รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ) のすべてのチャプター: チャプター 241 - チャプター 250

อินน์พึมพำกับตัวเอง ใช้มือจับเป้ากางเกงอีกครั้ง คราบเหนียวที่เกิดจากน้ำรักของผู้ชายทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน ฝันที่โคตรจะสมจริง ครั้งแรก...ครั้งแรกที่เขาฝันถึงผู้หญิงและสำเร็จความใคร่อย่างแจ่มชัด ไม่ใช่แค่ฝัน แต่เป็นฝันเปียกอีกต่างหาก “อินน์ มึงเป็นเอามาก” ได้แต่ก่นด่าตัวเอง หากแต่ภาพฝันเมื่อคืนมันแจ่มชัดเหลือเกิน แค่คิดก็ทำให้เขาแข็งขึ้นมาอีกครั้ง เขาควานหาอุปกรณ์ช่วย จิ๋มกระป๋องรุ่นดีที่สุดในเวลานี้ ความเร็วและความแรงของน้องสาวปรับระดับได้หลายระดับ จะดีแค่ไหนถ้าเปลี่ยนจากเจ้าปรับได้หลายระดับเป็นเธอคนนั้น คนที่ทำให้เขาคิดไม่ซื่อ ยิ่งนึกถึงภาพฝันที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขาเร่งระดับความแรงของเครื่อง ภาพเมื่อยามฝันยังแจ่มชัด เขามันคนบาป ก่อนหน้านี้เคยจินตนาการกับดาราสาวในคลิปวิดีโอหนังผู้ใหญ่เท่านั้น และเธอในจินตนาการเขาก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามหนังที่ดู แต่ใครเลยจะคิดว่าเวลานี้เขาใช้คนที่สัมผัสได้ในชีวิตจริงมาจินตนาการแทน ความหื่นของเขารุนแรงมากขึ้น นี่เขาเข้าใกล

ไม่รอให้เขาบอกซ้ำ จิตแพทย์สาวคีบเส้นสีเหลืองทองของข้าวซอยเข้าปาก จากนั้นตามด้วยกิมจิ “เข้ากันมากค่ะ ไม่น่าเชื่อนะคะ” ใบบุญญาตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้เพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องหรือเปล่า ถึงทำให้ข้าวซอยนี้อร่อยกว่าทุกข้าวซอยที่เธอเคยกินมา รอยยิ้มของเธอทำเขาสะดุด เธอจะรู้ไหมหนาว่ากำลังทำให้หัวใจคนมองสั่นไหว และทำให้เจ้ากลางหว่างขาเขากำลังแข็งจนขึ้นลำ ‘ไอ้ห่าอินน์ มึงจะแข็งพร่ำเพรื่อแบบนี้ไม่ได้ เขาจะกลัวมึงนะ’ ก่นด่าความดำมืดในตัวเองไปครั้งหนึ่ง แต่ถามว่ามันสลดลงไหม ไม่เลย โดยเฉพาะในจังหวะที่คุณหมอสาวกัดพริกแล้วซี้ดปากบอกว่าเผ็ด “ซี้ด…เผ็ดมากเลยค่ะ” “น้ำครับ” สาบานว่าสิ่งที่เขาอยากป้อนเธอนั้นไม่ใช่น้ำในมือเลยสักนิด อยากป้อนมากกว่าน้ำเปล่าแก้วนั้น อยากป้อนน้ำที่มีประโยชน์มากกว่านั้น เอาไว้ก่อน “กินเยอะ ๆ นะครับ” คำชวนให้กินเยอะ ๆ ของเขาทำเธอยิ้ม เขาช่างอบอุ่นและแสนดี “คุณอินน์มีญาติบ้างไหมคะ” คุณหมอสาวเริ่มทำความคุ้นเคยกับคนไข้ตรงหน้า เคสของเขาต้องสร้างความคุ้นเคยและไว้ใจ อาการของผู้ป่

“แต่คุณอินน์เรียกใบว่า ‘ใบ’ ได้นะคะ” เธอบอกเขาทั้งรอยยิ้ม รอยยิ้มของเธอทำให้คนตั้งท่าจะงอนยอมยิ้มอย่างง่ายดาย “ครับใบ” สนิทเข้าไปอีก เขายิ้มทั้งยังจับมือเธอลุกขึ้นเดินไปยังส่วนอื่นของบริเวณบ้าน “พี่จะพาใบไปดูดอกไม้เมืองหนาวครับ” ดอกไม้เมืองหนาว คำพูดของเขาทำเธอตาโตกับคุ้ม ‘อินทฐานนท์’ ไม่แปลกหรอกที่จะมีอะไรอีกมากมายที่เธอยังไม่เคยเห็นในบ้านหลังนี้ เพราะที่นี่กินเนื้อที่เกือบห้าไร่ คำว่า ‘พี่’ ของอินน์ทำให้คนฟังอย่างคุณหมอใบบุญญายิ้มพอใจ ยิ่งเขาไว้ใจเธอมากขึ้น สนิทกับเธอมากขึ้น การรักษาก็จะดีและง่ายมากขึ้น ความทุกข์ทรมานของเขา ใครไม่เคยพบเจอกับตัวเองไม่มีทางรู้ เธอมองมือที่ถูกจับจูงกันไปยังทางที่เขาบอกว่าดอกไม้เมืองหนาว มือเขาใหญ่ทว่าเย็นจัด ไม่รู้เพราะความตื่นเต้นหรือเพราะความกลัว หลายคนที่มีอาการทางจิตเกี่ยวกับการกลัวการสัมผัส ซึ่งนั่นย่อมส่งผลกับการมีเซ็กซ์อย่างเช่นที่เขาเป็น เธอกระชับมือเขาแน่น ลูบแขนเขาหวังให้ผ่อนคลาย เธอรู้สึกถึงอาการเกร็งลดน้อยลงและความเย็นของมือก็ลดลง เขาพยายามสำหรับความใกล้ชิดนี้ เพียงไม่นานทั้งสองก็มาอยู

