All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 221 - Chapter 230

เหล่าตระกูลโชติภิวรรธต่างรู้ดีว่าคุณหมอชอบกุหลาบสีขาว แต่ช่อนี้เป็นทิวลิปสีขาว ใบบุญญาคลี่การ์ดออกอ่าน ‘เหมาะกับคุณหมอครับ...อินน์’ “อุ๊ย!!! ตาย ทิวลิปขาวของใคร” เสียงของตระการยกมือทาบอก คนให้จะรู้ไหมหนอว่าคนรับอย่างใบบุญญาแท้จริงแล้วชอบดอกทิวลิปยิ่งกว่ากุหลาบ “แกชอบไม่ใช่เหรอ” ตระการมองช่อดอกทิวลิปในมือของเพื่อนสาว “อืม” “ใครส่งมา” เป็นเสียงของมนทนา นักจิตวิทยาผมสั้น ผู้มีชื่อเล่นว่าทรี ซึ่งเป็นเพื่อนจากโรงเรียนมัธยมของใบบุญญา ใครจะคิดว่าสุดท้ายทั้งสองคนจะได้กลับมาทำงานร่วมกัน “คุณอินน์” “อินน์ไหน อินนาเหรอ” มนทนาถามด้วยมุกห้าบาทสิบบาท ทำเอาคนฟังอย่างตระการและมาติกาหัวเราะแห้ง ๆ “คุณอินน์ อินทฐานนท์ หลานชายเจ้าของตึกที่เราเช่า” ใบบุญญาบอกฐานะที่แท้จริงของเขากับเพื่อนของเธอ แต่จะไม่ยอมบอกว่าเขาคือคนไข้ของเธอเด็ดขาด เธอต้องเก็บเป็นความลับ “นามสกุลนี้รวยมาก รวยตั้งแต่รุ่นปู่ของปู่ของปู่ทวด” มาติกาผู้เป็นคนในพื้นที่เอ่ยขึ้น ซึ่งคนฟังก็พยักหน้าตาม มีใครบ้างที่อยู่เชียงใหม่แล้วจะไม่รู้จักนามสกุลนี้ “

ใบบุญญาพยักหน้าเข้าใจเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับวงการจิตแพทย์ มีผู้คนมากมายป่วยด้วยเรื่องเพศ แต่ในสังคมคนไทยยังมองว่าเรื่องทางเพศนั้นน่าอาย อย่างเช่นการใช้เซ็กซ์ทอยนั่นแหละ เป็นของผิดกฎหมาย แต่คนกลับหาทางออกโดยการมีชู้ ข่มขืน หรือแม้แต่ซื้อบริการทางเพศ ประเทศที่มองการมีชู้หรือนอกใจแฟนเป็นเรื่องปกติ แต่ของเล่นที่ใช้หาความสุขให้ตนเองโดยไม่เบียดเบียนใครกลับเป็นเรื่องผิดกฎหมาย บางครั้งประเพณีหรือความยึดติดบางอย่างควรที่จะยกเลิกไปได้แล้ว ชีวิตทำไมต้องทำให้มันยาก กิน ขี้ ปี้ นอน มันเรื่องปกติ ตราบใดที่เราไม่ได้ไปผิดลูกผิดเมียใคร เรื่องของธรรมชาติควรจะยอมรับและเปิดรับกันเสียที “คิดอะไรแก” ตระการเท้าคางมองหน้าเพื่อนสาว เมื่อเห็นเพื่อนจิตหลุดไปจากบทสนทนา “ทำไมแกไม่ชอบผู้หญิง แกรู้ตอนไหน” ใบบุญญาไม่เคยถามเพื่อนเรื่องนี้มาก่อน สำหรับเธอ เพื่อนก็คือเพื่อน ไม่เคยมองว่าเพื่อนเป็นเพศไหน “ทำไมน่ะเหรอ ไม่รู้สิ ฉันไม่มีความรู้สึกเลยเวลามองผู้หญิง มันเหมือนกับมองเพื่อน มองแม่ มองน้อง แต่กับผู้ชาย ทุกกล้ามเนื้อบนตัวเขาทำให้ฉันหัวใจเต้นและแข็งอะแก” ตระการเอง

