All Chapters of เพลย์บอยทวงรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ซีรีนเดินตัวลอยเข้าไปในห้องน้ำ ความรู้สึกลอยคว้าง เพราะกำลังคิดบางอย่างอยู่ในหัว          คำถามร้อยแปดดังลั่น ผู้หญิงคนนั้นตะโกนถามเธอไม่หยุด!!          ‘เธอชอบเขาล่ะซิ?’          ไม่ใช่ว่าตนเองจะไม่รู้จักเรื่องละเอียดอ่อนพวกนี้ ช่วงวัยรุ่นเธอพบเจอบ่อยครั้งจากการบอกเล่าของเพื่อนในชั้นเรียน แต่เพราะความอัตคัดของตนเอง ซีรีนเลยระวังตัวจัด เธอไม่พร้อมที่จะมีใครในชีวิต เมื่อภาระหลักคือบิดาที่นอนป่วยอยู่บนเตียง ครั้นบิดาสิ้นชีวิต มันก็เลยวัยที่เธอจะได้เรียนรู้ หนุ่มๆ แถวบ้าน ล้วนแล้วแต่มีครอบครัว เธอจึงยังคงว่าง แม้จะสวยสดไม่แพ้ใคร เมื่อยังหาคนถูกใจไม่ได้          อัลเบโต้คือความเข้มแข็งที่เธอเคยต้องการ ซีรีนอยากมีใครซักคนคอยโอบประคองและปกป้อง          ชายหนุ่มคือความต้องการนั่น และเป็นที่มาที่ทำให้เธอตกลงปล

คลิสเตียนถอดสูทตัวที่ใส่อยู่โยนให้เซเก้ถือไว้ เขาถลกแขนเสื้อพับขึ้นสูงจนถึงข้อศอก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาอีกสองเม็ดเตรียมพร้อมที่จะถลุงคนทรยศเสียให้หายแค้น ปลายรองเท้าหนังมันวับเขี่ยหัวเข่าอัลเบโต้เบาๆ อดีตการ์ดเงยหน้ามอง สบตากับอดีตเจ้านายแบบไม่สะทกสะท้าน          “ไง...มึงยังอยู่ดีนี่หว่า?” คำทักทายสั้นๆ แต่เย็นชาเหลือเกิน          “ครับนาย” อัลเบโต้ตอบรับหลุบเปลือกตาลง กระบอกตาร้อนผ่าว เมื่อเห็นแววตาชิงชังของคลิสเตียน          “หึ!! กูนึกว่ามึงจะหลบอยู่ใต้กระโปรงเจนน่าไปตลอดเสียอีก” คลิสเตียนกล่าวเยาะ อัลเบโต้หลบซ่อนตัว ทำเหมือนกับว่าเขาจะหามันไม่เจอ          ‘เจนน่า?’ ใคร? ซีรีนกระพริบเปลือกตาปริบๆ ชื่อที่ผ่านปากคนมาใหม่ เธอไม่เห็นคุ้นและไม่เคยได้ยิน          เก้าอี้ตัวเด

บทที่12.ตามรัก ทวงหัวใจ!!           “มึงรู้อะไรอัล...บอกกูมา!!” คลิสเตียนเขย่าอัลเบโต้แรงๆ          ชายหนุ่มเงยหน้ามองสบนัยน์ตาเจ้านาย “วันนั้น คุณหวาเธอแท้ง!!” อุบัติเหตุครั้งนั้น ไม่ได้พรากแค่ความทรงจำของหวันยิหวา แต่พรากเอาสายเลือดของคลิสเตียนไปด้วย          เซเก้ผงะ!! แต่คนที่อาการหนักกว่าคือคลิสเตียน ชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืน หัวเข่าอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองที่พื้นแบบสิ้นท่า มือแข็งแรงยกขึ้นปิดใบหน้า เหงื่อกาฬไหลเปียกชุ่ม สีหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าอิริคเสียอีก          “มึงพูดอะไร...อัล!!” กว่าจะตั้งสติและควานหาคำพูดตัวเองเจอก็ผ่านไปหลายนาที เสียงที่ถามออกไปนั้นแหบแห้งและสั่นพร่า          “ฮ่าๆ เพราะความมักง่ายของเจ้านายไงคร

บทที่13.แตกหัก...            แววตาเหี้ยมเกรี้ยมมองภาพตรงหน้า ด้วยเพลิงแค้นสุมอก ศัตรูหัวใจ มารที่ขวางทางรักของตนเองกับผู้ชายที่เธอมอบใจให้ เห็นทีครั้งนี้ มันจะมีลมหายใจต่อไปไม่ได้ ครั้งที่แล้วเธอพลาด แต่ไม่ได้หมายความว่า หวันยิหวาจะมีเก้าชีวิต ลองดูสิ หากครั้งนี้มันไม่ตาย...เธอจะยอมปล่อยมือ...          “ทำตามแผนเดิม...”          เจนน่าสั่งเสียงเหี้ยม การปลิดชีวิตคน เป็นเรื่องธรรมดาของเธอ ใครก็ตามที่เข้ามาขวางทางเธอ มันจะยังคงมีลมหายใจต่อไม่ได้          และหากครั้งนี้คลิสเตียนเข้ามาขวาง...          เธอก็ไม่แยแส...ขอเพียงแค่...กำจัดศัตรูได้ บิดาคงจะแก้ต่างให้เธอเอง...เหมือนเช่นทุกครั้ง    &nbs

และดูเหมือนว่าจะโชคเข้าข้าง...ดูท่าทางคนเหล่านั้นแตกตื่น เมื่อเจอใครบางคนที่เจ็บหนัก คลิสเตียนทันได้เห็น คนกลุ่มใหญ่หิ้วปีกใครคนหนึ่งออกไปจากสถานที่ก่อเหตุ อาการดูเหมือนจะหนัก เมือเขาเห็นเลือดท่วมกายของคน คนนั้นเลย           หวันยิหวานั่งขดตัวแนบกับกำแพงปูน ตัวเธอสั่นเทาจน คลิสเตียนต้องรั้งมาโอบไว้หลวมๆ          “ปล่อยนะคลิส!!” หญิงสาวผลักอกเขาเต็มแรง มอง    คลิสเตียนตาขวาง          ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ “จำฉันได้ตอนไหน?” เขาเปิดปากถาม เล่นเอาหวันยิหวาชะงักกึก!! เธอหลบตาวูบ ส่อพิรุธออกมาให้จับได้อีกครั้ง          “อะไร!!” หล่อนแสร้งตวาดเสียงเขียว          “อย่ามากลบเกลื่อน หวาเรียกฉันแบบนี้ อีตอนที่จำไม่ได้ หวาเรียกฉันคุณ ไม่ใช่คลิส!!” ชายหนุ่มซัก