All Chapters of รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Chapter 41 - Chapter 50

“อ้าว! พี่หมอชินว่าไงคะ” พี่หมอชิน กุมารแพทย์ที่ทำงานร่วมกันเป็นประจำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองซึ่งเธอก็เป็นกันเองกับเขาเช่นกัน เขาอายุมากกว่าเธอสามปี เรียกว่าเป็นอีกหนึ่งหนุ่มที่ตามจีบเธอตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ก็อย่างว่าเนอะ คนมันสวยแต่เพราะสถานะที่ตั้งใจจะเก็บไว้ให้ใครบางคน ก่อนหน้านี้เธอก็เลยไม่เคยเปิดรับใครเข้ามาในชีวิตหรือว่าบางทีเธอน่าจะเปิดรับอะไรใหม่ ๆ ในชีวิตบ้างก็ดีนะ ในเมื่อสิ่งที่มีอยู่ก็ไม่สามารถพัฒนาไปต่อได้“วันเสาร์นี้แบมว่างหรือเปล่า” เมื่อเขาไม่ได้หยุดคุยทั้งยังใช้มือประคองแผ่นหลังให้ก้าวเดินไปด้วยกัน เธอจึงเดินตามเขาออกมายืนบริเวณหน้าตึกบริเวณทางเท้า“อืม...น่าจะว่างนะคะ” เธอไม่ต้องกลับกรุงเทพฯ ก็น่าจะว่าง“เพื่อนพี่เปิดคาเฟ เขาอยากได้นายหน้าไปนั่งเป็นหน้าม้า สนใจรับงานพิเศษไหมครับ” คำชวนออกเดตที่ฟังดูไม่เหมือนการชวนออกเดต คนฟังหัวเราะชอบใจ ภาพคนสองคนพูดคุยและยิ้มให้กัน ทำคนที่ขับรถหน้าเป็นห่วง(สัญลักษณ์หน้าเป็นห่วง) มีอาการน่าเป็นห่วงหนักกว่ารถ“สามวันจาก นารีเป็นอื่นสินะ” เขาบ่นพึมพำ ทั้งยังบึนปากให้ภาพนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ ไหนบอกว่าชอบเขาไง ทำไมถึงได้ไปหัวร่อต่

“เรากลับก่อนนะ” บุษกรตัดสินใจเดินกลับบ้านของตัวเอง ถือว่าวันนี้เธอได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์แล้วสิ่งที่เธอต้องการ เขาให้ไม่ได้ สิ่งที่เขาต้องการเธอก็ให้ไม่ได้ เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ให้ทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้ในสถานะที่ยังไม่พร้อมยกให้ใคร ไม่แปลกที่แนวความคิดของเขากับของเธอจะไม่เหมือนกัน บุษกรให้ความสำคัญกับเรื่องหัวใจมากกว่าเรื่องของกาย“ดีเนอะ อยากเลิกชอบก็เลิกเลยไม่คิดถึงความรู้สึกของคนอื่น” คนบ่นไล่หลังคนที่เพิ่งเดินเข้าบ้านไป เขายืนมองเธอจนลับสายตา ความรู้สึกมากมายวิ่งตีกันในหัวภาพของไอ้หมอที่เธอยืนคุยด้วยเมื่อตอนเย็นยังรบกวนความรู้สึกเขาไม่หาย“อืม ว่าไง”‘อยู่บ้านไหม’“อยู่เข้ามาสิ”พอ‍ภัทรเดินจากรั้วบ้านของบุษกรยังไม่ทันจะถึงหน้าบ้านของตัวเอง ก็ต้องขมวดคิ้วกับรถยนต์สีดำสนิทคันคุ้นตาคนขับเดินลงมาจากรถอย่างอารมณ์ดี“มึงโทรมาตอนอยู่ไหนวะ”“อยู่หน้าป้อม รปภ.” เออให้มันได้อย่างนี้สิ“อืม ขนาดนั้นมึงไม่ต้องโทรมาก็ได้” พอ‍ภัทรว่าทั้งยังตบไหล่เพื่อนสนิท ‘นนท์ ไพศาลสกุล[1]’“ก็โทรมาถามก่อน ไม่อยู่กูจะได้เลี้ยวเข้าบ้านตัวเอง” นนท์ตอบอย่างอารมณ์ดี เขาเองก็มีบ้านอยู่ในหมู่บ้านนี้เช่นกัน โรงงาน

