All Chapters of ผิดที่รักคนใจร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันต่อมา“วันนี้พีชต้องทำอะไรบ้างคะ” ลูกพีชตื่นมาแต่เช้า เธอเห็นว่าแผ่นดินตื่นแล้วจึงเข้าไปถาม ตั้งแต่มาถึงเมื่อคืน เราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันสักคำ เขาเองก็ไม่ได้สั่งงานเธอด้วย“เคลียร์งานตัวเองไป” เขาให้ลูกน้องส่งงานของลูกพีชให้เธอทางอีเมลหมดแล้ว ส่วนเขาจะออกไปข้างนอก“พี่จะไปไหนเหรอ” ลูกพีชถามแผ่นดินตอนที่เขาคว้าเสื้อแขนยาวมาใส่ เธอเพิ่งสังเกตว่าเขาไม่ได้เอากระเป๋าขึ้นมาด้วย มีแค่ชุดที่เขานำขึ้นมาเปลี่ยนเท่านั้น หรือกระเป๋าจะอยู่บนรถ แล้วทำไมถึงไม่เอาขึ้นมาล่ะ“อย่าเรียกแบบนี้เวลาอยู่ข้างนอก” เสียงทุ้มเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เขาไม่ชอบที่เธอเรียกเขาว่าพี่เวลาอยู่ข้างนอก“.....” เงียบ“อย่าลืมว่าสถานะของฉันกับเธอเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น อย่าเข้าใจผิดไปล่ะ”“ค่ะ คุณแผ่นดิน^^” เขาต้องการแบบไหนเธอก็จะทำแบบนั้น ดีเหมือนกัน ทั้งเธอและเขาจะได้รู้จุดยืนของตัวเอง“....” แผ่นดินจ้องมองรอยยิ้มนั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความไม่พอใจ“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปทำงานของตัวเอง ไม่แม้แต่จะสนใจเขาที่กำลังแสดงอาการไม่พอใจอยู่ลึก ๆ

เวลา 00:20ครืน ครืนหญิงสาวที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงเป็นต้องรู้สึกตัวตื่นเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือแผดเสียงร้อง มือเล็กควานหามือถือมากดรับ เธอเพิ่งนอนไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว กำลังเคลิ้มจะหลับก็มีคนโทรเข้ามาเสียก่อนติ๊ด!“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยกับปลายสาย คนตัวเล็กกดรับโดยที่ไม่ได้ดูว่าคนที่โทรเข้ามาคือใคร(มีอะไร)เอ๊ะ? ลูกพีชเอาโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหู ดวงตากลมโตค่อย ๆ เปิดขึ้นมองรายชื่อ ก่อนที่ความง่วงจะหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นเจ้าของชื่อนั้นพี่แผ่นดินว่าแต่เขามีอะไรหรือเปล่า ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ ลูกพีชนึกขึ้นได้จึงลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งไร้เงาของอีกคน เขายังไม่กลับมางั้นเหรอ“คะ? มีอะไร หมายถึงอะไรเหรอคะ” โทรมาแล้วถามว่ามีอะไรเนี่ยนะ หรือว่าเข้าห้องไม่ได้ จริงสิ คีย์การ์ดห้องมีแค่อันเดียว ซึ่งอยู่กับเธอ ด้วยความเป็นห่วง คิดว่าเขาเข้าห้องไม่ได้ กลัวว่าตัวเองหลับเลยไม่ได้ยินเสียงตอนที่อีกฝ่ายโทรมา ลูกพีชจึงอ้าปากกำลังจะถาม ทว่า..(เธอเป็นคนโทรหาฉันก่อน)อย่าบอกนะว่าเธอลืม ทั้งที่ในสัญญาก็เขียนเอาไว้ชัดเจนว่า ‘ห้ามติดต่อ’ นอกเหนือเวลางาน ทำไมเธอถึงกล้าติดต

