All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 171 - Chapter 180

“กูไม่ผิดง้อทำไม เดี๋ยวเขาคิดถึงกูก็กลับมาเอง” “แต่เท่าที่กูเห็นเป็นมึงที่คิดถึงเขา” คำพูดของไอ้ภูมิทิ่มแทงหัวใจผมน่าดู ใช่ คิดถึง ไม่ได้กอดมาตั้งเป็นชาติแล้วเนี่ย นอนก็ไม่หลับ โคตรทรมาน “เฮียอย่าคิดเยอะ ทำอะไรตามหัวใจบ้าง” “หัวใจแค่ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดไอ้ปลื้ม ความรักมันอยู่ที่สมองมึงอย่ามั่ว ไม่เกี่ยวกับหัวใจ” ผมบอกไอ้คนไม่รู้แล้วอวดฉลาด “อ้าว ทำไมเวลาเราเสียใจหนัก ๆ เราเจ็บที่ใจไม่ได้เจ็บที่หัว เขามีโรคหัวใจสลายด้วยนะ เฮียเป็นหมอจริงเปล่าเนี่ย” ผมรู้ไม่ใช่ไม่รู้ ไม่อยากจะเถียงมัน ทุกอย่างมันสั่งมาจากสมองนั่นแหละ แต่ผลกระทบมีผลที่หัวใจ “ไธม์มึงชอบเขา รักเขาก็แค่บอกเขา ไม่บอกแล้วเขาจะรู้เหรอ” ไอ้ภูมิถอนหายใจแล้วก็พูดอย่างเหนื่อยใจ เพราะมันพูดเรื่องนี้กับผมมาไม่รู้กี่ครั้ง “หาข้าวให้กินทุกมื้อ นอนกอดทุกคืน นวดให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า สระผมให้ แต่งหน้า แต่งตัวให้แค่นี้ต้องบอกอะไรอีก” “เฮียนั่นเมียหรือลูก เลี้ยงเป็นลูกเลย” “ลูกห่าอะไรเล่า เมีย” ผมหันไปตบหัวไอ้ปลื้ม เมียสิ ไม่ได้นอนกอดเฉย ๆ ทำอย่างอื่นด

“คุณมีอะไรคะ” ฉันถามในตอนที่ประตูห้องปิดลง “กล้วย คุณจะโมโหแล้วตบคนไปทั่วเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้นะ ตอนนี้คุณมีชื่อเสียงแล้ว ถ้าเกิดมีภาพหลุดออกไป คุณรู้ไหมว่าผลกระทบมันจะเป็นอย่างไร” เขาก็ห่วงแค่ผลประโยชน์ “ฉันขอยุติสัญญาได้ไหมคะ” “คุณอย่าทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้ไหม” อืม ฉันมันเด็กเอาแต่ใจจริง ๆ นั่นแหละ “ฉันไม่อยากทำแล้ว ฉันเหนื่อย คุณจะปรับเท่าไหร่ก็บอกมาเถอะนะ ฉันไม่อยากทำแล้ว” ไม่อยากทำแล้ว ไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว มันเจ็บเกินไป เขาไม่ถามสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่เคยรู้ว่าคุณหมอแสนดีของเขาพูดจากับฉันอย่างไรบ้างเวลาเจอกันแต่ละครั้ง คนทั้งโลกว่าฉัน ฉันก็ทำใจได้ แต่เขาควรจะอยู่ข้างฉันสิ “ผมผิดหวังในตัวคุณจริง ๆ” “ค่ะ” แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ผิดหวัง ฉันเองก็ผิดหวังไม่ต่างจากเขา ผิดเองที่ฉันหวังกับเขาไว้มาก หวังว่าเขาจะปกป้อง หวังว่าเขาจะอยู่ข้างฉัน หวังว่าในวันที่ฉันเจ็บปวดเขาจะคือคนที่โอบกอดและปลอบโยนฉันไว้ ฮึก...ฮึก เจ็บเช้าวันถัดมา ‘เอกสารยกเ

“ช่วยหยุดรักกันก่อนได้ไหมครับ ลูกอกหักอยู่” “แกพูดไม่ดีกับเขาหรือเปล่า ไม่งั้นน้องไม่น่าจะหนีนะ” คำพูดของพ่อทำให้ผมรู้สึกผิดในทันที เพราะผมพูดไม่ดีกับเธอจริง ๆ “ผมว่าน้องงี่เง่า” “เจ้าไธม์ ทำไมพูดอย่างนั้น” “ผมนึกว่าน้องท้อง แล้วน้องก็บอกว่าจะไม่เอาผม จะเอาแค่ลูก ผมโกรธ ผมน้อยใจตอนนั้น” พอโกรธ พอโมโหผมก็ห้ามความปากหมาของตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็เละไม่เป็นท่า “คงไม่ใช่แค่นี้หรอกมั้งบี๋ พี่ว่าลูกชายเราน่าจะสร้างเรื่องไว้เยอะกว่านี้” พ่อมองผมอย่างจับผิด ผมก้มหน้าลง “กล้วยกับเฟย์มีเรื่องกัน กล้วยตบเฟย์ ผมเลยดุน้อง ว่า...” ผมกลืนก้อนขมลงคออย่างยากลำบาก “ไธม์ว่าน้องว่ายังไง” “แม่ ไธม์ไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นมันโมโห” “ฉันถามว่าแกว่าน้องว่ายังไงเจ้าไธม์” แม่สลัดมือผมทั้งยังมองผมด้วยสายตาที่ผิดหวัง “นิสัยแย่ ๆ” “เจ้าไธม์ นั่นเมียแกนะ แกควรด่าคนที่เมียแกมีเรื่องสิ ทำไมไปว่าน้อง ถึงน้องจะผิดแกก็ควรเข้าข้างน้อง ถ้าแกรักน้อง” “แม่ แต่บริษัทเรากำลังจะร่วมทุนบริษัทของพ่อเฟย์นะ ผมไม่อยากให

