تسجيل الدخول“ข้อเสนออะไร” ต้องดาวเอ่ยถามไปในที่สุด หลังจากที่นินทาเขาในใจแล้ว “ผมจะจ่ายให้คุณ” “ฉันไม่ได้มีอาชีพขายตัว เก็บเงินของคุณไปเถอะ ข้อเสนอนั้นตกไป ฉันว่าคุณอยู่เฉยๆ อย่างที่ฉันบอกไปตอนแรกก็พอ ต่างคนต่างอยู่ แค่คนร่วมโลกเท่านั้นก็พอ” “ผมไม่เคยกินใครฟรีๆ ผมจะจ่ายให้” ไบรอัลโน้มตัวเข้าไปใกล้ต้องดาว กดเสียงต่ำลอดไรฟันอย่างอดทน “อ่อ! คุณไม่กินใครฟรีๆ เลยอยากจะลบล้างความเลวของตัวเองโดยยัดเยียดอาชีพขายตัวให้กับฉันอย่างงั้นสินะ!” ต้องดาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไบรอัลยิ่งกว่า และกดเสียงต่ำตอบกลับไปเช่นกัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ไบรอัลเงียบลงทันที เพราะสิ่งที่เธอพูดก็ถูกครึ่งเดียว คือครึ่งหลัง แต่ครึ่งแรกที่ว่าเขาเลว อันนั้นเขาไม่ยอมรับเด็ดขาด “ถ้างั้นคุณก็มาเป็นผู้หญิงของผม”
عرض المزيدพึ่บ พับ พึ่บ เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ ไบรอัลกำลังคลั่งด้วยแรงราคะ ซึ่งเธอรู้ดีว่าเขาเป็นแบบไหน และเธอก็ตอบสนองเขาได้อย่างเต็มที่ เพียงแต่เขาไม่เคยพอ ‘ไม่ใช่ไม่ดี แต่เพราะมันดีมาก ผมถึงต้องการไม่หยุดไงละ ภรรยาที่รัก คุณอยากตัวเล็กเอง ผมไม่รู้จะเอาคำไหนมาบอกคุณว่าของคุณวิเศษเพียงไหน ผมติดใจร่องสาวของคุณจริงๆที่รัก’ “ไปหาสาเหตุให้เจอนะคะ...” ต้องดาวร้องบอกไบรอัล ขณะที่เธอจัดเก็บเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไบรอัลยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับ “ลูกๆก็คงหวงผมมากนะ เหตุเกิดหลังจากที่ผมไปโรงเรียนของพวกเขา” ต้องดาวถลึงตาใส่เขาทันที เมื่อเธอถูกสามีตัวดีเล่นงานเข้าให้แล้วตอนพิเศษ ประธานกอนคาโล “มามี้ มามี้” ตามฟ้าวิ่งเข้าหาต้องดาวที่พึ่งกลับมาถึงบ้านที่ใกล้เวลาดินเนอร์มากแล้ว
พรึ่บ!ต้องดาวตื่นตระหนก เธอเกือบร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อวันนี้เธอกลับมาบ้าน ก้าวแรกที่ก้าวเข้าประตูมาเธอก็ถูกประชิดตัวแบบไม่ทันตั้งตัวในทันที แต่เมื่อจมูกคุ้นเคยกับกลิ่นเธอจึงห้ามเสียงร้องของตัวเองไว้ได้ ร่างเล็กถูกคนร่างใหญ่กว่าเบียดดันเธอไปอีกทางที่มีห้องเล็กๆ ที่ไว้เก็บของ “ที่รัก! ทำอะไรคะเนี่ย...อืม” ต้องดาวเอ่ยเสียงถาม แต่สงสัยเธอจะทำเสียงดังไป ไบรอัลจึงปิดปากเธออีกครั้ง และเขาก็ยกนิ้วป้องปากเขาเอง บอกให้เธออย่าเสียงดัง เมื่อเธอเหมือนจะเข้าใจว่าเขาให้เธอเบาเสียงลง เขาจึงยอมปล่อยมือออกมาจากการป้องปากเธอไว้ “เดี๋ยวลูกได้ยินว่าคุณกลับมาแล้ว” “งงค่ะ” “ถามจริง! ไม่คิดถึงสามีคนนี้บ้างเหรอ ผมคิดถึงคุณจะตายอยู่แล้ว” ต้องดาวเม้มปากกักเก็บรอยย
หลังจากงานแต่งงาน ไบรอัลพาครอบครัวท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่างๆ โดยเริ่มต้นที่วอชิงตัน เขาบอกกับต้องดาวว่าให้เธอพาเขาและเด็กๆไปในสถานที่ทุกที่ที่เธอไป กินทุกอย่างที่เธอกิน “สองปีให้หลังตอนนั้นที่ร่างกายผมดีขึ้นมาก ผมคิดถึงคุณมาก มากจนแทบบ้า ผมจึงหาทางออกให้กับตัวเองโดยเริ่มไปทำความรู้จักคุณตั้งแต่คุณอายุสิบห้า ผมไปครอบครัวที่ดูแลคุณมาสี่ปี ไปอยู่ในห้องนอนที่คุณเคยนอนเคยอยู่ พูดคุยทำความรู้จักกับพวกเขา พวกเขายังบอกผมอีกว่า คุณมีสุนัขที่เลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง ตอนนั้นพวกเขาบอกว่าเห็นว่าคุณไม่ค่อยยิ้ม แววตาเศร้าสร้อย ทั้งๆที่คุณเป็นคนที่ยิ้มแล้วยังกับดวงดาวที่สว่างไสวบนท้องฟ้า พวกเขาจึงหาลูกสุนัขให้คุณได้ดูแล และพวกเขาก็บอกว่าคุณเปลี่ยนไปมากตั้งแต่มีเจ้าสุนัขตัวนั้น มันชื่ออะไรแล้วนะ” “บับเบิ้ลค่ะ แต่น่าเสียดายที่มันอยู่กับฉันได้แค่สี่ปี ก่อนที่ฉันจะย้ายออกมา มันก็ป่วยตายไป ตอนนั้นฉันร้องไห้ติดต่อกันสิบวันสิบคืนเลย คิดๆแล้วก็ไม่อย
“แหวนเราก็มีแล้ว” “พร้อมกามเทพตัวน้อยอีกสอง” “ตกลงค่ะ ที่รัก ฉันรักคุณนะคะ ไบรอัล คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอเพียงแค่คุณรักฉันในแบบที่อยู่เคียงข้างกายฉันเท่านั้นก็พอ” “ผมจะไม่หายไปจากชีวิตคุณอีก สองครั้งก็เกินพอแล้ว” “ใช่ค่ะ สองครั้งก็เกินพอแล้ว” ต้องดาวซาบซึ้งใจอีกครั้ง เธอกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเขาอีกครั้ง... “ขอบคุณนะคะพี่ใหญ่”ต้องดาวกอดอี้ไป๋ไว้อย่างซาบซึ้งทันทีที่อี้ไป๋ทราบว่าต้องดาวกับไบรอัลกลับมาคืนดีกันในที่สุดและกำลังจะแต่งงานกัน เขาก็บินมาวอชิงตันเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง 





