All Chapters of ผิดที่รักคนใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“คนนั้นใครอะแก”“ไหน”“ที่ยืนทำหน้าตายอยู่นั่นไง” คนตัวเล็กเลื่อนสายตามองตามนิ้วที่เพื่อนชี้ไปยังใครบางคน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นเบา ๆ เพื่อนเธอนี่ขยันหาคำมาว่าคนจริง ๆ แล้วดูไปว่าพี่ผืนป่าทำหน้าตาย ตอนแรกเธอก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่พอเพื่อนพูดมาแบบนั้นมันก็อดขำไม่ได้ดีนัก เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ไม่รู้ว่าพี่แกยิ้มเป็นหรือเปล่า หรือทำเป็นอยู่หน้าเดียว“นั่นพี่ผืนป่า แกอย่าไปพูดให้พี่เขาได้ยินเชียว”“ทำไม”“เขาจะฆ่าแกหมกป่าน่ะสิ” จากที่รู้จักวันนั้น เขาดูไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งกับตัวเขาสักเท่าไหร่ แล้วเจ้าตัวเองก็ดูจะไม่ชอบความวุ่นวายด้วย เพื่อนเธอดันเป็นพวกผีเจาะปากมาพูดด้วยสิ คงอยู่ใกล้กันยากสองคนนี้“แกสนิทเหรอ”“ไม่”“ก็นึกว่าสนิท”“ไม่ต้องไปสนใจพี่เขาหรอกน่า”“แถวนี้ไม่เห็นมีผู้ชายเหรอ” เซลีนกวาดสายตามองหาเหยื่อ ตั้งแต่มายังไม่เจอคนที่ถูกใจเลยสักคน เซลีนเป็นคนค่อนข้างเปิดเผย ชอบคือชอบ แล้วถ้าเมื่อไหร่ที่ได้สนใจใคร เธอจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายทันที ผู้ชายไม่จีบเราก็แค่จีบเอง การจีบผู้ชายก่อนไม่ใช่เรื่องน่าอาย ชอบใครก็แค่เดินไปบอก แต่ถ้าผู้ชายมีท่าทีปฏิเสธเรา ก็แค่จับรวบหัวรวบหางให้จบ

“ละ ลงไป” แผ่นดินขบกรามแน่น เอ่ยปากไล่คนตัวเล็กให้ลงจากรถเมื่อมาถึงคอนโดเธอ ถ้าจะให้เขาลงไปส่งคงไม่สะดวก เพราะตัวเขาเองตอนนี้ก็แย่ไม่ต่างกัน“อื้อ~ ร้อนไม่ไหวแล้ว” กระโปรงยาวถูกดึงขึ้นโชว์ให้เห็นขาอ่อนเรียวสวย เธอรู้สึกร้อนจนทนไม่ไหวแล้วตอนนี้ หญิงสาวพยายามดึงเสื้อให้หลุดออกจากตัว ทั้งที่แอร์ภายในรถก็เย็น แต่ทำไมเธอยังรู้สึกร้อนอยู่“ลงไปสิวะ!” ขืนเธอยังลีลาอยู่แบบนี้ เขานี่แหละที่จะทนไม่ได้“พะ พี่” ลูกพีชมองคนตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว เธอไม่มีสติพอที่จะควบคุมตัวเองได้เลย หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงอีกคนเข้ามาหมายจะจูบ สติของลูกพีชแทบไม่หลงเหลือ หญิงสาวไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่ตนมาด้วยเป็นใคร แค่ต้องการให้เขาช่วยเธอเท่านั้น ช่วยให้อาการบ้า ๆ นี้หายไปสักที“หยุด อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทน ลูกพีช” แผ่นดินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เขาพยายามระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้พุ่งเข้าใส่หญิงสาวข้างกาย แต่ถ้าอีกฝ่ายยังไม่หยุด เขาขอไม่รับประกันความปลอดภัย“ชะ ช่วยพีชด้วย” มันร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยเธอที มันทรมานไปหมดแล้วตอนนี้“แม่ง!” สุดท้ายความอดทนของแผ่นดินก็ขาดสะบั้น เขาขับรถขึ้นไปจอดยังชั้นวีไอพีด้านบน ใ

