามันไม่เคยมาดูแลบ้างเลยเหรอ?” “มันไม่เกี่ยวกับคุณภา” เธอว่าเสียงเรียบ พันทิวาหัวเราะเบา ๆ เดินสำรวจห้องราวกับถือกรรมสิทธิ์ เธอไม่ควรปล่อยให้คนคนนี้อยู่ใกล้ แต่ก็ไม่เคยห้ามเขาได้เลยตั้งแต่ต้น "ดูเธอเหมือนอยากให้ฉันอยู่ อยากให้ฉันเห็น" พันทิวา...คนสวยของเธอ เดินสำรวจไปท

เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดอย่างป่าเถื่อนจนเธอคล้ายถูกสูบลมหายใจ...ขณะเดียวกันนีรามนกลับรู้สึกคล้ายเติมเต็มราวกับรอคอยจูบนี้มาเนิ่นนาน...ทว่าไม่ควรเป็นจังหวะเวลานี้ ไม่ใช่เธอ...ที่เป็นผู้หญิงหน้าไม่อายที่อีกฝ่ายจงเกลียดจงชังเธอไม่นึกต้องการสัมผัสแบบนี้ แม้จะมาจากคนที่เธอมอบหัวใจให้ก็ตาม...คิดดังนั้นมือสั่นเทาจึงขึ้นผลักไสเต็มแรง และจนเมื่อปลายนิ้วร้อนสัมผัสถึงหยาดน้ำตาอุ่น...พันทิวาผละริมฝีปากออก สายใยสีใสยังเชื่อมต่อถึงกันก่อนคนใจร้ายจะยกยิ้ม ทั้งที่ความเป็นจริงในใจนั้นเริ่มหนักอึ้งราวถูกเหล็กถ่วง เมื่อได้สบสายตาแดงก่ำที่ฉ่ำน้ำทว่าปากนั้นร้ายไปก่อน แค่นยิ้มสะใจ “ก็ไม่ได้รังเกียจนี่” ทำเป็นหวงตัว จะตีราคาตนให้สูงขึ้นหรือไงทว่ารอยยิ้มกลับกระตุกวูบพอกันกับใจ เมื่อนีรามนเงยหน้าขึ้นสบสายตาเต็มขั้น ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญ ทว่ากำลังกัดฟัน ปากบวมแดงเจ่อน่าจูบต่อนั้นปิดนิ่ง สายตาฉ่ำน้ำแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาหยดต่อไปจะไหลอาบหน้าเป็นทางยาว... ทว่าคนปากร้ายกลับอยากนึกตบปากตนเองให้เลือดอาบ ที่ดันเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยอย่างเย็นใจยิ่งนักกับการกระทำสามานย์นี้ “ทำกับฉันมันก็ไม่ได้แย่ ถูกมั้ย?” ไม่

“พี่ไม่รู้ว่าไม้เจออะไรมาถึงได้ซึมขนาดนี้ ปกติไม้ไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องครอบครัว แต่คุณน้าก็ดูสบายดี พี่เลยคิดว่าไม่น่าใช่เรื่องนั้น...” ศิรินภาฉลาดและสังเกตเธอเสมอ“พี่ไม่คาดหวังให้ไม้เชื่อใจและเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังหรอก พี่เลยคิดแค่ว่าอยากมาอยู่ข้าง ๆ ไม้ ให้ไม้รู้ว่าไม้ไม่ได้ตัวคนเดียว”“…”“ไม้ยังมีพี่อยู่ตรงนี้ และถ้าไม้อยากบอกเมื่อไหร่ พี่จะฟังและจะช่วยเหลือไม้เท่าที่ไม้อยากจะให้พี่ช่วย” เสียงนกร้องบินกลับรังดังขึ้นภายนอกตึก ทว่าภายในห้องกลับเงียบงัน “ขอบคุณมากค่ะ” นีรามนกล่าวแค่นั้น จะให้บอกอะไรอื่นได้เล่า จะให้บอกหรือว่าที่เธอต้องเศร้าแบบนี้ก็เพราะพี่สาวของคุณนั่นแหละศิรินภาเอื้อมมือไปหาคนน้อง ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาที่แสนน่ารักของคนน้อง การกระทำที่ทะนุถนอมนี้ยิ่งทำนีรามนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่าคนน้องหันมองไปทางอื่น หลังมือใช้ปาดน้ำตาป้อย ๆ ในหัวพลันคิด…ว่าหากคนใจร้ายคนนั้นใจดีได้เท่า หรืออาจจะเพียงเสี้ยวหนึ่งของศิรินภา ก็คงจะดีไม่น้อยไม่ใช่มองเธอเป็นตัวอะไรไม่รู้แบบนี้…ศิรินภาไม่อาจทนเห็นน้ำตาของคนน้อง ลุกขึ้นเข้าไปสวมกอดนีรามน หยาดน้ำตาข

