All Chapters of พยศรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ภรรยา! คุณแต่งงานแล้ว แต่ทำไมฉันไม่รู้ เรื่องใหญ่มาก ขนาดนี้” คำพูดของแองจี้ฟังไม่รื่นหูของต้องดาวเลยสักนิด            “งานสำคัญแบบนี้ ก็ต้องมีไว้สำหรับคนที่สำคัญค่ะ” ไบรอัลเบิกตา กว้าง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทันที ก็พอรู้ว่าต้องดาวร้ายกาจมากสำหรับคนที่ดูแล้วไม่ประสงค์ดีนัก ดีเหมือนกันแฮะ! อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะหึงเป็นเหมือนกับผู้หญิงทั่วๆ ไปบ้างมั้ย แต่ “เชิญพวกคุณตามสบาย ขอตัวก่อนนะคะ” ประโยคที่ตามมากลับทำให้ไบรอัลหน้าสลดลงทันที ยายนี้ปล่อยมือจากเขาง่ายจัง แองจี้แสดงฝีมือคุณหน่อย ผมอุตส่าห์เลือกคุณนะ!            “ภรรยาคุณใจดีจังเลยนะคะ ที่ให้คู่ขาเก่าอย่างฉันอยู่กับคุณตามลำพัง”            ! ต้องดาวชะงักเท้าทันที ‘คู่ขาเก่า’ “หมายความว่าไง เมื่อกี้คุณต้องการให้ฉันได้ยินอะไร” ต้องดาวแม้ตัวจะเล็กกว่าแองจี้ แต่คำพูดแสดงเจ

“อุ้ย!” ต้องดาวร้องออกมา เมื่อเขาเป็นฝ่ายผละออกมาจากโพรงปากเธอเสียเองในเวลาต่อมาที่ไม่นานมาก            “ผมไม่ยอมให้ลูกผมเป็นอะไรไปง่ายๆหรอกที่รัก” ไบรอัลพูดเสียงสั่นพร่า เขาแยกเรียวขาเล็กออกจากกันทันที มือเรียวใช้ส่วนปลายของแท่งเนื้อขนาดใหญ่สำรวจโพรงสาวด้านนอกที่พร้อมแล้ว และเขาก็ไม่รีรอที่จะดุนดันเข้าไปในกายสาว            “อื้มมมมม” คราวนี้เป็นเสียงต้องดาวที่ร้องออกมาเสียงดัง เมื่อไบรอัลล้วงล้ำเข้าสู่โพรงสาวไปอย่างรวดเร็วรวดเดียวจนอากาศด้านนอกไม่อาจสัมผัสโอบล้อมตัวตนเขาไว้ได้อีก “อ้าร์สสส” ต้องดาวร้องครางออกมา เมื่อไบรอัลไม่อยากรอ เขาขยับสะโพกกระแทกแก่นกายเสียดสีโพรงสาวที่ตอดรัดเขาน่าดูเลย สองร่างแทบจะระเบิดความเสียวที่ก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงจังหวะกระแทกดังก้องสะท้อนไปมาทั่วห้องนอนของพวกเขา            ต้องดาวหลับตาแน่น ฟันเล็กสวยงามกัดริมฝีปากล่

“มีอะไรเหรอคะ” ต้องดาวหันไปทางเขา            “ใคร?”            “พ่อของนาน่า ผู้หญิงในผับคนนั้นค่ะ” ต้องดาวตอบคำถาม            “คุณรู้ได้ไง”            “ฉันคุยกับเขาผ่านอินเตอร์คอมมาสักพักแล้วค่ะ ลูกสาวเขาหนีไป เขาคิดว่าเธอน่าจะตามเราสองคนมาที่นี่” ไบรอัลถอนใจอย่างโล่งอก พร้อมกับชายกำยำที่มีวุฒิภาวะและวัยวุฒิน่าเกรงขามเหมาะกับสิ่งที่เขาเป็นอยู่จริงๆ นายทหารระดับสูงคนหนึ่ง เขามาพร้อมกับผู้ติดตามอีกสี่คน            “ขอบคุณมากครับที่อนุญาตให้พวกเราเข้ามา” นายทหารคนนั้นเอ่ยกับพวกเขา เขาไม่มีท่าทางคุกคามเลยสักนิด ในทางตรงข้ามเขาแสดงออกถึงความเกรงใจเสียมากกว่า       &

ต้องดาวผลักประตูห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ไม่ได้ล็อคอย่างเบาๆ   ไบรอัลนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ คิ้วเรียวหนามุ่นเข้าหากันเล็กน้อย เขาไม่วอกแวกเลยสักนิดหรือเธอขยับได้เบามากกันแน่ เพราะเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองประตูห้องทำงานที่แง้มกว้างเพียงเล็กน้อย ก็เธอไม่ได้เคาะ และประตูก็ไม่มีเสียง ห้องที่กว้างคงทำให้เขาไม่ได้ยินจริงๆ เธอจึงดึงประตูปิดเบาๆ            “ไม่เข้าไปเหรอครับ” อี่เจ๋อที่เห็นต้องดาวเดินกลับมา            “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งรอเขาอยู่ตรงนั้นดีกว่าค่ะ” ต้องดาวชี้ไปตรงโซฟาตัวยาวริมโถงกว้างที่อยู่ใกล้ผนังกระจก อี่เจ๋อพยักหน้าเข้าใจ และก่อนที่เขาจะลงไปพักเที่ยง เขายกน้ำมาเสิร์ฟให้เธอก่อนขอตัว ต้องดาวพยักหน้ากล่าวขอบคุณ และหยิบนิตยาสารมาอ่านฆ่าเวลา            ไบรอัลเลิกคิ้วเล็กน้อย เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานในเวลาเกือบบ่าย และเห็นภรรยานั่งอยู่

“แต่ตอนนี้เขาจะรอดใช่มั้ยคะ”            “ครับ เขาต้องพักรักษาตัวค่อนข้างนานมากครับ”            “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” ต้องดาวยอมรับอย่างเข้าใจ แค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็พอ เธอขอแค่นั้น อะไรหลังจากนั้นก็ช่างมัน เธอไม่สนใจ ขอแค่เขายังมีเขาอยู่            “หลังจากนี้เขาคงต้องให้คุณดูแลอย่างใกล้ชิด”            “ขอบคุณนะคะ” ต้องดาวเตรียมตัวเพื่อเข้าไปเยี่ยมไบรอัล เขาอยู่ในห้องกักเชื้อ เธอจึงต้องไปเข้าห้องฆ่าเซื้อและสวมชุดที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ให้ก่อนเข้าไปเยี่ยมไบรอัล แม้พยาบาลจะบอกว่าไบรอัลจะยังไม่รู้สึกตัวไปอย่างน้อยสองวัน แต่เธอก็อยากเห็นหน้าเขา            เสียงอุปกรณ์การแพทย์ดังกึกก้องคับห้อง เสียงหลายเสียงของอุปกรณ์ที่ต่าง