All Chapters of กลับมาครั้งนี้โทษทีข้าไม่ใช่เหยื่อ!: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่[18]รางวัลแด่ผู้พิทักษ์หลังจากที่องค์ชายรองและหลี่ซวงอี๋รีบร้อนจากไปราวกับหนีไฟ บรรยากาศในตำหนักโซ่วอานก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่นั้นแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงไทเฮาทรงมองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสายพระเนตรที่อ่อนโยนและปกป้องยิ่งกว่าเดิม พระนางรู้สึกผิดที่ปล่อยให้หลี่ซ่างเอินต้องมาเผชิญหน้ากับวาจาเชือดเฉือนจากพี่สาวใจร้ายในตำหนักของพระนางเอง“เอินเออร์... ต่อไปนี้หากนางกล้าพูดจาไม่ดีกับเจ้าอีก เจ้าไม่ต้องทนนะ บอกแม่ได้เลย แม่จะจัดการให้เจ้าเอง”“ขอบพระทัยเพคะไทเฮา” หลี่ซ่างเอินตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูทั้งซาบซึ้งและเจียมตัวซ่งเว่ยหลิงมองภาพนั้นเงียบ ๆ ในใจของเขากำลังรู้สึกขุ่นมัวระคนพอใจ เขาขุ่นมัวที่หลี่ซ่างเอินยังคงทำตัวเป็นลูกแกะผู้อ่อนแอ ไม่ยอมตอบโต้คนที่มารังแกตนเอง แต่ก็พอใจที่การออกโรงปกป้องของเขาในวันนี้ ทำให้นางได้เห็นว่าเขาพร้อมที่จะเป็นที่พึ่งพิงให้นางได้เสมอเขาต้องการให้นางพึ่งพาเขา... ต้องการให้นางมองเขาเป็นคนพิเศษ... ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยกับความรู้สึกแปลก ๆ ของตนเองหลังจากนั้นไม่นาน

ตอนที่[20]เป็นห่วงหลังจากที่หยางซานฉีไปส่งหลี่ซ่างเอินที่จวนตระกูลหลี่อย่างปลอดภัยแล้ว เขาก็รีบกลับมารวมพลกับซ่งเว่ยหลิงที่จุดนัดพบซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมร้างแห่งหนึ่งในย่านที่ห่างไกลผู้คนบรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมนั้นเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยไอสังหาร ทหารองครักษ์ฝีมือดีที่สุดของเซวียอ๋องหลายสิบนายยืนประจำตำแหน่งอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในความมืด เตรียมพร้อมรับคำสั่งตลอดเวลาซ่งเว่ยหลิงยืนกอดอกพิงเสาไม้อยู่ในเงามืด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรียบเฉยเย็นชา แต่ดวงตาสีนิลกลับลุกวาวราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจะออกล่า“พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วหรือยัง” เขาถามเสียงเรียบเมื่อเห็นหยางซานฉีเดินเข้ามา“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ก่อนที่หยางซานฉีจะรายงานต่อ“สายของเราแจ้งมาว่าคืนนี้จะมีการส่งมอบสินค้าครั้งใหญ่กันที่ท่าเรือเก่าท้ายเมืองพ่ะย่ะค่ะ”“สินค้า...” ซ่งเว่ยหลิงแค่นเสียงเย็น “อาวุธปลอมที่เกือบจะทำให้ทหารของเราต้องตายกันทั้งกองทัพน่ะรึ”ในตอนนั้นเองที่ความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนผุดขึ้นมาในหัวของเขา... การรบที่ชายแดนครั้งล่าสุด กองทัพของเขาเกือบจะพ่ายแพ้ย่อยยับเพราะดาบและเกราะที่ได้รับมาใหม่นั้นเปราะบางราวกับของเด็กเล่น หากไม

