“Maupo ka muna rito,” aniya, sabay turo sa isang sofa sa madilim na bahagi ng hall. Pilit na pinalambot ang kaniyang boses sa paraang hindi niya madalas ginagawa. “Just... stay here for a while and let the situation cool down. You're not in the right state of mind to make any more scenes.” Pagkasabi niyon ay hindi pa rin siya umalis. Sa halip na bumalik sa hall, nanatili siya sa tabi ng babae, tila isang aninong nagmamasid, binabantayan ang bawat galaw nito. Tahimik na napaupo si Yamila sa isang sofa sa gilid, ang kaniyang mga kamay ay nakapatong sa kaniyang hita, mahigpit na nakakuyom. Pagkalipas ng ilang segundo, isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kaniyang labi habang nakatingin sa kawalan. Ang tawa niya ay walang tunog, ngunit puno ng pait. “So, she still matters that much to you?” mahinahong bulong niya, ang boses nito ay tila isang hangin na dumaan sa pagitan nila. “Why do you look so worried? Don’t worry, Magnus. Wala naman akong balak na guluhin kayo. I won't ruin you
Read more