All Chapters of กลับมาครั้งนี้โทษทีข้าไม่ใช่เหยื่อ!: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่[9]พายุในถ้วยชาเช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างในจวนตระกูลหลี่ยังคงดำเนินไปตามปกติ บ่าวรับใช้ในครัวใหญ่ต่างตื่นขึ้นมาทำงานของตนเองแต่เช้าตรู่ พวกเขาต้มน้ำชาร้อน ๆ จากน้ำที่เตรียมไว้เมื่อคืนเพื่อส่งไปยังเรือนต่าง ๆ ตามธรรมเนียมปฏิบัติ โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าหายนะกำลังถูกรินลงในถ้วยชาของนายหญิงผู้สูงศักดิ์ณ เรือนใหญ่ หลี่ฮูหยินตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่สดใสเป็นพิเศษ นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ให้สาวใช้ปรนนิบัติหวีผมให้อย่างสบายอารมณ์ เมื่อคืนนางฝันดี ฝันว่าหลี่ซ่างเอินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานขณะที่ตุ่มหนองน่าเกลียดผุดขึ้นมาเต็มใบหน้า เป็นภาพที่ทำให้นางมีความสุขอย่างยิ่ง“ไปยกน้ำชามาให้ข้าที” นางสั่งสาวใช้ข้างกายไม่นานนักน้ำชาร้อนกรุ่นในถ้วยกระเบื้องเคลือบชั้นดีก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า หวังฮุ่ยจี้ยกขึ้นจิบอย่างไม่นึกสงสัยอะไร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชาชั้นเลิศทำให้จิตใจของนางผ่อนคลายยิ่งขึ้นขณะเดียวกันที่เรือนของคุณหนูใหญ่อย่างหลี่ซวงอี๋ก็กำลังเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความเบิกบานไม่แพ้กัน นางกำลังลองชุดอาภรณ์สีชมพูหวานตัวใหม่ที่ช่างตัดเสื้อเพิ่งนำมาส่งให้เมื่อวาน ชุดนี้ทำให้นางดูงดงามอ่อ

ตอนที่[11]สถานะที่เปลี่ยนไปห้องทำงานของรองเจ้ากรมพิธีการกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าลอยอบอวลไปทั่วห้อง หลี่ซู่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้จันทน์ตัวใหญ่ประจำตำแหน่ง เขามองบุตรสาวคนรองที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเมินเฉยและเย็นชาที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวังอย่างปิดไม่มิดเขาจะได้เป็นถึงพ่อตาของเซวียอ๋อง! ขุนนางในราชสำนักจะต้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป อำนาจและบารมีของตระกูลหลี่กำลังจะถูกยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด!ทว่าท่ามกลางความลิงโลดนั้น เขาก็ยังมีความสงสัยหลายอย่างผุดขึ้นในใจ“เอินเออร์... นั่งลงก่อนสิ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต พลางผายมือไปยังเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างหลี่ซ่างเอินค่อย ๆ นั่งลงอย่างนอบน้อม กิริยาท่าทางยังคงดูหวาด ๆ และไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติเช่นนี้จากผู้เป็นบิดา“เรื่องราชโองการ... พ่อ... พ่อทั้งแปลกใจและดีใจไปพร้อม ๆ กัน” หลี่ซู่เริ่มต้นบทสนทนา “แต่... พ่ออยากจะรู้... เจ้ารู้จักกับเซวียอ๋องได้อย่างไรหรือ”หลี่ซ่างเอินเงยหน้าขึ้น สบตากับบิดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนอย่างแท้จริง “เซวียอ๋องหรื

ตอนที่[13]เผชิญหน้าพญาพยัคฆ์เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถม้าอันโอ่อ่าของเซวียอ๋องได้มาจอดรออยู่ที่หน้าประตูจวนตระกูลหลี่ตั้งแต่เช้าตรู่ สร้างความแตกตื่นและตื่นตาตื่นใจให้กับชาวบ้านในละแวกนั้นเป็นอย่างมาก พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ในจวนต่างพากันออกมายืนรอต้อนรับด้วยความนอบน้อมหลี่ซู่ในชุดขุนนางเต็มยศ รีบออกมาต้อนรับว่าที่ลูกเขยด้วยตนเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “คารวะท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเสด็จมาแต่เช้าเช่นนี้ มีธุระอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”ซ่งเว่ยหลิงก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม เขาเพียงแค่ปรายตามองหลี่ซู่แวบหนึ่งก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ “ข้ามารับว่าที่พระชายาของข้า”“รับ... รับเอินเออร์หรือพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ซู่ทวนคำอย่างงุนงง“วันนี้ไทเฮาทรงมีรับสั่งให้ข้าพานางเข้าวังไปเข้าเฝ้า”คำพูดนั้นทำให้หลี่ซู่ถึงกับตาโตด้วยความตื่นเต้น นี่มันเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ บุตรสาวของเขาเพิ่งจะได้รับราชโองการไม่ทันข้ามวัน ก็ได้เข้าเฝ้าไทเฮาแล้ว!“พ่ะย่ะค่ะ! พ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะรีบไปตามนางมาเดี๋ยวนี้!” หลี่ซู่รีบร้อนหมุนตัวจะกลับเข้าไปในจวน แต่ก็ถูกเสียงเย็นชาของเซวียอ๋องรั้งไว้เสียก่อน“ไม่ต้อง”