ตอนที่[22]ความน่าอดสูของเซวียอ๋องแสงตะวันยามเช้าทอประกายอบอุ่นเข้ามาในห้องหอที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเทียนมงคลที่มอดดับไปแล้ว หลี่ซ่างเอินลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเมื่อยขบแล่นปราดไปทั่วร่างจากการนอนเกร็งตัวมาตลอดทั้งคืน สายตาของนางจับจ้องไปยังหมอนข้างใบยาวที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเตียงราวกับเป็นปราการแบ่งแยกดินแดน... นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คืนวิวาห์ผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัยดี นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบกริบที่สุด แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่จ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว ซ่งเว่ยหลิงนอนนิ่งไม่ไหวติง…แต่แววตาของเขานั้นอ่านไม่ออก บรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนเมื่อคืนหวนกลับมาอีกครั้ง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับบทสนทนาเหลวไหลของสองทหารคนสนิทยังคงฉายซ้ำในหัวของเขา... หรือว่า... ท่านอ๋องจะ... ทำไม่เป็น!! ประโยคเดียวทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่เต้นตุบ ๆ “ตื่นแล้วหรือเพคะ ท่านอ๋อง” หลี่ซ่างเอินเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ นางก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขันที่เกือบจะห้ามไว้ไม่อยู่ “อืม” เขาตอบรับในลำคอ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากเตียงราวกับม

ตอนที่[24]น้ำแกงถ้วยนั้น... ผู้ใดควรดื่ม?บรรยากาศในห้องโถงใหญ่พลันเย็นเยียบลงราวกับเข้าสู่กลางฤดูเหมันต์ในชั่วพริบตา ทุกสายตาจับจ้องไปยังมือใหญ่ของซ่งเว่ยหลิงที่กอบกุมข้อมือเล็กของหลี่ซ่างเอินเอาไว้แน่น ป้องกันไม่ให้นางได้ดื่มน้ำแกงถ้วยนั้นแม้แต่หยดเดียวรอยยิ้มบนใบหน้าของหวังฮุ่ยจี้แข็งค้าง นางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แต่เหงื่อเย็นเยียบกลับเริ่มผุดซึมออกมาตามไรผม หัวใจของนางเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก“ท่านอ๋อง... นี่...” หลี่ซู่ผู้เป็นเจ้าบ้านพยายามจะเอ่ยปากทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ แต่กลับถูกสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของซ่งเว่ยหลิงตวัดมองจนต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปซ่งเว่ยหลิงไม่ได้สนใจผู้ใด เขายังคงจ้องมองหวังฮุ่ยจี้ด้วยแววตาที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ก่อนจะหันกลับมามองหลี่ซ่างเอินที่ยังคงทำหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องรู้ราว“เจ้าเพิ่งหายป่วย ร่างกายยังอ่อนแอ ไม่ควรทานของมัน ๆ เช่นนี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างน่าประหลาด ราวกับกำลังตำหนิเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน ที่จริงหลี่ซ่างเอินนั้นไม่ได้ป่วยอันใดมาก เพียงแค่เมื่อวานนั้นระคายคอเล

ตอนที่[26]ความหวั่นไหว...ในห้องหนังสือการเดินทางกลับตำหนักหย่งเจิ้นในครั้งนี้เงียบสงัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ หลี่ซ่างเอินนั่งตัวตรง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่บุรุษข้างกายนางนั้นแผ่รังสีอำมหิตที่เย็นเยียบออกมาไม่หยุดหย่อน แม้จะไม่ได้พุ่งเป้ามาที่นางโดยตรง แต่ไอความเย็นนั้นก็ทำให้นางรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกนางลอบชำเลืองมองเขา เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาราวกับสลักเสลาจากหยกขาว แต่กลับเคร่งขรึมและเย็นชาจนน่ากลัว สันกรามของเขาบดเข้าหากันแน่น บ่งบอกถึงโทสะที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในดูท่า... เขาจะโกรธจริง ๆ แฮะการแสดงบทบาทพี่สาวผู้ถูกรังแกของนางในวันนี้ดูจะได้ผลเกินคาดไปมากเมื่อรถม้ามาถึงตำหนัก ซ่งเว่ยหลิงก็ก้าวลงไปก่อนโดยไม่รอ เขาเดินลิ่ว ๆ ตรงไปยังห้องหนังสือของตนเองทันที ทิ้งให้หลี่ซ่างเอินมองตามหลังไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นางรู้ดีว่าเขาไม่ได้โกรธนาง แต่การถูกทิ้งไว้ข้างหลังเช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกวูบโหวงในใจอย่างประหลาด“พระชายา...” ไจ้หลินเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ท่านอ๋อง... ทรงเป็นอะไรไปหรือเพคะ”“ไม่มีอะไรหรอก” หลี่ซ่างเอินส่ายหน้า พลางจัดความคิดในหัวของตนเองให้เ