Lahat ng Kabanata ng ผิดที่รักคนใจร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

ณ คฤหาสน์ตระกูลปรีดิวัฒน์“พ่อเรียกผมมาทำไม” ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ปากหยักได้รูปจึงเอ่ยถามผู้เป็นพ่อพลางหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม“พรุ่งนี้น้องจะไปฝึกงานที่บริษัท ดูแลน้องให้ดี” ประมุขของบ้านเอ่ยกำชับลูกชายเพียงคนเดียวของตน เพราะลูกพีชเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของเขา ฉะนั้นเจ้าลูกชายต้องดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี การที่หลานไปอยู่เมืองนอกเมืองนานาน อาจทำให้เธอไม่ค่อยคุ้นชินกับอะไรหลาย ๆ อย่าง ต้องมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แล้วคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ลูกชายของตน“น้องไหน” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม เขาเป็นลูกคนเดียว แล้วพ่อกำลังพูดถึงใครอยู่“น้องลูกพีช ลูกคุณลุงราเชน”“เดี๋ยวนะ กลับมาแล้ว?” พอได้ยินชื่อคนที่ตัวเองต้องดูแล ร่างสูงถึงกับนั่งตัวตรง เขาจำได้ว่าเธอไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่อายุ 16 ปี เมื่อยังเด็กเราทั้งคู่อาจสนิทกันมาก แต่พอโตขึ้นทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไป เราทั้งสองไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน ต้องบอกว่าเธอสนิทกับเขาแค่คนเดียวถึงจะถูก “ใช่ แล้วหน้าที่ของแกคือดูแลน้องให้ดีระหว่างที่น้องฝึกงานอยู่ที่บริษัทเรา” อย่าคิดให้ใครมาแตะต้องหลานสาวเ

ตึก ตึก เสียงฝีเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างจริงจัง ไม่ได้สนว่ารอบกายตัวเองจะเกิดอะไรขึ้น ในมือของเขามีถุงเครื่องดื่มและขนมเค้กที่แวะซื้อติดมือก่อนขึ้นมา “ไงแสบ” “อ้าว คุณแผ่นดิน” ร่างเล็กที่กำลังนั่งทำงานรีบลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มที่คุ้นหน้าค่าตาเป็นอย่างดียืนส่งยิ้มมาให้ตัวเอง “พี่เอามาฝาก” เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้ จึงใช้สรรพนามที่เอาไว้เรียกเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกตกใจ จึงหันขวับมองไปรอบ ๆ ตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “แกล้งฝันอีกแล้ว” นี่แหละผู้หญิงที่พ่อเขาพูดถึงก่อนหน้านั้น เธอชื่อว่า ‘ฝันดี’ ฝันดีเป็นพนักงานในบริษัทที่เพื่อนเขาเป็นเจ้าของ และเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่า ‘รัก’ เขาพยายามตามจีบเธอมาหลายปีแล้ว ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีท่าทีว่าจะใจอ่อนยอมเปิดใจให้เข้าไปอยู่ตรงนั้นของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก “เป็นคนขี้ตกใจไปซะแล้ว” “ก็ดูพี่ทำสิ” “อะไร ก็แค่แทนตัวเองว่าพี่เอง” “ปกติพี่พูดที่ไหนล่ะ” เขาจะพู

“คุยอะไรกัน”“เปล่านี่คะ”“....” แผ่นดินมองคนตัวเล็กอย่างไม่เชื่อในคำตอบของเธอ เพราะเขาคุยงานกับฟีนิกซ์อยู่นานสองนาน ใช่เหรอที่ทั้งสองจะไม่คุยอะไรกันเลย“พี่ไม่ต้องห่วงว่าพีชจะเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่หรอกนะคะ” มันไม่ใช่นิสัยเธอเลย ลูกพีชไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ต่อให้ทั้งสองจะคบกันหรือแต่งงานกัน มันก็เป็นเรื่องของเขา หน้าที่ของเธอคือฝึกงาน จบจากนี้ก็แค่ทางใครทางมัน ต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องมายึดติดกับเรื่องในอดีต“ถ้ารู้ตัวก็ดี”“ลูกพีชรู้ตัวเองมาตลอดค่ะ”“จะไปไหนต่อวะ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนถกเถียงกันอยู่ ฟีนิกซ์ก็เดินออกมาจากร้านพร้อมกับฝันดีที่ตามมาติด ๆ“กูว่าจะกลับเลย”“อืม” ฟีนิกซ์พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ ส่วนเขาว่าจะเข้าไปดูงานที่โกดังกับวาคินสักหน่อย น่าจะให้ฝันดีกลับเอง ก่อนหน้านั้นเขาจะให้ลูกน้องตัวเองไปส่ง แต่ฝันดีปฏิเสธ ยืนยันจะกลับเอง เขาก็ไม่ชอบเซ้าซี้ใครด้วยสิ อีกอย่าง จากร้านไปบ้านของเธอก็ไม่ได้ไกลกันมาก“แยกย้ายกันเถอะ”“ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอก” ฟีนิกซ์หันไปกำชับกับคนของตัวเอง การห่วงใยของเขาไม่ได้มาในเชิงชู้สาว มันคือการที่เจ้านายห่วงลูกน้องต