“หึ! อยู่ด้วยแล้วไม่มีสถานะ แถมยังไปกิ๊กกั๊กกับแฟนเก่า ใครจะทนได้” บุณนำพาเล่าไปด้วย หางตาก็มองผมอย่างโมโห “ไม่ได้กิ๊กกับแฟนเก่านะ เฟย์แค่หุ้นส่วน” ผมแก้ตัวเสียงเบา รู้ตัวดีว่าตัวเองผิดที่แอบใช้เฟย์เป็นเครื่องมือให้เธอหึง “จะหุ้นส่วนหรืออะไรก็แล้วแต่ พี่ไธม์ไม่ควรเห็นคนอื่นสำคัญกว่ากล้วย” “พี่ผิดไปแล้ว” “ผู้ชายก็งี้แหละค่ะเจ้บุญ ไอ้ถ่านไฟเก่าเนี่ยไม่รู้จะตัดยังไง พยายามจะคุกรุ่นตลอดเวลา คิดถึงเรื่องแฟนเก่าพี่ภูมิแล้วยังโมโหไม่หาย” ลูกพีชตวัดสายตามาทางผมอย่างไม่พอใจ “พี่ไธม์อาจคิดว่าแฟนเก่าสามารถเป็นเพื่อนกันได้ ทำงานด้วยกันได้แต่สำหรับผู้หญิงมันไม่ได้ไง กล้วยไปก็ถูกแล้วเป็นลูกพีชก็ไม่อยู่” “อ้าวนอกจากไม่ช่วยแล้วยังซ้ำเติมพี่อีก” ผมตัดพ้อน้องสาวทั้งสอง นอกจากไม่คิดจะช่วยกัน ยังเข้าข้างกล้วยอีก โดนซื้อเสียงหมดแล้วน้อง ๆ ของผม “ช่วยทำไม อยู่กับพี่มีแต่ทุกข์ใจ งานก็เยอะ สาวก็เยอะ เวลาตรงไหนให้ลูกให้เมีย สู้ให้กล้วยหาผัวใหม่ดีกว่า” “เอ้ย! ไม่ได้สิยายบุญ” ผัวใหม่เลยเหรอวะ คำนี้แรงเกินไปแล้วนะ “ทำไมจะไม

“โธ่คุณ ผมมันก็ปากหมาไปอย่างนั้นแหละ คุณก็รู้ว่าผมมันพวกปากไม่ดี แต่รักจริงนะครับ” ฉันสะบัดหน้ามองไปทางอื่น “ปากไม่ดีเรื่องนี้ยอมรับค่ะ แต่รักจริงน่ะไม่รู้ ไม่เคยรู้สึก” “เจ็บจัง” เห็นแล้วหมั่นไส้ ท่าทางใช้มือลูบตรงหัวใจนั่นคืออะไร อย่ามาทำหน้าหมาเหงา คนอย่างอีกล้วยบอกเลยใจแข็งพอ “คุณเลิกวอแวฉันเถอะ” “ก็ผมคิดถึง” “หึ! คิดถึงหรือของขาด พอแล้วคุณ ฉันเหนื่อย” แค่เห็นหน้าเขาฉันก็เหนื่อยแล้ว “คุณเหนื่อยอะไร อยู่กับผมคุณไม่ต้องทำอะไรเลย” “ไม่ต้องทำอะไรงั้นเหรอ โน่นก็กินไม่ได้ นี่ก็กินไม่ได้ ผ่านั่น ผ่านี่ ฉีดนั่นโน่นนี่ ถึงฉันจะเป็นพยาบาลก็ไม่ได้ชอบเข็มฉีดยาขนาดนั้น” เจ็บตัวยังไม่เท่าไหร่แต่เจ็บใจนี่สิ “ผมขอโทษ ต่อไปผมจะตามใจคุณทุกอย่างเลยนะครับ” “เราไปกันไม่รอดหรอกคุณ เราต่างกันเกินไป” เรื่องที่ฉันยกมาอ้างมันเป็นแค่เรื่องหนึ่งเท่านั้น แต่ระหว่างเรามันมีอีกหลายเรื่องราวที่เราเห็นต่างกัน ไม่มีทางที่จะไปกันรอด “คุณยังไม่ได้ลองเลยก็ด่วนตัดสินแล้ว” “เราลองแล้วคุณหมอไธม์ ไม่งั้นเราจะมาอย