ตอนที่[15]คำเตือนหากนางแสดงว่าตนเองใสซื่อยังทั้งโง่งม แน่นอนว่าไทเฮาย่อมไม่โปรดปราณเป็นแน่ อย่างน้อยต่อให้ไม่เป็นสตรีที่เสแสร้ง แต่ก็ควรมีอะไรที่ทำให้ไทเฮาเห็นว่านางน่าสนใจพอที่จะถูกพิจารณาต่อ“เพลงหมากของเจ้าเมื่อครู่ เจ้าไปเรียนรู้มาจากที่ใดกัน ข้าไม่เคยเห็นเพลงหมากเช่นนี้มาก่อนเลย” ไทเฮาตรัสถามด้วยความสนพระทัย หลี่ซ่างเอินก้มหน้าลงเล็กน้อย ตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความจริงครึ่งหนึ่งและคำลวงอีกครึ่งหนึ่งอย่างแนบเนียน “ทูลไทเฮา... หม่อมฉันไม่ได้เรียนรู้จากที่ใดเป็นพิเศษเพคะ เพียงแต่ตอนที่ท่านแม่ของหม่อมฉันยังมีชีวิตอยู่ นางมักจะชอบนั่งมองดูท่านพ่อเล่นหมากกับแขกเหรื่ออยู่เสมอ หม่อมฉันที่ยังเด็กก็ได้แต่นั่งมองตาม แล้วก็จดจำรูปแบบการเดินหมากต่าง ๆ มา ปะติดปะต่อเอาเองในหัวเพคะ มันเลยอาจจะดูแปลกประหลาดไปบ้าง เพราะมันไม่ได้เป็นไปตามตำรา”นางอ้างถึงมารดาผู้ล่วงลับได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้คำตอบของนางดูน่าเชื่อถือและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกันไทเฮาฟังแล้วก็ยิ่งทวีความเอ็นดูในตัวอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก “ช่างเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์โดยแท้ เพียงแค่มองดูก็สามารถเรียนรู้ได้ถึงเพียงนี้” พระนางตบที่หลังมือข

ตอนที่[17]ประกายไฟที่ซ่อนเร้นหลี่ซ่างเอินรินน้ำชาสีทองอำพันลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างแช่มช้าและนุ่มนวล ท่วงท่าของนางสง่างามและเปี่ยมไปด้วยสมาธิราวกับกำลังสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของใบชาชั้นเลิศที่ถูกชงด้วยกรรมวิธีพิเศษลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง ทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายอย่างประหลาดนางค่อย ๆ ยื่นถ้วยชาถ้วยแรกถวายแด่ไทเฮาด้วยสองมืออย่างนอบน้อม ก่อนจะรินถ้วยต่อไปให้กับเซวียอ๋อง องค์ชายรอง และพี่สาวของนางตามลำดับหลี่ซวงอี๋รับถ้วยชามาด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความดูแคลน ก็แค่การชงชา จะวิเศษวิโสมาจากไหนกันเชียวองค์ชายรองซ่งซือเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นคนแรก ทันทีที่น้ำชาอุ่น ๆ สัมผัสกับปลายลิ้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจรสชาติของมัน... ช่างล้ำลึกและกลมกล่อมอย่างไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน! ความขมเล็กน้อยในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความหวานชุ่มคอที่ติดตรึงอยู่ในลำคออย่างยาวนาน มันไม่ใช่แค่ชา แต่เป็นศิลปะชั้นสูงที่สามารถปลุกประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นขึ้นเขาเหลือบมองไปยังหลี่ซ่างเอินที่กลับไปนั่งลงข้างกายไทเฮาอย่างสงบเสงี่