“ไม่ได้เป็นอะไรครับ” พอ‍ภัทรตอบไปอย่างนั้นเพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นอะไร ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ในความคิดเขายังนิยามคำนี้ไม่ได้“เฮียว่าเซ็กซ์กับเมกเลิฟต่างกันไหมครับ” สุดท้ายเมื่อไม่มีใครให้ปรึกษา ภูมิน่าจะเป็นคนเดียวที่ช่วยให้เขาคลายความอึดอัดได้ในเวลานี้“ถามแบบนี้หมายความว่าไง ลูกพีชให้นายมาสืบอะไรจากเฮีย” ภูมิหรี่ตามองน้องชายเมียอย่างไม่วางใจ“เปล่า ผมแค่อยากรู้ ไม่เกี่ยวกับพี่พีชเลย” พอ‍ภัทรเหนื่อยใจกับคนเอาใจเมีย คนกลัวเมีย คนเกรงใจเมียเสียจริง“อืม เฮียว่าต่างนะ” ภูมินึกย้อนถึงวันวานที่เขากับภรรยามีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ความรู้สึกในอกต่างกันมากมายกับผู้หญิงอื่นที่ผ่านเข้ามาในชีวิต“ต่างยังไงเฮีย”“ถ้าวันหนึ่งนายได้เจอคนที่นายรักนะพอร์‍ช นายจะเข้าใจว่าต่างยังไง” พอ‍ภัทรนิ่วหน้ากับคำพูดของพี่เขย เขาอยากได้คำตอบ แต่คำพูดของพี่เขยยิ่งสร้างความอยากรู้ให้เขาเพิ่ม“ก็ต้องได้กันก่อนใช่ไหมถึงจะรู้” พอ‍ภัทรเอ่ยถาม“ไม่หรอก ถ้ารักถึงไม่ได้กันก็รู้ว่ารัก ว่าชอบ ใจของนายจะคิดถึงแต่เธอ สายตาจะมองหาแต่เธอ อยากเห็นหน้า อยากอยู่ใกล้ อยากทำอะไรร่วมกันทุกเวลา แค่ได้จับมือก็รู้ส

“อ๋อครับ” ชินกรรับคำเขาซึ่งอยู่ที่นี่มาหลายปี ไม่ได้วางแผนว่าจะย้ายไปที่ใด เวลานี้ชินกรเริ่มคิดเรื่องการย้ายที่ทำงานบ้างแล้ว“พี่หมอชินมีแผนจะย้ายเหรอคะ”“ครับ มีหลายที่เสนองานมาหรือบางทีพี่อาจเปิดคลินิกเอง” กุมารแพทย์เล่าแผนการชีวิตให้คนที่อยากพาเธอมาอยู่ในแผนฟัง จะดีแค่ไหนถ้าเขากับเธอได้เปิดคลินิกด้วยกัน เธอเป็นสู‍ติ‍นรีแพทย์ส่วนเขานั้นเป็นกุมารแพทย์ดูแลตั้งแต่แม่และต่อด้วยการดูแลลูก“ค่ะ” บุษกรยิ้มกับความฝันของชายหนุ่มตรงหน้า ชินกรเป็นคุณหมอหนุ่มอนาคตไกล เป็นที่ต้องการของหลายต่อหลายโรงพยาบาล ไม่แปลกที่เขาจะมองหาความก้าวหน้าให้ตนเอง“เพื่อนพี่ หมายถึงเจ้าของร้าน เป็นหมอจบพร้อมพี่ แต่ความเครียดเล่นงานเลยมาเปิดร้านกาแฟแทนการเป็นหมอ” บุษกรเลิกคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่มีรอยสักที่แขนและต้นคอคนนั้นจะเป็นหมอมาก่อน“เรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน” ชินกรเล่าถึงเรื่องเพื่อนสนิทเรียบเรื่อยและน่าฟัง บุษกรพยักหน้าเข้าใจ สำหรับเด็กที่เรียนเก่งส่วนมากเป้าหมายหลักคือการเรียนหมอเธอเองก็เช่นกันเลือกเรียนแพทย์เพราะพ่อเป็นหมอ เป็นภาพชินตาที่เธอเห็นคนใกล้ตัวเรียนด้านนี้ เมื่อคิดอะไรไม่ออกบุษกรเล

หญิงสาวเจ้าของชื่อไม่ได้สนใจเสียงเรียกของอีกฝ่าย เธอหมุนตัวกลับแล้วเดินออกประตูไป “เขาเป็นอะไร มาแล้วก็ไป” แอลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเธอก็หันกลับมาสนใจคนบนเตียงต่อ ในเวลานี้พอ‍ภัทรเข้าใจแล้วที่เขาเรียกกันว่าจังหวะนรกคืออะไร จังหวะอย่างเมื่อกี้สินะ “แอลี่ไปทำงานเถอะ เราอยู่ได้”เขาปฏิเสธแทบทันที เจ้าของคำถามถึงกับหน้าชา เขาไม่เคยปฏิเสธเธอมาก่อน “อยู่ได้แน่นะ ถ้าอยากให้เราอยู่ด้วยก็ได้นะ เราว่าง” “ไม่เป็นไร เราอยากนอนพอดี” เขาหาข้ออ้างเอาเรื่องนอนยกขึ้นมาอ้าง แต่เวลานี้ใครจะหลับลง ไม่รู้ว่าสาวข้างบ้านของเขาจะงอนหรือเปล่า จะเข้าใจผิดหรือเปล่า “อืม” แอลี่รับคำอย่างว่าง่าย ที่จริงวันนี้เป็นวันหยุดของเธอไม่อย่างนั้นเธอคงไม่แวะไปหาเขาที่บ้าน แต่ในเมื่อเขาไม่อยากให้เธออยู่เป็นเพื่อน เธอก็ไม่ขัดข้อง เขาต้องเป็นคนวิ่งตามเธอเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอด ส่วนเธอยังคงวิ่งตามผู้ชายอีกคนที่เธอรักหมดหัวใจ หากแต่หัวใจของคนที่แอลี่วิ่งตามกลับมอบให้อีกคน ผู้หญิงที่พอ‍ภัทรเรียกว่า ‘แบม’ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าผู้หญิงที่โยธาชอบชื่