จริงจัง แน่นอนเรื่องการรักษาเขาก็กังวลไม่น้อย ครั้งนี้เจ้าป้าเขาหวังไว้มาก เขาเองก็หวังไม่ต่างกัน “เอาน่า ลองดูก็ไม่เสียหาย เผื่อหมอสวย ๆ จะช่วยมึงได้” ศิวะผู้รู้เรื่องราวของเพื่อนเป็นอย่างดีบอกอย่างให้กำลังใจ คนอย่างคุณอินน์ถ้าจะจีบใครไม่ยากเลยสักนิด แต่เพราะสิ่งที่เพื่อนเป็นนี่สิ “เขาเป็นหมอ พวกมึงคิดอะไร” อินน์บอกกับเพื่อนทั้งสอง แต่มือยังไถดูรูปของเธอ และยังแอบซูมเป็นบางรูป ที่มากกว่านั้นคือเขาเผลอแอบไปส่องไอ้ผู้ชายคนนั้นต่ออีกหน่อย “พวกกูไม่ได้คิดครับท่านอินน์ คนที่คิดคือมึงครับท่าน ระวังเผลอกดถูกใจ เดี๋ยวเขารู้ว่ามึงแอบส่อง” คำพูดของทศทิศทำให้คนที่เกือบกำลังกดหัวใจต้องชะงักมือ เกือบกดแล้วไหมกู เกือบกดเยอะไป...ก็รูปนี้เธอน่ารักแทบทุกรูปนี่นา “มึงยิ้มทำไมครับท่านอินน์” ธรณ์มองคนที่ยิ้มให้รูป เป็นเอามากเพื่อนกู “เธอน่ารัก”เป็นเอามากจริง ๆ ครับท่านอินน์ของเพื่อน ชอบเขาแล้วอย่าลืมแข็งใส่เขาด้วยนะท่านอินน์ ท่านอินน์ฉายา ‘จับแล้วหด’ ของเพื่อน “เป็นเอามาก” ทศทิศหันไปพูดกับธรณ์ ทั้งสองยกเครื่องดื่มขึ้นชนกัน ก่อนจะขยับไปนั่ง

“มาทดสอบความเป็นเหนือในตัวคุณหมอดีกว่านะครับ” อินน์ยิ้มกริ่มกับบททดสอบ ส่วนอีกคนที่ไม่ได้เป็นคนเหนือ แต่ก็อยากทดสอบความเป็นเหนือในตัวเธอเหมือนกัน “ยังไงคะ?” คุณหมอใบบุญญาเลิกคิ้วทั้งยังเอียงคอถามอย่างอยากรู้ว่าอะไรคือการพิสูจน์ เธอคือคนหนึ่งที่เป็นนักแข่งและมีเลือดนักสู้อยู่ในกาย ท่าทางน่ารักของคุณหมอทำให้อินน์เห็นเพียงประกายระยิบระยับบนใบหน้างาม ‘โคตรน่ารัก คนอะไรน่ารักที่สุด น่ารัก น่ารัก คำว่าน่ารักลอยรอบตัวเธอ’ อินน์รู้สึกว่าแก้มของเขาเมื่อยจนร้อน ต้องยกมือขึ้นมานวดหน้า คงเพราะเขายิ้มมากเกินไป ทางฟากของทรงยศกับน้อยก็ปลีกตัวมาเตรียมพร้อมสำหรับดินเนอร์วันนี้ของคุณอินน์กับคุณหมอแล้ว “นี่ไม่ใช่ดินเนอร์แล้วมั้งพี่น้อย นี่มันเดตชัด ๆ” ทรงยศกระซิบกับพี่น้อย ในขณะยกแจกันใส่ดอกทิวลิปหลากสีวางบนโต๊ะกินข้าว ห้องรับประทานอาหารที่รายล้อมไปด้วยดอกไม้ ทั้งยังเป็นส่วนที่ยื่นไปยังแม่น้ำปิง บรรยากาศยามเย็นทำให้แสงในเวลานี้กำลังสวยถ้าจะถ่ายรูป เดต...แน่นอนทรงยศมั่นใจ จัดโต๊ะขนาดนี้ ไม่เรียกว่าเดตจะเรียกว่าอะไร ถ้ามีแหวน

“คุณก็เลยเลิกกับเธอ” ใบบุญญาถามอย่างใส่ใจเมื่อเขาเล่าถึงปัญหาความรักในอดีต “ถึงผมไม่อยากเลิก เธอก็เลิกกับผมอยู่ดี อีกอย่างมันเห็นแก่ตัวเกินไปที่จะรั้งเธอไว้ โดยที่ให้ความสุขเธอไม่ได้”ใบบุญญาพยักหน้าเข้าใจในการตัดสินใจของเขา “คุณก็เลยไม่คบใครเพราะกลัวเรื่องนี้ใช่ไหมคะ” เขาพยักหน้ายอมรับ หลัง ๆ แค่ควงพอถู ๆ ไถ ๆ แล้วรู้ว่ามันไม่ขึ้นหรือหดตอนจับ เขาก็เลิกติดต่อ เพราะไม่อยากให้พวกเธอเสียเวลากับคนอย่างเขา “ครับ ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเสียเวลากับผม อกหักไม่ใช่เรื่องสนุก คุณหมอมีแฟนหรือยังครับ” อินน์ถามคุณหมอสาวอย่างแนบเนียน เขาเป็นคนไข้นี่นา ถามเรื่องคุณหมอบ้างคงไม่เป็นไรหรอก ถึงการอกหักไม่ใช่เรื่องสนุก แต่การแอบรักก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเป็น จะเป็นไรไป ถ้าจะมีความรักอีกครั้งในวัยสามสิบแปด “ยังไม่มีหรอกค่ะ ใบทำงานเยอะ” จิตแพทย์สาวตอบตามความจริง ในมือเธอยังเขียนข้อมูลของเขาไม่หยุด “คุณอินน์เคยคบผู้ชายไหมคะ” “เอ้ย! ไม่เคยสิ ผมไม่ได้เป็นเกย์” อินน์รีบปฏิเสธทันที นี่เธอเห็นเขาเป็นเกย์ไปแล้วเหรอ “น่าจะลองดูนะคะ เผื่อจะไม่หด” ใ