สามวันผ่านไป“กลับมากันแล้วเหรอ” พรเกียรติยืนรอต้อนรับลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ของตนอยู่หน้าบ้าน โดยข้างกายมีภรรยาคนสวยยืนกอดแขนตัวเองอยู่“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า” ลูกพีชยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความนอบน้อม ผิดกับลูกชายที่เหมือนจะไม่ค่อยสนใจใครสักเท่าไหร่ ด้านเปมนีย์เห็นหลานสาวคนสวยที่พ่วงตำแหน่งลูกสะใภ้ของตน ก็ส่งยิ้มหวานให้ทันที“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกลุงกับป้าสักที หนูควรเรียกป้าว่าแม่ได้แล้วนะลูกพีช” เปมนีย์ตำหนิว่าที่ลูกสะใภ้อย่างไม่จริงจังนัก ยังไงเสียครอบครัวของพวกเราก็จะกลายมาเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว ฉะนั้นเธอควรเรียกตนว่าแม่เหมือนอย่างที่เคยเรียกมาก่อนสิ“เอ่อ..” หญิงสาวเหลือบมองคนตัวโตข้าง ๆ“เรียกไปเถอะ” สิ้นประโยค แผ่นดินก็เดินผ่านหน้าทุกคนเข้าบ้านไปในทันที แต่เมื่อกี้เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เขาบอกให้เธอเรียกคุณป้าว่าแม่ตามคำขอของท่าน เขายอมให้เรียกจริง ๆ ใช่ไหมวันนี้พรเกียรตินัดทุกคนมาเพื่อพูดคุยเจรจาเรื่องแต่งงาน เขาอยากดำเนินการให้เร็วที่สุด แล้วก็หวังว่าลูกชายจะเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะครั้งนี้เขาทำเพื่อแผ่นดินจริง ๆ รวมถึงลูกพีชด้วย เธอจะได้หลุดพ้นสักที“เข้าข้างในกันเถอะลู

ณ โรงพยาบาลหญิงวัยกลางคนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน กำลังจะเข้าไปทำความสะอาดห้อง แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็พบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนพื้น นาทีนั้นแม่บ้านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงโทรเรียกสามีที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ในคอนโดแห่งนี้ รวมถึงนิติบุคคลให้ขึ้นมาช่วย จากนั้นจึงหามเธอส่งโรงพยาบาลทันทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แม่บ้านทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้กับตัวเอง ระหว่างที่รอให้หมอตรวจเช็กอาการหญิงสาว ทางด้านนิติบุคคลได้ติดต่อหาญาติ และตอนนี้ก็รอแค่ญาติมาหาเท่านั้น ตอนที่ทุกคนพาลูกพีชมาส่งโรงพยาบาล ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงจัด ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเธอป่วยเป็นอะไรกันแน่ ตอนนี้ทำได้แค่รอให้หมอออกมาแจ้งอาการตึก ตึกผ่านไปสักพักก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเข้ามาหยุดนิ่งข้างหญิงวัยกลางคนพร้อมกับเสียงหอบหายใจ แม่บ้านหันไปมอง แล้วก็พบกับร่างสูงที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง ตามกรอบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ตอนที่มีคนโทรไปแจ้งว่าลูกพีชเข้าโรงพยาบาล สมองเขาตอนนั้นไม่รับรู้อะไร คิดแค่ว่าตัวเองต้องรีบมาหาหญิงสาวให้เร็วที่สุด ทั้งที่แม่งไม่ต้องสนใจ

“....” แผ่นดินกลับมาถึงห้องของคนตัวเล็ก เขาพาตัวเองไปนั่งบนโซฟากลางห้อง โดยที่ภายในห้องยังคงมืดสนิท และเขาก็หวังว่าสิ่งที่ได้ยินมาจะเป็นเพียงคำโกหก เธอคงเลือกกลับมาหาเขาที่กำลังรออยู่ใช่ไหมเข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงเช้า สุดท้ายแล้วลูกพีชก็ทิ้งให้แผ่นดินรออยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว โดยที่เธอไปสนุกกับผู้ชายอีกคน เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเจ็บปวดกับความรักได้ขนาดนี้ ทั้งที่ทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับผู้หญิงคนหนึ่งมาโดยตลอด แต่สิ่งที่อีกฝ่ายตอบแทนกลับเป็นการหักหลัง มันคงไม่เจ็บเลยถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนไกลตัว ถ้าไม่รักกันแล้วก็ควรบอกกันตรง ๆ ไม่ควรทำแบบนี้กับเขาเลย แม้แต่โทรศัพท์เธอยังไม่โทรมาหาสักสาย การที่เราเห็นแฟนของตัวเองไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่มีใครรับได้หรอกนะ รักเขาแทบตาย ห่วงเขาฉิบหาย กลัวว่าเขาจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าอาหารที่นี่จะไม่ถูกปาก กลัวว่าอากาศจะหนาวจนเกินไป แม่งกลัวไปทุกเรื่องที่เขาต้องเจอ แต่สุดท้ายเธอมาทำแบบนี้เหรอวะ นี่คือสิ่งตอบแทนของคนที่ซื่อสัตย์มาโดยตลอดใช่ไหม รักแทบตาย ห่วงแทบตาย สุดท้ายแม่งก็โดนหักหลัง เจ็บสุดตรงที่สองคนนั้นเป็นคนที่เรารักยังไงล่ะ“เธอโคตรใจร้าย