กลับมาที่คอนโดลูกพีช“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” เซลีนยกมือไหว้ขอบคุณนิติที่มาช่วยทำให้เธอเข้าห้องเพื่อนได้ หลังจากที่ไขกุญแจเข้ามา ก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนนอนอยู่ในห้อง เพราะความเย็นของแอร์ลอดช่องแคบประตูออกมาโดนขา ทำให้รู้ว่าเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานอยู่ ขอเคลียร์ตรงนี้แล้วจะรีบเข้าไปจัดการยัยเพื่อนตัวดี กล้าดียังไงถึงหนีกลับมาโดยไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ ทั้งยังไม่รับสายจนถึงตอนนี้ จะบ่นให้หูชาเลยคอยดู!“ไม่เป็นไรครับ”“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”“ยินดีมากครับ” หลังจากที่ขอบคุณกันเสร็จ นิติก็กลับไปทำงานตัวเองต่อ เหลือเพียงเซลีนที่ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหายไป พร้อมกับสายตาเกรี้ยวกราดตวัดมองไปยังบานประตูห้องนอนที่มีเพื่อนสนิทอย่างลูกพีชนอนหลับอยู่ในนั้น“ยัยนี่ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน!” เซลีนก้าวฉับ ๆ ไปหยุดที่หน้าห้องนอน เธอสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิดพร้อมกับผลักเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆแอ๊ด~“!!!” ภาพตรงหน้าทำเอาขาแข้งก้าวไม่ออก หญิงสาวตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู นะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมสภาพห้องถึงได้เละเทะแบบนี้ แล้วไหนจะกลิ่นคาวพวกนั้นอีก ดวงตากลมโตราวกับตุ

“ก็ถ้าเธอรับไหว ผมก็ตกลง หึ”“แกคิดจะทำอะไรแผ่นดิน”“พ่อควรดีใจสิที่ผมยอมแต่งกับเธอตามคำสั่ง” ท่านจะกลัวอะไรหนักหนา หรือกลัวว่าหลานสาวตัวเองจะเสียใจงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงช่วยไม่ได้“....”“ข้อตกลงของผมไม่มีอะไรมากหรอก แล้วผมก็หวังว่าคุณลุงคุณป้าจะเข้าใจผมนะครับ” เพราะถ้าทุกคนปฏิเสธ ถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งสองถึงกับนิ่งไปทันทีเมื่อหลานชายเอ่ยจบ“พูดข้อตกลงของแกมา” เขาอยากรู้ว่าลูกชายมีข้อตกลงอะไรมายื่นเสนอ ถ้ามันมากไปคงต้องคุยกันให้เข้าใจมากกว่านี้ ก็หวังว่าสิ่งที่ลูกยื่นมาจะพอรับไหว“ในเมื่อเธอไม่ได้รักผม..” ประโยคท้ายเบายิ่งกว่ากระซิบ แผ่นดินกลายเป็นคนเกลียดคำว่ารักไปแล้ว เขาไม่เคยเชื่อในความรักอีกเลยตั้งแต่วันนั้น..“อย่าย้ำ” พรเกียรติปรามลูกชายเสียงเข้ม“ผมยอมให้ลูกพีชย้ายมาอยู่กับผมก็ได้” แผ่นดินชิงพูดไปก่อน เพราะรู้ว่าผู้ใหญ่ต้องการแบบนี้อยู่แล้ว เขายอมให้เธอไปอยู่ด้วยก็จริง แต่ใช่ว่าลูกพีชจะมีสิทธิ์ในตัวเขา อย่าหลงประเด็นไปล่ะ“แล้วข้อตกลงของแกคืออะไร”“ผมขอให้ทุกคนอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้อีก” ส่วนข้อตกลงอื่น ๆ เขาจะคุยกับลูกพีชแค่สองคน แล้วหวังว่าพ่อจะเข้าใจแล

“.....” แผ่นดินออกมานั่งสูบบุหรี่ที่หน้าบ้าน อีกสักพักจะเดินทางไปพัทยา รอบนี้เขาไปหลายวัน อาจไม่ถึงอาทิตย์หรอก เพียงแต่โกหกพ่อเพราะไม่อยากบอกความจริงท่านเท่านั้น แค่อยากไปพักผ่อนสมองให้รู้สึกผ่อนคลาย เหนื่อยกับปัญหาที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาแล้วเขาก็รู้ดีว่าตอนนี้พวกท่านกำลังจับตามองเขากับลูกพีชอยู่ แต่แล้วยังไง? อยากจับตามองทุกฝีก้าวก็ทำไปสิ เขาแค่ใช้ชีวิตปกติของตัวเองไปครืน ครืน#ฟีนิกซ์“อืม”(ออกมายัง)“กำลังจะออก”(แวะไปเอาของให้หน่อย)“ที่ไหน”(ผับพี่กู)“อืม”(เจอกัน)“เออ”ติ๊ด!ฟู่ว~ ควันสีขาวถูกพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แผ่นดินระบายความเครียดไปกับการสูบบุหรี่ในมือ ทุกครั้งที่เขาเครียด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เขาจะสูบบุหรี่จัดมาก มากชนิดที่ว่าเพียงไม่กี่นาทีเขาก็สูบหมดไปสองถึงสามมวนเลยทีเดียวตึก ตึก“ขอคุยด้วยหน่อย” แล้วในขณะนั้นเอง ผืนป่าเดินล้วงกระเป๋าออกมาจากตัวบ้าน ตรงมาหาแผ่นดินที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่ เขามีเรื่องอยากคุยกับพี่ชายตัวเอง ทว่าแผ่นดินกลับทิ้งบุหรี่ในมือลงพื้น พร้อมกับใช้เท้าขยี้จนแหลกละเอียด ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเลื่อนไปสบตากับน้องชายนอกสายเลือด“ม