All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 181 - Chapter 190

“หิวน้ำ” พอผมบอกหิวน้ำเธอก็ขยับก้าวเข้าบ้านผมเดินตามไปติด ๆ ไม่นานน้ำเย็นเต็มแก้วก็มาวางตรงหน้าผม “คุณใจอ่อนยัง” “ไม่” “ทำไมใจแข็งจังนี่ก็สี่เดือนแล้วนะ ที่เราไม่ได้กอดกัน ขอกอดหน่อยได้ไหม แค่กอด” “ฉันไม่เชื่อคุณหรอก” เธอบึนปากให้ผม “ใจร้ายจัง” “ไหนบอกว่าจะรอไง นี่แค่ไม่กี่วันก็งอแง” ใครจะคิดว่ายิ่งได้อยู่ใกล้ ยิ่งได้พูดคุย ความคิดถึงยิ่งมากขึ้น อยากทำอย่างอื่นมากกว่าแค่คุย นั่นยิ่งทำให้ทรมาน “ไปกินหมูกระทะกัน” เราสองคนนั่งจ้องตากันอยู่นาน สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายชวนเธอ ถ้านั่งกันแบบนี้ไม่แน่ใจจะได้กินหมูกระทะหรือจะได้กินกันเอง “เขาเปิดขายหมูกระทะด้วยดีจัง ใกล้บ้านเลย” ร้านหมูกระทะที่อยู่ติดกับบ้านของเธอ ฝั่งเดียวกับเธอเป็นคาเฟ ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นฝั่งทะเลเป็นหมูกระทะ ซึ่งมีโต๊ะแค่ห้าโต๊ะเท่านั้นใครอยากกินต้องจอง “ว้าว น่ากินทั้งนั้นเลย” เธอตาเป็นประกายกับหมูกระทะตรงหน้า “กินแล้วต้องออกกำลังกายนะ” “รู้แล้วน่า ฉันก็ไม่อยากอ้วนไปกว่านี้หรอก เท่านี้กำลังดี กอดกำลังอุ่น”

“อื้อ...คุณไม่ไหว” “แตกออกมา” คำสั่งที่ฉันทำตามอีกครั้ง ฉันหลั่งไหลออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น นิ้วมือเรียวยาวสอดเข้าจนสุดทาง ร่างเขายกตัวเหนือร่างฉัน เขากวาดมองฉันทั้งร่าง ในขณะที่ฉันยังหายใจหอบกระเส่าและยังเกร็งส่วนล่างรับกับนิ้วมือที่เข้าออกไม่หยุด “เบ๊บผมคิดถึงคุณมาก ขอได้ไหม ไม่ไหวจริง” ฉันใช้สองมือดึงเขาเข้ามาจูบแทนคำตอบ เวลานี้ฉันเองก็ต้องการเขาเหมือนกัน ร่องรักฉันผวาตามเมื่อเขาดึงนิ้วมือออกจากร่องชุ่มฉ่ำ ความวูบโหวงเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่จะถูกเติมเต็มด้วยตัวตนใหญ่โต “อ๊ะ” เพราะร้างรากันมาสักพัก ความเจ็บจี๊ดเกิดขึ้นก่อนที่ความเสียวซ่านจะเข้าครอบครอง “เบ๊บโคตรแน่น” “อื้ม...เจ็บ” เพราะร้างรามาหลายเดือน “เจ็บเหรอ ผมเลียให้ใหม่ไหม” หน้าเขาเป็นกังวลและกำลังจะขยับสะโพกเพื่อถอนตัวตนออก ฉันรีบใช้กงเล็บจิกแก้มก้นเขาไว้แน่นไม่ให้ขยับจนหลุดออกจากกัน “ไม่ต้องเลียแล้ว เอาเลย” เขายิ้มล้อกับคำพูดฉันทั้งยังถามคำถามที่ยากจะตอบ “เอาแบบเนิบลึก ๆ หรือเอาแบบเร็ว ๆ แรง ๆ เบ๊บอยากได้แบบไหนหรือวน ๆ แบบน

“คุณไม่สะดุดกับชื่อร้านเหรอ ‘พา-นา-นา’ จริง ๆ มันคือ บานาน่าหรือแปลว่ากล้วยภาษาไทยไง ส่วน พา-นา-นา เป็นภาษาเกาหลีที่ใช้ทับศัพท์” สมแล้วพ่อคุณที่ไปอยู่เกาหลีมา แต่ฉันแอบคิดตอนนั้นอยู่แล้วว่าทำไมชื่อพ้องกับของฉันเลย “ต้องขอบคุณไหมคะเนี่ย” “ต้องขอบคุณสิคะ ขอเป็นมาให้นอนกอดทุกคืนได้ไหม” คำพูดเขาทำให้ฉันหัวเราะคิกคัก คำขอบคุณอะไรเปลืองตัวจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันได้ลูบแปดก้อนบนหน้าท้องก็สุดจะคุ้มแล้ว “เอาเงินมาให้เจ้าของร้านดูสิ ว่าได้กำไรเยอะไหม” ท่าทางอ้ำอึ้งของเขาทำให้ฉัน ‘ร้านไม่มีกำไร’ “เดี๋ยวเอาให้ดู คุณอยากได้เงินเหรอ” “อ้าวคุณ ใครจะไม่อยากได้เงินบ้าง มีเงินเขานับเป็นน้อง มีทองเขานับเป็นพี่ ใครก็อยากมีเงินมีทอง” “เอาเท่าไหร่” ฉันขมวดคิ้วกับคำถาม “จะให้เหรอ” “ให้แฟน” “อย่ามามั่ว ใครแฟนคุณกัน” ฉันเบะปากให้คนที่ขี้ตู่ให้คนอื่นเป็นแฟน “ไม่แฟนก็ได้เมีย แม่ของลูก” “มากไปคุณหมอไธม์ ไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวต้องไปทำงาน” ฉันไล่คนที่แทบจะสิงฉันบนเตียง “อาบด้วยกันไหม คุณจะได้ไม่ว่