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นเอี๊ยด!!“คุณผืนป่า”“นายใหญ่อยู่ไหน”“ในห้องทำงานครับ”“เอาของบนรถไปเก็บไว้ในห้อง”“ครับคุณผืนป่า”ร่างสูงของผืนป่าก้าวเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดุดันน่าเกรงขาม เหล่าบอดี้การ์ดภายในบ้านต่างก็เคารพและก้มหัวให้เขาทุกคน ในขณะที่เขากำลังก้าวขาขึ้นบันได น้ำเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง“ผืนป่าลูก!”“นายหญิง” ปากหนาขยับเอ่ยเสียงเบา สายตาคมกริบมองนายหญิงของบ้านที่กำลังเดินตรงมายังเขา ก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะโผเข้ากอดเขาด้วยความคิดถึง“ทำไมวันนี้กลับบ้านได้ล่ะลูก” นอกจากแผ่นดินแล้ว ก็มีผืนป่านี่แหละที่เป็นลูกชายของเธอความจริงผืนป่าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอกับสามีหรอก เมื่อครั้งที่เธอคลอดแผ่นดิน กระทั่งลูกชายอายุครบ 3 ขวบ เธอได้พาลูกชาย ซึ่งก็คือแผ่นดิน ไปเที่ยวเหนือพร้อมกับสามี ทว่าวันสุดท้ายก่อนกลับกรุงเทพฯ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาชนเธอเต็มแรงจนหงายหลังไป เด็กน้อยที่ล้มลงไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดแต่อย่างใด แต่เพราะเธอตกใจและสงสารหนูน้อยเป็นอย่างมาก จึงรีบเข้าไปอุ้มขึ้นมาพร้อมกับปลอบเด็กน้อย ในเวลาต่อมา ก็มีผู้ชายสองคนวิ่งเข้ามาพร้อมก

คอนโดแห่งหนึ่งครืน ครืน“ว่าไงเซลีน”(คิดถึง)“รีบกลับมาสิ”(ฉันมีข่าวดีจะบอกด้วยแหละ)“อะไร อย่าบอกนะว่ามีแฟนแล้ว”(ไม่จ้ะ ตราบใดที่ยังไม่เจอเนื้อคู่ ฉันจะไม่มีวันยกเวอร์จิ้นของตัวเองให้ใครไปฟรี ๆ แน่นอน)“ค่า ๆ ว่าแต่มีอะไร”(พรุ่งนี้มารับที่สนามบินด้วยนะ)“กลับมาแล้วเหรอ กรี๊ด!” ร่างเล็กร้องพร้อมกระโดดด้วยความดีใจที่เพื่อนคนเดียวของเธอกำลังจะกลับประเทศไทยในอีกไม่ช้า ความจริงเธอมีเพื่อนหลายคน เพียงแต่คนนี้เป็นเพื่อนที่เธอสนิทที่สุด อาจเพราะเราทั้งคู่เป็นคนไทยเลยคุยกันง่าย บวกกับเซลีนมีนิสัยเข้ากับคนง่าย ทั้งยังเป็นคนเฮฮา ชอบเล่าเรื่องตลกให้เพื่อนฟังอยู่บ่อย ๆ เซลีนเลยเป็นที่รักของเพื่อน ๆ ในกลุ่ม นี่ก็คงจะเที่ยวจนหนำใจแล้วสินะ ถึงกลับมาได้สักที เราสองคนเคยสัญญากันเอาไว้ ถ้าจะเรียนก็เรียนด้วยกัน หากคนใดคนหนึ่งไม่ต่อแล้ว อีกคนก็จะไม่ต่อเช่นเดียวกัน(ใช่ ฉันถึงประเทศไทยพรุ่งนี้เที่ยง ฉะนั้นเธอต้องมารับฉันด้วย)“ได้สิ ๆ ฉันจะรีบไปรอตั้งแต่เช้าเลย”(ถ้าไม่มานะ จะบ่นให้หูชาเลย)“ฮ่าฮ่า”(พรุ่งนี้อย่าลืม)“อืม ๆ”(แค่นี้แหละ)“พรุ่งนี้ชวนยัยเซลีนไปด้วยดีกว่า” พรุ่งนี้ถือว่ามีคนไปงานเลี้ยง