Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“เหอะ โล่มนุษย์อาสาอย่างเธอ ทำไม...คาดหวังให้ฉันขอบคุณเธอเหรอ?” พันทิวาหลับตา แค่นหัวเราะหยัน...ตนเอง สมเพชเหลือคณา “ทำไม...หรืออยากให้ฉันก้มกราบเธอ?”นีรามนนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อข้อมือขวาถูกกระชากให้เข้าหาอีกคน สบสายตาที่ดูบาดเจ็บลึกเหลือแสน... สะท้อนผ่านแสงน้อยนิดที่ลอดผ่านม่านทึบเข้ามาในห้อง ลมหายใจกลิ่นเหล้าชวนมึนเมา นีรามนมองคราบน้ำตาที่ยังคงค้างคาบนใบหน้าของคนตรงหน้า ไม่แห้งผากสักที โดยไม่กลัวความตาย นีรามนรวบกายอีกคนเข้ามากอด วงแขนเธอโอบรอบท้ายทอยอีกคนอย่างเบามือ..ทะนุถนอมอย่างที่สุด ทั้งที่ข้อมือข้างนึ่งของเธอขึ้นปื้นรอยแดงชัดเจน...“นีรามน” เสียงเรียบเรื่อยสั่นเครือของอีกคนดังขึ้น กระบอกปืนจ่อเข้าที่ลำตัวข้างของเธอ นีรามนหลับตา ... “ตายทั้งที่กอดคุณ คงไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง”“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า--”นีรามนกำมือเข้าขยุ้มเสื้อยืดเนื้อดีของอีกคน “คุณไม่ได้ทำผิดอะไรทั้งนั้น เลิกลงโทษตัวเองได้แล้ว”“เหอะ โล่มนุษย์อาสาอย่างเธอ ทำไม...คาดหวังให้ฉันขอบคุณเธอเหรอ?” พันทิวาหลับตา แค่นหัวเราะหยัน...ตนเอง สมเพชเหลือคณา “ทำไม...หรืออยากให้ฉันก้มกราบเธอ?”นีรามนนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อข้อมือข

ฝ่ามือเธอลูบไล่หลังของอีกคนราวกับต้องการปลอบโยนจริง ๆ ...อย่างไรเสียพันทิวาก็เมามายไร้สติ คำพูดของเธอหล่อนคงไม่ได้คิดจำจดมากนักหรอก ที่นีรามนพูดออกมาก็หวังให้อีกคนกลับมาเข้มแข็งขึ้นไว ๆ พันทิวาไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิดเดียวทว่านีรามนคงไม่รู้ ว่าถึงหล่อนจะไม่อาจคงร่างกายไว้ ทว่าสติของหล่อนนั้นเต็มร้อย จดจำได้ทุกอย่าง...ทุกอย่างที่เด็กคนนี้พร่ำออกมา“ทำแบบนี้ อยากให้ฉันรักเหรอ?” พูดกลั้วหัวเราะนีรามนหัวเราะกลับอย่างไม่กริ่งเกรงใด ๆ “เปล่า ฉันแค่อยากให้คุณกลับมาเป็นคนเดิม การฝึกงานของฉันยังไม่จบ คุณต้องรับผิดชอบฉันก่อนสิ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปก่อน” พันทิวายกยิ้มขำทั้งน้ำตาที่รินไหล ในหัวพลันมิอาจหักห้ามความคิด หากได้ใครสักคนกอดในวัยเด็กที่ไม่มีใครเข้าข้างหล่อน...มันคงจะดีไม่น้อย พลัน...ภาพในวัยเด็กที่หล่อนนั่งซุกซ่อนอยู่ในโกดังเก็บอุปกรณ์ทำสวนของบ้านใหญ่ของนราธิปกที่หล่อนเคยอาศัยอยู่ พันทิวายังจำรสชาติเฝื่อนแห้งของเศษข้าวแห้ง ๆ ที่หล่อนขโมยออกมาจากครัวของบ้านใหญ่ได้บ้านใหญ่ที่ตั้งท่ารังแกหล่อนทันทีที่มารดาของหล่อนจากไป... แม่ของหล่อนที่เป็นดั่งตัวแทนของนารยพยัคฆ์มาเกี่ยวดองกับนราธิปก