“คนเก่ง” “ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!!!” จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องของคนงานนอกโดมดอกไม้เมืองเหนือดังขึ้น ทั้งอินน์และใบบุญญารีบเปิดประตูออกจากโดมทันที ภาพที่เห็นคือหญิงสาววัยกลางคนล้มกองตรงพื้นทางเดิน เลือดของเธอไหลอาบหน้าผากและใบหน้า “ห้ามแตะต้องคนเจ็บค่ะ คุณอินน์ กล่องปฐมพยาบาลค่ะ” ใบบุญญาจัดการให้คนเจ็บนอนหงาย จับชีพจรพบว่าเป็นปกติ คาดว่าผู้ป่วยคงแค่เป็นลมหมดสติแล้วหัวกระแทกพื้น เลือดจึงออกมาอย่างที่เห็น หลังจากตรวจดูอาการเบื้องต้น คนเจ็บถูกนำตัวไปยังห้องพยาบาล เพิ่งรู้ว่าคุ้มของเจ้าประกายแก้วรัตนามีห้องพยาบาล ทั้งยังมีพยาบาลเวรอีกด้วย “เป็นไงบ้างคะ” ใบบุญญาถามพยาบาลที่ทำแผลให้คนเจ็บ “แผลแตก ดูแล้วไม่ต้องเย็บค่ะ คนเจ็บก็ฟื้นแล้ว” พยาบาลสาวรีบบอกคุณหมออย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าฟื้นแล้ว “เป็นยังไงบ้างคะ อยากไปหาหมอไหม” “ไม่ค่ะ ไม่” คนฟังรีบปฏิเสธทันที แค่นี้ก็เกรงใจมากแล้ว ไม่อยากไปหาหมอให้เสียเงินเสียทองมากกว่านี้ “งั้นใบขอตัวนะคะ” ใบบุญญาเห็นแก่เวลาต้องปลีกตัว แต่ยังไม่ทันที่จิตแพทย์สาวจะลุกขึ้นยืน มือแห้

ลัดดาเฝ้าสวดมนต์ทุกค่ำคืน คงมีผีห่าซาตานที่ไหนสักตนที่เข้ามาสิงร่างสามีเธอ ให้เขาทำอะไรที่ไม่ใช่ตนเองเช่นนั้น รถยนต์ของดนัยจอดนอกรั้วบ้านในเย็นวันที่เจ็ด ลัดดารีบวิ่งเปิดประตูรั้วให้เขาเลี้ยวรถเข้าบ้าน ในที่สุดเขาก็กลับมา ในที่สุดเขาก็กลับมา อย่างไรเสียเขาก็ต้องกลับบ้าน รอยยิ้มผุดเต็มใบหน้าของลัดดา “ไหนพี่บอกว่าอีป้านี่ออกไปแล้วไง” เสียงของผู้หญิงที่ยืนกอดอกมองลัดดาอย่างดูแคลน “ดา! ทำไมยังไม่ไปอีก” ดนัยลงมาจากรถพร้อมทั้งตะคอกคนที่ยืนตกตะลึง “มันเป็นใคร” ลัดดาตะคอกถามผู้ชายเพียงหนึ่งเดียวตรงหน้า แต่คนที่ตอบกลับไม่ใช่ดนัย “กูเป็นเมียพี่ดนัย เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย” ตรีรักผลักผู้เป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายออกไปให้พ้นทาง อยากเห็นอีแก่หน้าโง่ที่เป็นเมียดนัยมาตั้งนานแต่ไม่จดทะเบียนสมรส จนกระทั่งตอนนี้สถานะจากเมียกลายเป็นเมียน้อย “ไม่จริง! ไม่จริงใช่ไหมพี่นัย ไม่จริงใช่ไหม” ลัดดาหันไปถามผู้ที่เธอเรียกสามีมาทั้งชีวิต อยากได้ยินคำตอบจากเขาว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพียงเรื่องโกหก ที่นังผู้หญิงบ้าคนนี้กุขึ้นมา “อีโง่! นอกจ