All Chapters of My Loveless Marriage With Attorney Chandler : Chapter 51 - Chapter 60

Lumipas ang isang buwan, unti-unting gumagaan ang pakiramdam ni Ada. Mas kaunti ang stress. Mas tahimik ang isip. Nakakapag-focus na siya sa pagpipinta. Dumami na rin ang orders at tumaas ang sales. May mga pending pa na kailangan niyang tapusin. Nakapag-ipon na rin siya ng sapat. Halos araw-araw na rin namamalagi si Kaizer sa studio. Inaalagaan siya, tinutulungan sa kahit anong bagay. Para bang natural na sa kanya ang mag-alaga. Marami na ang nag-aakalang asawa niya ito, pati mga customer. Tatlong buwan na ang tiyan niya. Bahagya nang halata ang umbok. At si Kaizer, tinodo na ang sinabi nito. Kinareer na nito ang pagiging tatay sa anak niya, kahit wala pa siyang sinasabi. Sa mga nakaraang linggo, napagtanto niyang hindi naman pala masama si Kaizer. Responsible, caring,gentle, at marespeto. Hindi siya lugi sa kanya. Pero hindi pa rin siya sigurado kung bibigyan niya ito ng pagkakataon. Habang nagpipinta siya, biglang pumaso

Maya-maya lang ay may kumatok. “What's wrong?” anang mahinahong boses mula sa labas. Mabilis niyang pinahid ang luha at isinara niya agad ang laptop. Pagbukas ng pinto, bumungad si Kaizer. Halata ang pag-aalala sa mukha nito. “Are you okay? Narinig ko kasi ang sigaw mo.” Umiling siya agad. “I-I'm fine. I was just y-yawning.” Mabilis niyang binago ang usapan. “Hindi ka ba aalis? Sabi mo may lalakarin ka?” Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Kaizer. Parang may mabigat na iniisip. Parang nagdadalawang-isip kung sasabihin. Napakunot ang noo ni Ada. “May problema ba?” “Nothing,” sagot nito agad. “Just take care of yourself.” Pero hindi siya nakontento. Kilala na niya ang mga mata nito kapag may tinatago. “Kai…” marahan niyang tawag. Saglit itong tumahimik bago tuluyang sumuko. “Tumawag ang dad ko kanina,” mahinang sabi nito. “Naospital daw si Mom. Kaila

Habang patuloy ang takbo ng sasakyan, unti-unting napansin ni Ada ang pagbabago ng tanawin sa paligid. Kanina lamang, may mga bahay pa siyang nakikita sa gilid ng daan. May mga batang naglalaro, may mga tindahang nagsisimula pa lamang magbukas, at mga tricycle na nag-aabang ng pasahero. Ngunit habang palayo sila nang palayo, isa-isang nawala ang mga iyon. Unti-unting napalitan ang mga kabahayan ng matataas na puno. Ang mga konkretong kalsada ay naging mas makipot, at ang mga gusali ay napalitan ng makakapal na damuhan at kahoy na tila matagal nang walang taong dumadaan. Napakapit si Ada sa upuan. Biglang bumigat ang pakiramdam niya. Hindi na ito ang daan papunta sa siyudad. Hindi rin ito ang rutang alam niyang dinaraanan papunta sa mansyon. Kahit hindi siya palaging lumalabas noon, sapat na ang ilang beses niyang pagpunta roon para makabisado ang direksyon. Ngunit ngayon parang papunta sila sa kung saan. Sa kung saan na hindi niya alam. Labis siyang nahi

Habang namamangha si Ada sa tanawin, unti-unting bumagal ang kanyang paglalakad. Parang ayaw niyang tapusin ang sandaling iyon. Ang malawak na kapatagan sa harap niya, ang mga bundok na tila nakayakap sa buong lugar, at ang mga cottage na maayos na nakahilera ay parang isang lihim na mundong matagal nang nakatago sa mata ng iba. Huminga siya nang malalim. Ang hangin ay malamig at malinis, may halong amoy ng damo at lupa. Sa kabila ng katahimikan, hindi niya maiwasang makaramdam ng kakaibang kaba. Parang masyadong payapa ang lugar. Parang may tinatago sa ilalim ng kagandahan nito. Habang pinagmamasdan niya ang paligid, biglang may gumalaw sa gilid ng kanyang paningin. Napatingin siya sa direksyon ng pang-anim na cottage. Napansin niya ang pagpasok ng tatlong guwardiya roon. Bitbit ng mga ito ang kanyang mga maleta. Sa harap ng pintuan ay may dalawang armadong lalaki na nakaitim, parehong matangkad at matipuno. Nakapwesto sila sa magkabilang gilid ng p

Napatango-tango ang lalaki, para bang may inaamin sa sarili na hindi niya pa masabi nang buo. Hindi ito nagmukhang defensive o nabahala. Sa halip, nanatili lang itong kalmado, tila ba sanay na sa ganitong sitwasyon, sa mga sandaling kailangan nitong ipaliwanag ang sarili nang hindi nawawala ang kumpiyansa. He confidently said, “Why don’t you take a look properly?” May kakaibang tono ang boses nito. Hindi utos o pakiusap. Parang isang taong sigurado sa sinasabi at sigurado sa ipapakita. Kumunot ang noo ni Ada. Sandali siyang natigilan at hindi agad kumilos. May bahid pa rin ng pagdududa sa dibdib niya. Kahit pa nagpakita na ito ng mga paintings ng mommy niya, may parte sa kanya na nag-iingat pa rin. Pero sa huli, sumunod din siya. Dahan-dahan niyang inikot ang paningin sa silid. Ngayon, hindi na lang basta-basta ang pagtingin niya. Sinuri niya ang bawat sulok. Ang bawat frame. Ang bawat detalye. At doon siya natigilan.