ประตูถูกเปิดออกโดยนีรามนที่ยังคงมีสภาพครบสามสิบสอง อย่างมิน่าเชื่อ... “หลับไปแล้วค่ะ” เด็กคนนี้พูดหน้าตาเฉย ไม่สั่นกลัวสักนิดต้องเป็นเด็กคนนี้อีกแล้วหรือที่จะอยู่ในเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของนาย? สายตาเคลือบแคลงปรากฏบนใบหน้าของชานนท์และศิลา ทว่าพวกเขาไม่มีโอกาสให้ได้สงสัยเพราะต้องรีบเข้าไปดูนายเหนือหัวที่อยู่ในห้องนายนอนบนเตียง ห่มผ้าเรียบร้อย นายของพวกเขาลืมตาขึ้นมาแวบเดียว “ขอฉันพักผ่อนแปปหนึ่ง” แวบหนึ่งเหมือนนายของพวกเขาสอดส่ายสายตา มองหาใครบางคนที่หายไปจากอ้อมกอดชานนท์และศิลาโค้งรับ อนงค์ที่รีบกุลีกุจอเข้ามาด้วยความเป็นห่วงในภายหลัง ดวงตาของหญิงสูงวัยแดงก่ำ จะคาดโทษนายเหนือหัวตนเองก็มิได้พันทิวาจึงยกยิ้ม “ขออาหารแก้แฮงค์ทุกอย่างเลยนะนงค์...ทุกอย่าง”อนงค์จึงคล้ายจะแสนงอน ว่าพร้อมปาดน้ำตา “นายแพร...จริง ๆ เลย”พันทิวายกยิ้ม หัวเราะ มองไปยังทางเข้าห้อง เด็กคนนั้นไปแล้วรึ? “มาส่งเอกสารแล้วก็ออกไปแล้วครับ” ศิลาเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจนาย พันทิวาจึงเพียงเชิดปลายคาง หลับตาลง สั่งความสุดท้าย “นัดจิตแพทย์ให้ฉันที อาการมันกำเริบอีกแล้ว” แต่สภาพก็ดีกว่าครั้งก่อนมาก เพราะเด็กคนนั้นมาช่วยหล่อนไว้ศิ

หรืออีกนัยหนึ่ง...มีใครข้างตัวที่ทำให้คนอื่นเข้าถึงเธอไม่ได้หรือเปล่า พันทิวาคลึงแก้วใสใส่เครื่องดื่มในมือ เมินสัมผัสเย้ายวนจากหญิงสาวทั้งสองคนที่เข้ามานั่งพะเน้าพะนอเอาใจขนาบข้าง... ดวงตาคมสวยสังเกตสังกาคล้ายมุมมองพระเจ้า ที่สามารถมองลงไปด้านล่างและด้านนอกได้ฝั่งเดียว เพราะห้องวีไอพีที่หล่อนนั่งอยู่นั้นไม่สามารถมองเข้ามาจากภายนอกได้...“ไม้ ไปเต้นกันเถอะ” นีรามนไม่ทันได้ปฏิเสธ เธอถูกปลายฟ้าจับจูงมือไปที่โล่งใกล้ ๆ กับโต๊ะที่นั่งกันอยู่ นีรามนที่เริ่มแก้มร้อนผ่าวเล็กน้อย แอลกอฮอล์เข้าสู่สายเลือด แล้วยิ่งเห็นคนอื่น ๆ พากันโห่ร้องเมื่อนักดนตรีเริ่มเล่นเพลงที่เป็นที่รู้จักมานักต่อนักของวงดนตรีไทยชื่อดัง ไม้จึงคิดว่าจะเต้นคลายเครียดกับเขาสักหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง... “เมาแล้วแน่เลย ยิ้มกว้าง ๆ แบบนี้น่ะ” มือหอมเย็นของปลายฟ้าเข้ามาแตะใบหน้าที่ร้อนผ่าวของนีรามนที่คลี่ยิ้มส่งให้ “อืม” เธอไม่ปฏิเสธคำสันนิษฐานของเพื่อน ก่อนแสงสีจะทำให้นีรามนรู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ เด็กสาวในชุดเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนสีซีดขาดเข่าจึงเริ่มเต้นตามเพลงและเพื่อนที่พาสนุก...ดูท่าทางอ้อแอ้นั่นสิ เมาแล้วยั

พันทิวา นารยพยัคฆ์ยิ้ม...“ตกลงดีลตามนี้ค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน” พันทิวายกยิ้มพร้อมจับมือส่งลาบรรดาคู่ค้าที่พากันงงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะส่งหน้าที่ในการตกลงเซ็นสัญญาอีกทีหนึ่งให้กับปณิดาที่เดินนำคู่ค้าทางธุรกิจออกไปก่อนแล้ว พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคนของพันทิวาที่ติดตามไปด้วยทั้งที่ตอนนี้หล่อนควรจะกลับบ้านกลับช่องหลังจากคุยเจราจาธุรกิจคร่ำเคร่งกับการงานภาระอันหนักอึ้ง ทว่าบัดนี้กลับอยากทิ้งตัวอยู่ตรงนี้ไว้สักพัก... พันทิวาก็แปลกใจในความอยากผ่อนคลายของตนเองเหมือนกันแสงสีเสียงกำลังเมามันเมื่อใกล้ถึงท่อนฮุกของเพลงที่เป็นที่นิยมตลอดกาลในร้านเหล้า ทว่าในสายตาพราวของหล่อนมีเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ คนนั้นที่เต้นสลัดคราบแมวจอมหยิ่งยั่วสวาทออกหมดสิ้นเหลือเพียงเด็กสาววัยใสคนหนึ่งเที่ยงคืนฉันออกมาคอยเธอ ก็ ลั่น ลัน ลาโอ้เธอเจ้าซินเดอเรลล่า เจอเธอไม่ทันร่ำลา โอ้เธอเจ้าซินเดอเรลล่า เธอเอาแต่ ลั่น ลัน ลาจนเมื่อเพลงจบ เสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนานปลดเปลื้องดังขึ้น สายตาคมกริบมองเห็นภาพนีรามนชูมือขึ้นสูง กระโดดเหยง ๆ ไปมากับผองเพื่อนน่าขันจริงเชียว... หมายถึงหล่อนน่ะ น่าขันจริงเชียวมานั่งเสียเวลามองรอยยิ