รักไม่ได้การเจรจาธุรกิจวันนี้ประสบความสำเร็จด้วยดี นี่คือสาเหตุหนึ่งที่นราธิปกมิอาจปล่อยมือจากพันทิวา นารยพยัคฆ์คนนี้ แต่ในสายตาของนีรามนนั้น เธอไม่ใส่ใจนัก มันหมดหน้าที่ของเธอ เธอควรกลับ...นีรามนคิดเช่นนั้น หลังจากที่คนใจร้ายหักหน้าเธอที่งานเลี้ยงนั่น คนที่นี่ไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่งานเลี้ยงนั่น นีรามนก็มีหัวใจ เธอเจ็บเป็น แม้จะรักแค่ไหน... โดนคนที่รักเกลียดขี้หน้า ใครมันจะโอเคกันตอนนี้นีรามนจึงดื่ม อย่างที่น้อยครั้งที่จะเห็น เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้กระมังดื่มเก่งดีนี่… สายคู่คมที่เมียงมองสังเกตสังกามาสักพักจึงสรุปความเด็กนั่นดื่มทว่ากลับเมินเฉยต่อหล่อน ไม่แม้แต่จะสบสายตาด้วยซ้ำรักไม่ได้การเจรจาธุรกิจวันนี้ประสบความสำเร็จด้วยดี นี่คือสาเหตุหนึ่งที่นราธิปกมิอาจปล่อยมือจากพันทิวา นารยพยัคฆ์คนนี้ แต่ในสายตาของนีรามนนั้น เธอไม่ใส่ใจนัก มันหมดหน้าที่ของเธอ เธอควรกลับ...นีรามนคิดเช่นนั้น หลังจากที่คนใจร้ายหักหน้าเธอที่งานเลี้ยงนั่น คนที่นี่ไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่งานเลี้ยงนั่น นีรามนก็มีหัวใจ เธอเจ็บเป็น แม้จะรักแค่ไหน... โดนคนที่รักเกลียดขี้หน้า ใครมันจะโอเคกันตอน

พันทิวาคิด มือเข้ากอบกุมท้ายทอยที่มีกลุ่มผมสีเข้มนุ่มมือ ชดช้อนใบหน้าของเด็กในอ้อมกอดให้รับจูบจากหล่อนลึกซึ้ง...นีรามนครางเครือท้วง มือไม้สั่นเทาไปหมด ออกแรงผลักอกอีกคนทว่าเรี่ยวแรงกลับสู้คนพี่ไม่ได้เลยจนเมื่ออีกคนคล้ายจะปรานีเธอบ้าง นีรามนหอบหายใจทางปากเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ ก่อนจะถูกลงทัณฑ์แสนหวานหวามอีกครั้ง แรงเท่ามดที่ออกแรงผลัก บ้างสลับทุบตีหล่อน พันทิวาจับข้อมือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งไว้ จูบอีกชั่วขณะก่อนจะผละริมฝีปากออกอ้อยอิ่งราวกับแสนเสียดาย ไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้น นีรามนเงยหน้าสบสายตาอีกคนด้วยแววตาสั่นไหว เธอออกแรงเฮือกใหญ่ผลักอีกคนออก แม้เธอจะเกือบเซจนล้มหงาย ทว่านีรามนกลับจิกปลายเท้าและพยายามทรงตัวเพื่อเดินออกไปจากมุมนั้น ไม่วายยังได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงเดินไล่หลังเธอมาเอื่อยเฉื่อย ราวกับไม่อนาทรร้อนใจกับการหลบหนีของเธอสักนิด “เธอเมามาก กลับกันได้แล้ว”นีรามนคล้ายไม่ฟังคำ เป็นเด็กดื้อเหลือแสน ทั้งที่ยามปกติเธอไม่เคยหรอกที่จะขัดใจอีกคน เธอเดินโซเซ ยังดีที่พกมือถือและกระเป๋ามาด้วย เธอจะได้ออกไปจากที่นี่ได้ทันที ก่อนข้อมือเธอจะถูกกอบกุม ดึงกระตุกเล็กน้อยให้เด็กน้อยอย่างเธอหัน