เช้าวันถัดมา เราสองคนตรงไปยังบ้านของหมอธาร์กับน้ำทันที จุดประสงค์หลักของเราครั้งนี้คือมาเยี่ยมหลานด้วยกัน น้องลีธ น้องลินน์วัยกำลังน่ารักจะแปดเดือนแล้ว เวลาเร็วมาก “ป้ากล้วย อาไธม์ เสียงของเหนือดังมาก่อนที่ร่างเล็กของเด็กชายวัยหกขวบกว่า ๆ วิ่งมารับฉันกับคุณหมอทั้งยังมีเจ้ารวย รวยกับเจ้าเมนี่วิ่งตามมาด้วย เป็นหมอไธม์ที่อุ้มเด็กชายเข้าอ้อมกอด เพราะฉันคงอุ้มไม่ไหว เหนือกอดคอและหอมแก้มฉันทั้งซ้ายทั้งขวา หมอยังอุ้มเจ้าเด็กแสบไว้ คงกลัวว่าฉันจะหนักอีกอย่างหนึ่งหมอแอบคิดว่าฉันจะท้อง ไม่ได้ท้องจริง ๆ แค่อ้วน “คิดถึงป้ากล้วย” เหนือลงจากอ้อมกอดของผู้เป็นอา จับจูงให้ฉันเดินเข้าบ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า อาไธม์กับป้ากล้วยมาครับ” เด็กชายเหนือวิ่งเข้าบ้านพร้อมทั้งตะโกนลั่นบ้าน “มากันแล้วเหรอ” เป็นหมอธาร์ที่กำลังให้นมลูกสาวคนหนึ่งแล้วน้ำกำลังให้นมกับลูกอีกคนหนึ่ง ดูแล้วชีวิตเพื่อนกับลูกแฝดวุ่นวายน่าดู ไม่อยากจะคิดว่าถ้ามีเป็นของตัวเองฉันจะวุ่นวายขนาดไหนกันนะ “กล้วยเข้ามาก่อน” น้ำพยักหน้าให้ฉันเดินเข้าไปในบ้านของเธอ

ฉันเข้าห้องน้ำเพื่อใส่เสื้อชั้นในให้เรียบร้อย ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่แต่ตอนนี้จะมีแขกมาหาซึ่งมันก็ไม่ดีนักที่จะโนบราต่อหน้าผู้ชายอื่น เดี๋ยวหมอหึง จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่ค่อยหึงฉันเลยนะ คงเพราะคนมาจีบฉันก็ไม่ได้เยอะมากมาย อีกอย่างฉันไม่ได้เปิดโอกาสให้ใครทั้งนั้น “กล้วย เป็นยังไงบ้าง” ทันทีที่เปิดประตูพี่หมอเบย์ก็ถามฉันอย่างเป็นห่วง พวกเราสนิทสนมกันมาอย่างยาวนาน กี่ปีแล้วนะ ตั้งแต่ที่พวกฉันฝึกงาน เขาเป็นพี่ที่ดีเสมอ ชีวิตเขาน่าจะดีกว่านี้ ถ้าไม่มีเรื่องเงินมาเป็นปัญหาขัดขวางความก้าวหน้า ฉันตอนนี้ที่มีโอกาสมากกว่า สามารถช่วยได้ก็อยากช่วย “ไม่เป็นไรแล้วพี่ ดีขึ้นมากแล้ว น้ำเกลือหมดกระปุกนี้ก็ไม่ต้องเติมเพิ่มแล้ว พรุ่งนี้ก็กลับได้แล้ว” ฉันรีบบอกเพราะกลัวเขาเป็นห่วง “ดี ๆ คุยงานได้เนอะ” “อืม คุยได้ ๆ” ฉันอ่านเอกสารจดทะเบียนบริษัท รวมทั้งเงินลงทุน ผลประโยชน์และอำนาจในการบริหารอยู่นาน ก่อนจะลงลายมือชื่อ บริษัทของเราร่วมหุ้นกันสามคน คือฉัน สายน้ำ พี่หมอเบย์ ผลิตภัณฑ์แรกของเราคือ แฮนด์ครีม ที่เลือกผลิตภัณฑ์นี้เพราะคนน่า